ပုဏ္ဏားကျွန်းမြို့နယ်က စစ်ဘေးရှောင်စခန်းအားလုံးဟာ ရေရှားပါးမှုပြဿနာကို ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်။ အဲဒီဒေသရဲ့ မြေအောက်ရေအနက်ဟာအနီးအနားဒေသတွေထက်ပိုနက်
ရှိုင်းပါတယ်။စခန်းတွင်းတူးဖော်ထားတဲ့ ရေ
တွင်းတွေနဲ့ အနီးအနားက ကန်နှစ်ခုမှာရှိတဲ့ ရေပမာဏဟာ ဆောင်းရာသီလတွေမှာ အ
လွန်လျော့နည်းသွားတတ်ပါတယ်။

ULA တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးရဲ့ အဆိုအရ စခန်းအနီးဝန်းကျင်မှာ မြေအောက်ရေကို ရှာဖွေရဖို့ ပေ ၆၀၀ ခန့်အနက်ထိ တူးဖော်ရပါတယ်။ အသုံးပြုလို့ရတဲ့ ရေတွင်းတွေ တူးဖော်ဖို့အ
တွက် စက်ပစ္စည်းတွေ လိုအပ်ပေမယ့် အဲဒီပစ္စည်းတွေကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ခြင်း မရှိပါဘူး။

နှစ်စဉ် ဒီဇင်ဘာလကနေ ဧပြီလအထိ စခန်းမှာရှိတဲ့ အိမ်ထောင်စုတိုင်းဟာ အကွာအဝေး မီတာ ရာချီတဲ့ ကုလားတန်မြစ်ကို ရေခပ်ဖို့ သွားကြရပါတယ်။ ဒါဟာ အသက်ကြီးသူတွေအတွက်၊ အထူးသဖြင့် ကူညီပေးမယ့် လူငယ်ဆွေမျိုးမရှိသူတွေအတွက် အလွန်ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ နေ့စဉ် လိုအပ်တဲ့ ရေကို အနည်းငယ်စီနဲ့သာ ချွေတာသုံးစွဲနေကြရပါတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်မှာ ULA ရဲ့ အကူအညီနဲ့ NGO တစ်ခုက စခန်းမှာရေလှောင်ကန်ကြီး ၅ ကန်ကို တပ်ဆင်ပေး ခဲ့ပါတယ်။ အရင်ကတော့ မြစ်ကနေ ရေကိုရေဘောက်ဆာကားတွေနဲ့ သယ်
ယူပေးခဲ့ပေမယ့် နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းတွေထံက ရန်ပုံငွေ လျော့နည်းလာတဲ့အတွက် ဒီနှစ်အစပိုင်းမှာ အဲဒီ ဝန်ဆောင်မှုတွေ ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့ပါတယ်။

ရေရှားပါးမှုအပြင် စစ်ဘေးရှောင်စခန်းတွေဟာ မြစ်၊ ရေတွင်းနဲ့ ရေကန်တွေက ရရှိတဲ့ နောက်ကျိနေတဲ့ ရေတွေကိုလည်း အဆင်ပြေသလို အသုံးပြုနေကြရပါတယ်။ NGO ဝန်
ထမ်းတွေက စခန်းတချို့မှာ ရေစစ်ထုတ်စက်တွေ ထောက်ပံ့ပေးထားပေမယ့် လိုအပ်ချက်ကတော့ အလွန်များပြားနေဆဲ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ စခန်းအများအပြားရဲ့ လိုအပ်
ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ဖို့ရန်ပုံငွေနဲ့ စက်
ပစ္စည်းတွေ ပိုမိုလိုအပ်နေပါတယ်။

