امروز اولین سوال به منظور کمک گرفتن در حوزه تخصصی خودم رو از سمت خانوادم پاسخ دادم. خوب و مسلط هم دادم. حس خوبیه...
به نظر میرسه فراتر از استعداد یا تلاش این تاثیرگذاریه که ما رو در مسیری ثابت‌قدم نگه می‌داره.
ما زنده‌ایم که زنده بداریم.
۱۴ فرودین ۱۴۰۵

تفاوت‌هایی که پدید می‌آمدند مرکزیت فرصت به عنوان رانه پشیمانی را سرعت می‌بخشیدند.

خلاصه‌اش میشه اگر تو چیزی فرصت بیشتری داشته باشی، بیشترم پشیمون میشی. چرا؟ چون فرصت‌های بیشتری رو از دست دادن و کارهای نکرده بیشتری هم دارند.

کارهای نکرده مارو خیلی بیشتر پشیمون میکنن بچه‌ها. بخدا.

به نظرم امشب -فارغ از آنکه چه خواهد شد- در خاطره جمعی همه ما باقی میمونه.
۱۸ فروردین ۴۰۵

«‏دیروقت است. خسته‌ام. تنهایی مثل خالیِ ورم‌کرده و تاریک توی خمره‌ای سربسته اتاق را پُر کرده. خوابْ پناه‌گاهِ خوبی‌ست: خواب و فراموشی.»

- روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.
| آن؛ نشسته ‌در بهمن.

فقط یک دقیقه از این فیلم رو پلی کردم. نت گرونه...
ولی فقط همین یک دقیقه آرومم کرد‌‌. چرا ما لایق یک زندگی در همین یک زندگی نبودیم؟

«شبی چنان دراز وجود ندارد که روز را درنیابد.»

- شکسپیر؛ فارسیِ خشایار دیهیمی.
| آن؛ نشسته در بهمن.

«آزمودم عقل دور اندیش را
بعد ازین دیوانه سازم خویش را»

- مولانا.
| آن؛ نشسته‌ در بهمن.

*به قول حافظ عزیز:
‎چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
‎ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

چنلی که ادمینش اذعان به خرید نت پرو کرده بود رو لفت دادم. قابل درکه که شریف ماندن سخت‌تر از هر زمان دیگه‌ای شده ولی سوال اینه که از انسان بدون شرافتش چی باقی می‌مونه جز هیچ؟

حتی اسمشم زیباست؛ خلیج فارس.

«حالا بیا!
‏مژگان چشمِ دردمند مرا
‏با بوسه شانه بزن...»

- رضا براهنی.
| آن؛ نشسته در بهمن.

Last seen long time ago.

با دگم نباش، با جایی که فاطمه از ایران با صدای نوجوانش و با بغض گریه‌ شده‌اش می‌گفت زندگی سخته گریه کردم. روان‌زخم کدوم یک رو مسیحی هست؟

جهان یادگار است و ما رفتنی.

«سعی می‌کنم زیاد فکر نکنم. حالا دیگر فکر کردن هم باید مثل چیزهای دیگر سهمیه‌بندی شود. خیلی از مسائل ارزش فکرکردن ندارند. فکر کردن فرصت‌های آدم را از بین می‌برد و من می‌خواهم دوام بیاورم. می‌دانم چرا تصویر رنگ و روغن زنبق‌های آبی شیشه ندارد و چرا پنجره فقط تا نیمه باز می‌شود و چرا شیشه‌اش نشکن است. نگرانی‌شان از بابت فرار ما نیست. نمی‌توانیم زیاد دور شویم. نگران اوج‌ گرفتن خیالمان هستند؛ نگران راه‌هایی که فقط در درون آدم باز می‌شوند و به انسان روحیه و برتری می‌دهند.»

- سرگذشت ندیمه؛ مارگارت اتوود، فارسیِ سهیل سمی.
| آن؛ نشسته در بهمن.

«یاد یک افسانه‌ی کهن بابلی افتادم، «گیلگمش» که از قهرمانان خداوار بود و در طلب میوه‌ی درخت زندگی جاوید جنگ‌های بسیار کرد و رنج‌های بسیار برد. سرانجام در آن‌سوی دنیا به درخت رسید. امّا وقتی دستش را به طرف میوه دراز کرد تا بچیند و بخورد و عمرِ جاوید بیابد، در همان لحظه عمر طبیعی‌اش به سررسيد.
می‌ترسم که من به سرنوشت گیلگمش نامراد دچار شوم.»

- از میان نامه‌ی شاهرخ مسکوب به یکی از دوستانش؛ از مجموعه نامه‌ها و یادداشت‌های منتشر نشده، جمع‌آوری‌شده توسط بنیاد مطالعات ایران.
#ازبه
| آن؛ نشسته در بهمن.