اگر امروز دست‌ها خالی و آسمانِ دل‌هایمان بی‌قرار بود بدین معنا نیست که فردا و فرداها هم هوا طوفانی، هی ببارد و ببارد.
اردیبهشتِ زمستانیِ ما هم بهاری می‌شود. خنده‌های بجای مانده را پس می‌گیرد، اندوه جایش را به خوشی‌ها می‌دهد، خانه پر از عطر بهار، اردیبهشتی‌تر از هر اردیبهشت می‌شود.
تسلیمِ روزها و شب‌های بی‌رنگ و بی‌شکوفه نباید شد در پس هر قایق به گل نشسته‌ای دریایی جاری ست که زیر خروار خروار خاک دانه‌ای پنهان جوانه می‌زند، اردیبهشت هرکسی رابطه‌‌ی عجیبی با دل و حال دقایقش دارد انگار که چیزی در وجود آدم به دنبال لبخند دوباره بگردد!
بی هیچ معطلی در آغوش بکش اردیبهشت را هرچقدر هم دلگیر، یک روز اُمید، باغی پر از بهار را به دامنت می‌اندازد و بهشتی می‌شود لحظه‌هایت.
بهتر از هر اردیبهشتی.

"حاتمه ابراهیم زاده"

دستشو بگیرید برید یجای دور وسط جنگل، کمپ‌ بزنید، باهم برقصید، چای ذغالی درست کنید، کل شبو کنار آتیش بشینید، روی چمن دراز بکشید ستاره هارو نگاه کنید، برید قدم بزنید، برید سفر، کنار دریا، همدیگرو بغل کنید، از دیتای کافه ای خاطره درنمیاد.

‏اگر بدونید بعضی آدما فقط با یه «نخ» به این دنیا وصل هستن،نه کسی رو آزار می دید،نه قضاوت می کنید،نه چوب لا چرخ بقیه می ذارید،نه با روح و روان کسی بازی می کنید. واقعا خیلی ها لبه پرتگاهن و فقط یه هُل نیاز دارن برای سقوط.

‏اتفاقا توقع داشته باشید؛
توقع داشته باشید احترامی که میذارین بهتون برگرده،
توقع داشته باشید جوری که لایقتون هست باهاتون رفتار بشه،
توقع داشته باشید جواب خوبی هاتون رو با خوبی بدن و اگر هرجا احساس کردین غیر اینه رها کنید و برید.

سختیِ کار اینجاست که من همیشه جذبِ حرف‌های عمیق، آدم‌های اصیل و کارهای بزرگ بوده‌ام!
تمام جزئیات را دیده‌ام؛ دست‌ها، لبخندها، اندوه پنهان در چشم‌ها…و همین، زندگی را برایم سخت‌تر کرده است.من برای اندکی «زندگی کردن»،
ریشه‌های تک تک لحظه‌ها را بوسیده‌ام …

عزیزم بخشیدن کسی که تو را آزرده کار بسیار سختی ست این را به خوبی میفهمم اما من اینجا از بخشش دیگری برات حرف میزنم،گاها فکر میکنیم بخشش یعنی فرصت دوباره ای دادن به کسی اما من آن را نمیگویم! در این نوع بخشش هرچه بوده را با تعلقاتش عطا میکنی و به مسیرت ادامه میدهی، بخشش، همیشه به معنایِ ماندن نیست گاهی یعنی عطایِ هرچه بود و نبود،به دلی که روزی مأمنِ عشق بود و رفتن، بی‌آنکه کینه‌ای بماند.

#حاتمه_ابراهیم_زاده

بذار یادت بیارم،اون شبی رو که فکر می‌کردی دیگه زنده نمی‌مونی،اما موندی،چون خدا نجاتت داد.
اون تصادفی رو که می‌تونست زمینت بزنه،اما تو سالم موندی،چون خدا نگهت داشت.
اون روزی رو که دکترا جوابت کردن،اما تو خوب شدی، چون خدا خواست.و اون آدمی رو که رفت؛که اگر نمی‌رفت، شاید سال‌های سخت‌تری در انتظارت بود.
همون رفتن هم نجاتی بود که اولش نفهمیدی.
یادت بیاد،خدا چند بار نجاتت داد و تو یادت رفت و این آخرین بار نخواهد بود.

#حاتمه_ابراهیم_زاده

ولی من فیلم و سریال و پیتزا، کتاب و قهوه، بیرون رفتن خریدن گل و گیاه، یوتیوب گردی، گیم و کالاف دیوتی، اینستا گردی و پیجا و تئوریای عجیب و ترسناک و ماوراالطبیعه، ورزش و مدیتیشن، نوشیدنی و غذا درست کردن، خوابیدن و آهنگ گوش کردنو توی تابستون به هر پلن و برنامه بیرون و پارتی و کوفت و زهرماری ترجیح می دم.
-دیاکو.

امیدوارم همون خیالی رو که بافتی، بپوشی.

از مقایسه خود
با افرادی که " خانواده حمایتگر " دارن
دست بردارید.

جرات کن و همانی باش که با آمدن پاییز، دست در دستِ باران می بارد می رقصد و هوایش را به هوای آسمانی گره میزند که چیزی جز پاکی و رهایی در آن پیدا نیست، آخ که پاییز جان میدهد برای دوباره ایستادن، دوباره آرام شدن.جرات کن و همانی باش که بی پرواتر از همیشه کنار خستگی هایش می ایستد و پا به پای آنهمه بغض، دوباره حال دلش را خوب میکند.وقتی تمام شهر خبر از پاییز میدهند و دلگیر از هر افتادنی به پای زخم ها اسیر میشوند جرات کن و همانی باش که با هر سلامِ پاییزی، دنیای تازه ای به روی زندگی باز میکند. . .

#حاتمه_ابراهیم_زاده

باشد که رها شویم از رنجی که، به قولِ شاملو، از آنِ ما نیست!

أما الفؤادُ فحسبي أنتٙ ساكنُه
و اما قلب
همین که تـو ساکن آن هستی،مَرا بس...
•😍💎🌱•

تو یه سنی هستم که نه شوقِ بی‌پروای جوونی رو دارم،نه فرسودگیِ آرومِ پیری رو.
دقیقاً وسطِ زندگی ایستادم…
نه آدمِ پارتی و مهمونی‌ام،نه آدمِ همیشه‌گوشه‌نشین.
دوستانم هر روز کمتر می‌شن؛
نه اون اعتمادِ خامِ بیست‌سالگی رو دارم،نه هنوز امیدم رو از دست دادم.فقط ایستادم…
وسطِ راه، وسطِ زندگی،ایستاده به تماشا.

• آدم با کسی که درکش می‌کنه، شکوفه میده.
🪷❤️