ညစ်ညမ်းတဲ့ရေကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အရေပြားရောဂါကနေ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ လက ပြန်လည်သက်သာလာတဲ့ မျိုးအောင်က အချို့မိသားစုတွေဟာ သောက်ရေကို ကျိုချက်သောက်ကြပေမယ့် “အများစုကတော့ မကျိုကြပါဘူး” လို့ ပြောပါတယ်။ “စခန်းမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ရောဂါအများစုရဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ရေပါပဲ” ဟု သူက ဆိုပါတယ်။ အရေပြားရောဂါတွေအပြင် မိုးရာသီမှာ ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောနဲ့ ငှက်ဖျားရောဂါတွေကိုလည်း စခန်းနေသူတွေ ခံစားကြရပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်အတွင်း ရောဂါတွေကြောင့် စခန်းမှာ လူ ၂ ဦး သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။

စခန်းကနေ သိတ်မဝေးလှတဲ့ ကျေးရွာတစ်ရွာမှာ ULA က ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ ကျန်းမာရေးဌာနက ဆရာဝန်တစ်ဦးဟာ လူနာတွေကို စစ်ဆေးပေးပြီး လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးတွေ ညွှန်ကြားပေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆေးဝါးတွေကို အိန္ဒိယနဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် အပါအဝင် ထောက်ပံ့ရရှိရာ နေရာအမျိုးမျိုးကနေ တင်သွင်းနေရတာကြောင့် အချိန်တိုင်း အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

စစ်ဘေးရှောင်စခန်းတွေမှာ အသက်ရှင်ရပ်
တည်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ အခြေအနေတွေက စခန်းနေသူ တချို့ကို ပုံမှန်ဝင်ငွေရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းအသစ်တွေ ရှာဖွေဖန်တီးဖို့ တွန်း
အားပေးခဲ့ပါတယ်။ မမြဦးဟာ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် လယ်ပိုင်းလောက်မှာ ပုဏ္ဏားကျွန်းမြို့နယ်၊ ပဒေသာရွာကနေ မိသားစုဝင် ၆ ဦးနဲ့အတူ ဒီစခန်းကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီရွာဟာ လက်နက်ကြီးကျည် ထိမှန်မှုကြောင့် လူ ၁ ဦး သေဆုံးပြီး ၄ ဦး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီးနောက် ရွာ
သားအားလုံး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

မမြဦးဟာ ပုဏ္ဏားကျွန်းနဲ့ ကျောက်တော်မြို့တွေက ဆိုင်တွေမှာရောင်းချတဲ့ရိုးရာခြုံထည်တွေနဲ့ လုံချည်တွေကို ရက်လုပ်တဲ့ နာမည်ရ ယက်ကန်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ စခန်းကနေ ကီလိုမီတာ ၆၀ ခန့်အကွာမှာရှိတဲ့ ရွာကနေ ထွက်ပြေးလာရတဲ့အချိန်မှာတော့ အဝတ်
အစားနဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းလို မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ရက်ကန်းစင်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကိုတော့ ရွာမှာပဲ ချန်ထားခဲ့ရပေမယ့် ကံကောင်းစွာနဲ့ လက်နက်ကြီးကျည် ကျရောက်မှုကြောင့် မီးလောင်ပျက်စီးခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။

"စခန်းရောက်ပြီး ၃ လလောက်ကြာတော့ စ
ခန်းထဲက ကျွန်မတို့တဲမှာ ယက်ကန်းစင် တပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ ပါတယ်။ခင်ပွန်းရဲ့ နေ့စားဝင်ငွေက မမှန်တဲ့အတွက် အပိုဝင်ငွေရဖို့ လိုအပ်လာခဲ့တာပါ” ဟု မမြဦးက ပြောပါတယ်။

အဲဒီနောက် သူမဟာ ရွာကို ၂ ခေါက် ပြန်သွားပြီး ယက်ကန်းစင်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စခန်းဆီ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။ “ယက်ကန်းစင်အတွက် ခြေနင်းတံကိုတော့ စခန်းမှာပဲ သစ်သားနဲ့ ကိုယ်တိုင် ထုဆစ်လုပ်ခဲ့ရပါတယ်” ဟု သူမက ပြောပါတယ်။

