شاید الان شنیدن عبارت "بودن یا نبودن، مسئله این است" ملموس‌تر باشه.

برای پسربچه تثبیت شده در ادیپ، زن ابدی و ازلی مادره و البته و البته و البته که دست‌نیافتنی است. نتیجه این تثبیت یک رابطه نامتعادل با جنس مخالفه چراکه اساسا در ناخوداگاه فرد هیچ زنی به مادر نمیرسه و همین میشه که پشت وانت‌ می‌خونیم "رفیق بی‌کلک مادر".

واقعا مادر بی‌کلکه یا همه رفیقان کلک‌دار؟ مسئله این‌ است.

@Ravandaar

در این سکانس فیلم "شاید وقتی دیگر" اثر بیضایی بزرگ، ما میبینیم که کیان (همین خانمه)، سردرگم از مرور آلبوم‌ِ عکس خانوادگی (کیان از پرورشگاه به فرزندی گرفته شده)، لیوان شیر رو پی‌در‌پی می‌نوشه.

برای ما مشتاقان روانشناسی و روانکاوی، این هم‌زمانی بی‌علت نیست!

این شیرنوشیدن و استفاده از دهان به صورت مداوم شاید به کیانِ تثبیت شده در دوره دهانی‌ای اشاره داره که حالا با عمیق‌ترین روان‌زخم خودش (نبود مادر) در عمیق‌ترین جای ناخوداگاهش توسط "خواب" رو‌به‌رو شده (هی خواب بچه و کالسکه می‌بینه).

خواب در روانکاوی به قدری جای تعمق داره که حتما راجع‌بهش خواهم گفت^^. اینکه چرا فروید اون رو شاهراهی به ناخواداگاه قلمداد میکنه.

_به‌به

@Ravandaar

-گفت بهت بگم اسمشو بذاری ژینا.
-ژینا یعنی چی؟
-یعنی زندگی.

بیست و پنجم شهریور.

@RAVANDAAR

_تقدیم به جان‌های خسته....

تا حالا شده چند روز قبل از یک تاریخ خاص، ناگهان حالت عوض بشه… بدون اینکه اولش بدونی چرا؟

بی‌قرار بشی، اضطراب بگیری، خاطراتی که فکر می‌کردی تموم شدن دوباره برگردن، یا حتی احساس کنی چیزی درونت دوباره به همان روزهای گذشته برگشته؟

شاید دلیلش فقط «حال بد» نباشه.
ممکنه به چیزی مربوط باشه که در روان‌شناسی بهش می‌گن «واکنش سالگرد تروما» (Trauma Anniversary Reaction).


جالب اینجاست که واکنش معمولاً فقط در خودِ روز سالگرد اتفاق نمی‌افته.
گاهی چند روز قبل شروع می‌شه؛
اضطراب و فشار کم‌کم بالا می‌رن؛
در روز سالگرد ممکنه خاطرات با شدت زیادی برگردن و فرد حتی احساس کنه دوباره داره آن اتفاق رو تجربه می‌کنه؛
و بعد، به‌تدریج شدت این واکنش فروکش می‌کنه.

اما شاید مهم‌ترین بخش ماجرا این باشه که...

سالگرد فقط زمان برگشتن خاطرات نیست؛ گاهی زمان برگشتن سؤال‌هاست.
«من قبل از اون اتفاق چه کسی بودم؟»
«این تجربه چقدر من رو تغییر داده؟»
«اگر آن اتفاق نمی‌افتاد، زندگی من چطور می‌شد؟»
«حالا با چیزی که برام اتفاق افتاده، چه کسی شده‌ام؟»

بعضی افراد در این دوره احساس فقدان و آسیب بیشتری می‌کنند؛ اما بعضی دیگر، به مرور، معنای تازه‌ای برای تجربه‌شان پیدا می‌کنند و متوجه رشد، تغییر و قدرتی می‌شوند که در مسیر زندگی به دست آورده‌اند.

برای همین، بعضی افراد تلاش می‌کنند این روز را با مراقبت از خود، ارتباط با آدم‌های امن، طبیعت، فعالیت‌های معنادار یا مواجهه آگاهانه با خاطرات به شکلی متفاوت تجربه کنند.

پس شاید یک تاریخ خاص فقط یک تاریخ نباشد.

گاهی یک روز در تقویم، ما را به گذشته برمی‌گرداند؛ اما هم‌زمان به ما نشان می‌دهد از آن روز تا امروز چقدر تغییر کرده‌ایم.✨

📚 Bruce, M. J., & Matsuo, H. (2022). *Trauma anniversary reactions*. Journal of Loss and Trauma, 27(8), 717–730.


