در سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۷)، بخش بزرگی از چپ‌گرایان غربی سقوط شاه را جشن گرفتند؛ اما نه به خاطر اینکه عاشق آزادی بودند، بلکه چون از آمریکا متنفر بودند.

اسمش را گذاشتند «امپریالیسم‌ستیزی»؛ آن‌ها از انقلابی حمایت کردند که شناخت چندانی از آن نداشتند، آن هم صرفاً به این دلیل که با یک حکومت طرفدار غرب مخالف بود.

تنفرشان از غرب، آن‌ها را کور کرده بود.
کور در برابر اسلام‌گرایان، کور در برابر خمینی و کور در برابر کابوسی که در راه بود.

نتیجه چه شد؟
حکومتی که مخالفان را زندانی می‌کند، زنان را تحت فشار قرار می‌دهد، حامی تروریسم است و آزادی را سرکوب می‌کند...

یعنی دقیقاً تمام آن چیزهایی که جریان چپ ادعا می‌کند دارد با آن‌ها مبارزه می‌کند

درس این ماجرا همچنان یکی است:
وقتی پایه‌های ایدئولوژی شما بر روی تنفر از غرب بنا شده باشد، دیگر برایتان فرقی نمی‌کند چه چیزی جایگزین آن می‌شود؛ و این دقیقاً همان روشی است که همیشه با آن هیولا خلق می‌کنید

«رفتاری که ما با شاه داشتیم، یک اشتباه بزرگ بود... اگر ایالات متحده پشت دوستانش نایستد، دیگر هیچ دوستی برای ما باقی نخواهد ماند.»
ریچارد نیکسون (سی و هفتمین رئیس‌جمهور آمریکا (۱۹۶۹-۱۹۷۴ / ۱۳۴۷-۱۳۵۳) و نخستین رئیس‌جمهور آمریکا که به جمهوری خلق چین سفر کرد.)

پاسخ ساده است: مارکسیست‌ها همیشه دروغ می‌گویند.

مارکسیست‌ها خودشان می‌دانند که ایدئولوژی آن‌ها به یک دیکتاتوری بی‌رحمانه نیاز دارد. آن‌ها صرفاً باور دارند که پس از پایان «انقلاب»، خودشان در رأس آن دیکتاتوری خواهند بود...

این دقیقاً همان مشکلی است که همه ایدئولوژی‌های آرمان‌شهرگرا (یا یوتوپیایی) دارند:
محرک آن‌ها هیچ‌وقت افرادی نیستند که به دنبال تغییر باشند؛ بلکه همیشه کسانی محرک این جریان‌ها هستند که به دنبال قدرت می‌گردند!

پس هرگز حرف یک مارکسیست را وقتی از آرمان‌شهر مارکسیستی صحبت می‌کند، باور نکنید! او صرفاً دارد درباره دیکتاتوری خودش رویاپردازی می‌کند.

​«بدترین اتفاقی که می‌تواند برای یک سوسیالیست بیفتد، این است که کشورش توسط سوسیالیست‌هایی اداره شود که با او دوست نیستند...»
— لودویگ فون میزس