အဲဒီနောက်ယက်ကန်းလုပ်ငန်းကိုစတင်လုပ်
ကိုင်ခဲ့ပြီး စစ်ဘေးရှောင်စခန်းမှာ ယက်လုပ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးခြုံထည်ကို ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နိုဝင်ဘာ
လမှာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက် လအနည်းငယ် အတွင်းမှာတော့ နောက်ထပ် ၅ ထည် ထပ်မံ ထွက်ရှိခဲ့ပါတယ်။“အိမ်မှာ ထုတ်
လုပ်ခဲ့တုန်းကနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်အများကြီး နည်းသွားပါတယ်” ဟု မမြဦးက ပြောပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ခြုံထည်တွေရဲ့ အရည်အသွေးလည်း ကျဆင်းလာသလို ဈေးနှုန်းတွေလည်း လျော့
နည်းသွားခဲ့ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ မမြဦးဟာ ကျောက်ဖြူက ရက်ကန်းသမား အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုလည်း စခန်းမှာ ယက်ကန်းစင် တပ်ဆင်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ဒါပေမယ့်လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို အလွယ်တကူ ရှာမရတာကြောင့် ထုတ်လုပ်မှုအပိုင်းမှာ စိန်ခေါ်မှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။

မမြဦးရဲ့ အဖြစ်အပျက်လိုပဲ စစ်တွေက ပန်းပုထုဆစ်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးဟာလည်း စခန်းမှာသစ်သားတွေနဲ့ ရုပ်တုတွေထုဆစ်လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။ သူ့တဲအိမ်အပြင်ဘက်မှာတော့ ထုဆစ်ဖို့ ခုတ်ထားတဲ့ သစ်တုံးငယ်တွေကို စုပုံထားပါတယ်။ အခုအချိန်ထိ သူဟာ လှေနဲ့ ဆင်ပုံစံ ရုပ်တု ၃ ခုကိုထုဆစ်ပြီးစီးထားပါပြီ။

မရေရာတဲ့အနာဂတ်အခြေအနေကြောင့် ကျားမသောက်စခန်းမှာ နေထိုင်သူတွေအ
ကြား စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ လွှမ်းမိုးနေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းမတက်နိုင်တော့တဲ့ ကလေးတွေရဲ့ မိဘတွေ ကြားမှာ ဒီခံစားချက်ကို ပိုပြီး တွေ့ရပါတယ်။ မိဘတွေက ကိုယ့်ကလေးတွေကို စာသင်စေချင်ပေမယ့် ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့် က
လေးတွေကို အလုပ်လုပ်ဖို့ စေလွှတ်နေရပါတယ်။ စခန်းမှာ နေထိုင်သူတွေရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံခန့်ဟာ ကလေးသူငယ်တွေဖြစ်ပြီး အဲဒီထဲက သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ဟာ ကျောင်းထွက် ထားရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

စခန်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုစဉ် ရေခပ်ခြင်း၊ သစ်တုံးခုတ်ခြင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ထင်းရောင်းခြင်းတွေမှာ ပါဝင်လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်တချို့ကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဒီလူငယ်အများစုဟာ မိသားစုဝင်အ
ရေအတွက် နည်းပါးတဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေက ဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်ငွေ ရရှိရေးအတွက်သူတို့ရဲ့ ပါဝင်ကူညီမှုကအလွန်အရေးကြီးနေပါတယ်။