پ‌ن: برای من زیبایی این مقاله در نگاهی دوباره به تروما انداختنه؛ ما لایق زندگی دوباره هستیم؛ ما نفس میکشیم؛ ما عبور کردیم.

@Ravandaar

به باور من، دون‌مایه‌ترین نوع روانشناس افرادی هستند که با تکیه بر دانش خودشون، اطرافیانشون رو دستکاری روانی می‌کنند.

@Ravandaar

فروید رویا رو شاهراهی عنوان میکنه که مقصدش ضمیر ناخوداگاه ماست.

بچه‌ها :)))) اینو من تو اسکجوال مسیج گذاشته بودم که بعدا طولانی‌تر راجع بهش بنویسم :)))).
یادم رفته بود که نوشتمش تا خودش سر تاریخش ارسال شد:)))))).

سطح تولیدمحتوا رو دارم جابجا میکنم:))))).

رنج، بهای بصیرت است.

📚وقتی نیچه گریست

@Ravandaar

از جام‌جهانی تا نازی

فروید در مقاله "روان‌شناسی گروه و تحلیل خود"ش اظهار میکنه که ما انسان‌ها زمانی گروه تشکیل می‌دیم که قابلیت تنظیم رفتارهامون رو (یا کارکردهای فراخود که شما بخون وجدان و اخلاقیات) به یک رهبر واگذار می‌کنیم.

حالا چرا این کارو میکنیم؟ چون تحمل تعارض درونیِ ناشی از امیال ضداجتماعیمون در برابر نیازمون به روابط اجتماعی خیلی سخته!

اونقدر سخت که حاضریم رهبر گروه رو (که میتونه فرد، ایده و هرچیزی باشه) اطاعت کنیم و تازه تو گروه هم دست به کارهایی بزنیم که در حالت فردی نمی‌کردیم!!!

به عبارتی روانکاوانه، ما اومدیم فراخودمون رو به رهبر فراافکنی کردیم که هیچ، هویتمون رو هم با رهبر همانندسازی می‌کنیم! رهبرم که از خداخواسته می‌پذیره و افسار وجدان (همون فراخود) ما رو دست میگیره.

این حیرت‌انگیزه که این وسط "جداسازی" هم رخ می‌ده. مایی که نیازمندیم گروه و رهبر رو آرمانی کنیم برای خودمون، البته که باید دست به "ما خوبیم و بقیه بد هستند" بزنیم. و این جداسازی بین خودی و غیرخودی در ماست.

شاید اگر به طرفداران تیم‌های فوتبال و گروه‌های سیاسی و عقیدتی نگاه کنیم، این تعاریف ملموس‌تر جلوه کنند.


@Ravandaar

شاید علائم، پیام‌آوران معنی‌اند و تنها زمانی ناپدید می‌شوند که پیام‌شان دریافت شده است.

📚وقتی نیچه گریست

@Ravandaar

بر همگان پوشیده نیست که من مشتاق و مدیون ادبیاتم و حافظ جز سه شاعریه که آموزنده و عاشق نگاه اون‌ها به زندگی هستم.

این تک بیتی رو اخیرا زیاد زمزمه می‌کنم. بیتی که انگار طبیب‌گونه مرهم می‌ذاره بر زخم‌های بی‌رحمانه و نا‌عادلانه این روزها...

به مناسبت ۲۰ مهر، روز بزرگداشت حافظِ عزیز:



‎چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
‎ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

@Ravandaar

مشخصه یک مرد نابالغ این است که میل دارد به دلیلی، با شرافت بمیرد، و مشخصه‌ی یک مرد بالغ این است که میل دارد به دلیلی، با تواضع زندگی کند.

📚ناتوردشت

@Ravandaar

مقالاتی درباره علل روان‌کاوانه علاقه مردان به فوتبال خوندم که بیا راجع‌بهشون حرف نزنیم😶.

برای بزرگ بودن، خدمت کنید.

_به‌به

📚برد از رختکن شروع می‌شود

@Ravandaar

خوش‌آمد میگم به عزیزانی که تازه به ما اضافه شدند.

در روآن‌دار من دارنده‌ اطلاعاتی از روان‌شناسیم و مشتاقانه اون‌ها رو به اشتراک می‌ذارم. به‌مانند جنگل‌بانی که خودش رو مامور به حفظ، سلامت، شادابی، رونق و ازدیاد درختان جنگل میدونه.

برای من همراهی‌ شما بی‌نهایت و بی‌نهایت ارزشمنده و امیدوارم کنار هم یاد بگیریم که یاد بگیریم❤.