Չեմ սիրում վերադարձողներին ։ Նրանց տեսնելիս մի հարց է առաջանում`
<<Ինչո՞ւ գնացիք , ու ի՞նչ հույսով եք վերադարձել։>>
Գնացողների ետևից դուռը ամուր եմ փակում` այլև չբացելու որոշմամբ։Իմ կյանքի դուռը բաց է առանց պայմանի միշտ կողքիս մնացողների համար միայն։

Երբեմն մարդու ներսում,ինչ-որ մի տեղ, կոտրվում է ոսկորներից ավելի կարևոր մի բան...

Մեկին ասում ես՝ «հոգնել եմ», սկսում ա պատմել՝ ինքն ինչքան ավելի ա հոգնել։

Ու դու, որ ընդամենը ուզում էիր՝ քեզ մի քիչ լսեն, վերջում էլի իրեն ես մխիթարում))

-Ոչ ոք անթերի չի մտնում եկեղեցի։
Բոլորս էլ ինչ-որ բանի համար ներվելու կարիք ունենք։

Ամեն ինչ, ինչի մասին հոգ չեն տանում, մի օր սկսում է թոշնել։

Երբեմն դա ծաղիկ է։
Երբեմն՝ հարաբերություն։
Երբեմն՝ հենց դու։

Եթե կանգնես ու տեսնես, թե քո մեջքի հետևից ինչպես են կռկռում սոված ագռավները, դու չես հասնի ոչ մի տեղ։

Որովհետև երբ մարդը կանգ է առնում
լսելու նրանց, ովքեր իրենից ոչինչ չեն ուզում բացի իր ընկնելուց, նա արդեն ճանապարհից է շեղվել։

Ագռավը կռկռում է ոչ թե նրա համար, որ դու սխալ ճանապարհով ես գնում, այլ որովհետև դու գնում ես այնտեղ, ուր ինքը չի կարող հասնել։

Ի վերջո հոգով սովածը պիտի կռկռա հո կուշտը չէր կռկռալիւ)։

Սոված հոգին ուրիշի սեղանին է նայում, կուշտ հոգին իր ճանապարհին։

Երբեք չես իմանա, թե ինչքան ուժեղ ես, մինչև ուժեղ լինելը քեզ համար միակ ելքը չլինի։

ՔՈ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆՆ Ի՞ՆՉ ԱՐԺԵ

Գիտե՞ք չէ ամենավտանգավոր մարդիկ ովքեր են։ Վախկոտները։

Նրանք, ովքեր վախենում են բարձրաձայն արտահայտել իրենց տեսակետը, որովհետև ընտրել են հարմարվելու ճանապարհը։

Վախենում են սեփական կարծիքն արտահայտելուց, վախենում են բարձրաձայն ասել այն, ինչ զգում են իրենց սրտում։

Ատում էի «զոմբի» և նման բառերը,բայց վերջերս սկսեցի հասկանալ դրա խորությունն ու ճշմարտության արմատը։

Տանել չեմ կարողանում կուրորեն մարդուն հավատացողներին, չեմ ընդունում մարդապաշտությամբ զբաղվողներին, նրանց, ովքեր սեփական դատողությունը հանձնում են ուրիշի ձեռքը։

Ում գլխին էլ ձյուն մաղես լուռ է մնալու, որովհետև լռությունն ավելի ապահով է, քան սեփական կարծիքը պաշտպանելը։

Բայց մարդը հենց այն պահին է կորցնում իրեն, երբ սկսում է մտածել ոչ թե իր գլխով, այլ ուրիշի փոխարեն։

Ամենագեշը այն է, երբ գիտես ճշմարտությունը, բայց հանուն նյութականի անցնում ես սեփական բարոյականության վրայով։

Սիրելիներս,օճառը՝ «սապոնը»միայն անհրաժեշտ է լոգարանում,իսկ երբ այն օգտագործում եք կյանքուն նա ձեզ դարձնում է լպրծուն ։

🤍✨🔒

Այն ընկերը, ով թշնամի է դառնում չնչին թուրիմացությունից հետո,ի սկզբանե թշնամի է եղել։

Զգույշ ընտրեք ընկերներին 🫂

Իրական ուժը սկսվում է այնտեղ, որտեղ գիտես ում որքան մոտ թողնել✨

Չափը չանցնելը նույնպես մշակույթ է🤍

21-րդ դարում այս մշակույթի մասին պարտադիր է իմանալ ,թե չէ ահավոր կգեշանաք ու «գեշ» կծերանաք)))

#մտքեր
Ամենածանր կռիվը մարդն ինքն իր հետ է տալիս: Եվ միշտ պարտվում է այդ կռվում, որովհետև թշնամի չի տեսնում, իսկ ներողամտության զենքով հաղթել չի կարող...

Եվ որքան էլ գունազարդեն սեռական կյանքի թովչանքը, միևնույնն է, այն ամենահին, ամենաստոր մերձեցումներից ու ստրկացումներից մեկն է եղել։ Եվ մեծ մասամբ տղամարդ բանաստեղծներն են փառաբանել այն։ Կանայք միշտ էլ իմացել են, որ ավելի կարևոր, ավելի վսեմ բաներ գոյություն ունեն։ Եվ այժմ ավելի որոշակի գիտեն, քան երբևէ։ Կնոջ գեղեցիկ, մաքուր ազատությունն անսահմանորեն ավելի հրաշալի է, քան ցանկացած սեռական հարաբերություն։ Միակ դժբախտությունն այն է, որ այդ հարցում տղամարդիկ այնքա՜ն են հետ մնացել կանանցից։ Անվերջ ուզում են շան պես կցվել։
———
Դեյվիդ Լորենս
«Լեդի Չաթըրլիի սիրեկանը»