စာသင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေရမယ့်အစားသူတို့ရဲ့နေ့
စဉ်ဘဝဟာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်း
ကျင်မှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ လိုအပ်ချက်တွေကပဲ ပုံဖော်ပေးနေပါတယ်။ စစ်တွေက လာတဲ့ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက “သားကို ကျောင်းမလွှတ်နိုင်သေးပါဘူး။ ပိုကောင်းတဲ့အသက်မွေးဝမ်း
ကျောင်းအခွင့်အလမ်းတွေ ရလာရင်တော့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောပါတယ်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ မိဘတွေရဲ့ ကလေးတွေ ပညာသင်ကြားနိုင်ဖို့ ULA က သူတို့ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ ကျောင်းတွေမှာ ကျောင်းလခတွေကို လျှော့ချပေးခဲ့ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်မှာ NGO အဖွဲ့အများအပြား ကလည်း မိဘတွေကို က
လေးတွေ ကျောင်းပြန်တက်နိုင်အောင် တိုက်
တွန်းခဲ့ပေမယ့် ရလဒ်ကတော့ မျှော်လင့်ထားသလောက် မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ မိသားစု ၄ စုကသာ ကလေးတွေကို ကျောင်းသွင်းဖို့ သဘော
တူခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့မိသားစုတွေကိုတော့ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။

ဘဏ္ဍာရေးအခက်အခဲတွေအပြင် အနည်းဆုံး ကလေး ၂၀ ခန့်ဟာ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်လာမှာကိုကြောက်ရွံ့တာကြောင့် ကျောင်း
ကနေ ထွက်ခဲ့ကြရပါတယ်။ သူတို့ဟာ ပုဏ္ဏားကျွန်းနဲ့ စစ်တွေမြို့နယ်တွေမှာ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုနဲ့ လက်နက်ကြီးပစ်ခတ်မှုတွေကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ ရွာတွေကနေ ထွက်
ပြေးလာသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သေဘေးနဲ့ နီးစပ်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ နေအိမ်တွေကို စွန့်ခွာခဲ့ရတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေဟာ သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျန်ရှိနေပြီး ဘဝရဲ့ ကဏ္ဍပေါင်းစုံကို ထိခိုက်စေခဲ့ပါတယ်။

ယခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၄ ရက်နဲ့ ၅ ရက်နေ့တွေမှာ ပုဏ္ဏားကျွန်းမြို့နယ်ထဲက သီးခြား စစ်ဘေးရှောင် စခန်း ၂ ခုကို လေကြောင်းကနေ တိုက်ခိုက်ခဲ့မှုအတွင်း အနည်းဆုံး စစ်ဘေးရှောင် ၈ ဦး သေဆုံးပြီး ၁၃ ဦး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီဒေသရှိ စစ်ဘေးရှောင်စခန်းတွေဟာ စစ်တပ်ရဲ့ လေ
ကြောင်း တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ကြိမ်ကို ကြုံ
တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။

ပုဏ္ဏားကျွန်းမှာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုတွေ မတိုင်မီက
တည်းက ရခိုင်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ စစ်တပ်ရဲ့ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့် စစ်ဘေးရှောင် ၁၆ ဦး သေဆုံးပြီး ၄၀ ကျော် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့တယ်လို့ ULA က ပြောပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒေသတွင်းမှာရှိတဲ့ စစ်ဘေးရှောင်အများအပြားဟာ စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လေ
ကြောင်း တိုက်ခိုက်မှု ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ခံစားနေကြရပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် လယ်ပိုင်းမှာ စစ်တွေမြို့နယ်၊ ချေလေးသန်းရွာကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ခင်မောင်က စခန်းမှာ လုံခြုံတဲ့ ခိုလှုံစရာနေရာ အားနည်းတာကြောင့် စစ်ဘေးရှောင်တွေအကြား ကြောက်
ရွံ့မှု ပိုမိုမြင့်မားနေတယ်လို့ ပြောပါတယ်။

“ကြောက်ရွံ့မှုက အရမ်းများလွန်းလို့ အသံတစ်ခုခု ကြားလိုက်တာနဲ့တချို့စစ်ဘေးရှောင်တွေဟာ ကလေးတွေကို ပွေ့ချီပြီး တဲထဲကနေ အပြင်ကို ပြေးထွက်ကြပါတယ်”လို့ သူက ပြောပါတယ်။

