گاهی وقت‌ها آدمها دنبال معجزه‌های بزرگی هم نیستن، یه بیا بغلم، یه این شاخه گل رو برای تو گرفتم، یه لباس گرم بپوش، یه میام دنبالت بریم بیرون، همون معجزه‌ایه که ممکنه یکی رو نجات بده.

از زمستان تا ته مرداد با یادت گذشت، آمدم کم کم فراموشت کنم، پاییز شد.

تلاش برای زیستن، ماندن و نرفتن.

در عمق شب هیچ نوری نیست، صداها خاموش‌اند و زمان ایستاده، دل من در طوفانی از سایه‌ها غرق است و هیچ دست گرمی برای رهایی پیدا نمیشود، هر خاطره‌ای که با خود داشتم، خاک شد و هر امیدی که در دل داشتم، سرد و شکسته. من تنها مانده‌ام، در این شهر خالی و حتی سکوت هم دیگر با من همدرد نیست.

حرف های زیادی برای گفتن بود و دلیل های زیادی هم برای نگفتن.

You were right my dear, loving has never been enough and never will be.

ایبابا.