هر چه انسان تر باشیم زخم‌ها عمیق‌تر خواهند بود. هر چه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت. بیشتر فراق خواهیم کشید و تنهایی هایمان بیشتر خواهد شد. شادی‌ها لحظه‌ای و گذرا هستند. شاید خاطرات بعضی از آنها تا ابد در یاد بماند اما رنجها داستانش فرق می‌کند تا عمق وجود آدم رخنه می‌کند و ما هر روز با آنها زندگی می‌کنیم. انگار که این خاصیت انسان بودن است.


•نامه به کودکی که هرگز زاده نشد
•اوریانا فالاچی


@poemmotion

تاریخ
تعداد مردگانش را رند می‌کند
هزار و یک نفر
تبدیل می‌شود به هزار نفر
گویی آن یک نفر
هرگز وجود نداشته است!
.
ویسواوا_شیمبورسکا

@poemmotion

گر دست دهد زِ مغز گندم، نانی
وز مِی دو منی زِ گوسفندی، رانی

با لاله‌رخی و گوشهٔ بستانی
عیشی بود آن، نه حد هر سلطانی


خیام

@poemmotion

خبر داری چرا وقتی دلِ بی‌تاب می‌گیرد
سراغ از خاطرات دور اما ناب می‌گیرد

#امید_صباغ‌_نو

روزی...
روزی، شاید به همین زودی
روزی از بیخ می‌کنم لنگری که ناوم را از
دریاها به دور می‌دارد

#هانری_میشو

والایار
دختر شرقی
@poemmotion

گاهی فکر می‌کنم درد کشیدن تنها کار شرافتمندانه‌ایه که باقی مونده، که مردم دنیا رو به دو دسته تقسیم می‌کنه؛ اون‌هایی که درد می‌کشن و اون‌هایی که سبب درد می‌شن و من خوش‌تر دارم درد بکشم تا این‌که سبب درد بشم.


•بهمن شعله‌ور


@poemmotion

رفت و روی تخت خوابید.
غمش هم جای دیگری نداشت برود،
کنارش دراز کشید...

#هاروکی_موراکامی@Poemmotion

خدا به انسان می‌گوید: همیشه فرصت هست

شیطان هم به انسان می‌گوید: همیشه فرصت هست

اولی برای توبه از خطاها و دومی برای به تعویق انداختن توبه.

گاهی حتی جملات نیازی به ویرگول هم برای تغییر ندارند، به گوینده وابسته اند.

بغل با آغوش فرق داره‌.
هیچ‌کدوم بالاتر یا پایین‌تر از اون یکی نیستن؛ ولی متفاوتن.
وقتی کسی، یه نفرو بغل می‌کنه، اون رو در بر می‌گیره. اما وقتی دو نفر همدیگه رو در آغوش می‌گیرن، «شامل» همدیگه می‌شن، جزیی از همدیگه می‌شن.

وقتی کسی دلش گرفته، به شما نمی‌گه مثلا که: «آغوشت جا داره؟» بلکه می‌گه: «بغلم کن».
بغل دستوریه؛ یه دستور معلوم و واضح از سمت دل‌داده برای دل‌دار، آغوش اما آداب و ظرائف داره، غیرمستقیمه.
بغل مال روزای بد زندگیه، آغوش مال روزای یه‌‌کم بهتر.
بغل و آغوش، هر دو خوبن اما رأی من، آغوش.


•سارا كنعانى


@poemmotion

وقتی اندوهگین هستیم به نظر می‌رسد این غم همیشگی باشد. به نظر می‌رسد پایان شب به صبح وصل نمی‌شود. به نظر می‌رسد کسی شبیه ما این غم را تجربه نمی‌کند. اما یکی از واقعیت‌های زندگی این است که هیچ چیز باقی نمی‌ماند. هیچ چیز ابدی نیست؛ نه لبخندهای از ته‌دل و نه غم‌های نفس‌گیر.اجازه ندهیم ذهنمان ما را گیر بیاندازد...

📖تکه‌هایی از یک کل منسجم

@poemmotion

بعضی باشند که سلام دهند و از سلام ایشان بوی دود آید. بعضی باشند که سلام دهند و از سلام ایشان بوی مشک آید. این را کسی در یابد که او را مشامی باشد.

‏•فیه ما فیه | مولانا


@poemmotion