ဇန်နဝါရီ ၁၉ ရက် ညနေပိုင်းမှာ တိုက်လေ
ယာဉ်အသံ ကြားရတဲ့အချိန် စခန်းအတွင်း “အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု” ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံကို သူက ပြန်ပြောင်းပြောပြပါတယ်။ စစ်ဘေးရှောင်စခန်းကို ပစ်မှတ်ထားတိုက်ခိုက်လာမယ်လို့ စိုးရိမ်တာကြောင့် လူတွေဟာ စခန်းအပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးကြပြီး တစ်ညလုံး အပြင်မှာပဲ နေခဲ့ကြပါတယ်။

စခန်းထဲက နေအိမ်တော်တော်များများမှာ တဲတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ချိတ်ပါ အလျားရှည် ဝါးလုံးတွေကို တွေ့ရပါတယ်။ လေ
ကြောင်းတိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်လာခဲ့ရင် အဲဒီဝါးလုံးတွေကို အသုံးပြုပြီး မီးလောင်နေတဲ့ သက်
ကယ်အပိုင်းအစတွေကို အမြန်ဆွဲချပြီး တဲတစ်လုံးလုံး မီးလောင်ကျွမ်း သွားတာကို ကာကွယ်ဖို့ ဖြစ်တယ်လို့ စခန်းနေသူတွေက ပြောပြပါတယ်။

စန်းစန်းပြောသလိုပဲ “စစ်ဘေးရှောင်စခန်းမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာ ကံတရားပေါ်လည်း အများကြီး မူတည်နေပါတယ်။ တစ်ရက်ချင်းစီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက် အရာရာတိုင်း အဆင်ပြေနေဖို့ လိုပါတယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။

လက်ရှိအချိန်မှာတော့ သူတို့အတွက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အိမ်တွေ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွေနဲ့ အရင်ကလိုဘဝတွေကိုဘယ်အချိန်မှာ ပြန်
လည်တည်ဆောက်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်သေးပေမယ့်၊ ရှိသမျှအားအင်နဲ့ မျှော်လင့်
ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ဆက်လက် ရုန်းကန်နေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ။

ကိုးကား - The Diplomat

ရေစကြိုနယ်က ကျေးရွာအချို့ စစ်တပ်လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှု သေဆုံးသူ ၁၅ဦးထိရှိလာ

အောက်တိုဘာ-၁၇၊ ၂၀၂၆။ ထားမြတ်/People’s Spring

မကွေးတိုင်း ရေစကြိုမြို့နယ်က ကျေးရွာအချို့ကို စစ်တပ်က တိုက်လေယာဉ်၊ရဟတ်ယာဉ်၊ ဒရုန်းတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ကလေးငယ်အပါအဝင် သေဆုံးထိခိုက်မှုအများအပြားရှိခဲ့ရာ စုစုပေါင်း သေဆုံးသူ ၁၅ဦးထိ ရှိလာပြီလို့ ဒေသခံ သတင်းရင်းမြစ်က ပြောပါတယ်။

အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ဟာ အောက်တိုဘာ ၁၆ရက် မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရေစကြိုနယ် သစ်ကြီးတောရွာ၊ သစ်ကောက်ဆိပ်ရွာအပါအဝင် ရေစကြိုမြောက်ဘက်ပိုင်းက ကျေးရွာအချို့ကို လေကြောင်းကနေ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ။

“လောလောဆယ် သစ်ကြီးတောရွာက ၁၄ ဦး၊ သစ်ကောက်ဆိပ်ရွာက (၁) ဦးလို့ သိရပါတယ်၊ အရေအတွက်များနိုင်တယ်လို့လည်းပြောပါတယ်၊ စာရင်းအတိအကျတော့ မသိရသေးပါ”လို့ ဒေသခံ သတင်းရင်းမြစ်က ပြောပါတယ်။

စစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသူတွေရဲ့ မှတ်တမ်းဓာတ်ပုံတွေကိုလည်း သတင်းရင်းမြစ်က ပြသခဲ့ရာ သေဆုံးသူတွေထဲမှာ ကလေးငယ်နဲ့ အမျိုးသမီးတွေ ပါဝင်တာကိုတွေ့ရပါတယ်။

“အကြောင်းမဲ့ကို တိုက်ခိုက်သွားတာပါ။ အနီးဝန်းကျင်ရွာတွေအားလုံး ထွက်ပြေးနေကြရပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေဖြစ်နေကြရတာပေါ့။ သူတို့ မစိုးမိုး မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့နေရာတွေက သူပုန်နယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ပြည်သူတွေ၊ မြို့တွေရွာတွေကို ဒုက္ခပေး၊ ဖျက်ဆီး၊ မတရား သတ်ဖြတ်နေတဲ့သဘောပါပဲ”လို့ ဒေသခံ သတင်းရင်းမြစ်က စစ်တပ်ရဲ့ အရပ်သားပစ်မှတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တိုက်ခိုက်လာတဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြပါတယ်။

ရေစကြိုမြိုနယ်ပြည်သူ့ကာကွယ်ရေးအဖွဲ(ပကဖ)တာဝန်ရှိသူတဦးဖြစ်တဲ့ ရဲဘော်ဝေကြီးကလည်း အဲဒီဒေသမှာ လတ်တလော တိုက်ပွဲမရှိဘဲ စစ်တပ်က ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်လာတာလို့ အသိပေး ပြောပြထားပါတယ်။ စစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုဟာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စစ်ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်တာဖြစ်ကြောင်းလည်း ရဲဘော်ဝေကြီးက ပြောပါတယ်။

အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ဟာ နိုင်ငံတဝန်းမှာ အရပ်သားပြည်သူတွေကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ လေကြောင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေ ဆက်တိုက်ပြုလုပ်နေလို့ ပြည်သူအစုလိုက်အပြုံလိုက်သေဆုံးထိခိုက်မှုတွေ အများအပြားဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါတယ်။

အခုချိန်မှာ မြန်မာနိုင်ငံက လူငယ်တွေ စစ်အာဏာရှင်​တွေရဲ့အကျိုးစီးပွားတစ်ခုတည်းအတွက် စစ်မှုထမ်း ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ ဖမ်းဆီးခံနေရတဲ့အခါကွမ်တာကင်တီကိုအကြိမ်ကြိမ် အမှတ်ရစေတယ်။ အတင်းဖမ်းချုပ်ခေါ်ဆောင်သွားခံရတဲ့၊ ခြေထောက်မှာ သံကြိုးတွေချည်နှောင်ထားခံရတဲ့၊ လူသားတယောက်ကို ကိုယ်ပိုင်ကုန်ပစ္စည်းလို သဘောထားခံရတဲ့ ကွမ်တာကင်တီ။ သူ့အတွက် စိတ်ထိခိုက် မကျေနပ်ခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်များစွာက ကျူးလွန်ခံခဲ့ရသလိုမျိုးပါပဲ။ ကျူးလွန်ခံနေရတဲ့ မြန်မာလူငယ်တွေ။ အခြေအနေ အကြောင်းတရားမတူပေမယ့် အခုခေတ်အချိန်မှာ ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့နေရပါပြီ။

၁၈၃၃ ခုနှစ်မှာ ဗြိတိသျှအင်ပါယာက ကျွန်စနစ်ဖျက်သိမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့အခါ ကျွန်ပိုင်ရှင်တွေကို သူတို့ရဲ့ “ဆုံးရှုံးမှု” အတွက် ပေါင်စတာလင် သန်း ၂၀ လျော်ကြေးပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေကို ပစ္စည်းတခုလို ရောင်းဝယ်ခံခဲ့ရသူတွေ၊ မိသားစုနဲ့ ခွဲခွာခံခဲ့ရသူတွေ၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အဓမ္မ အလုပ်လုပ်ခိုင်းစေခံခဲ့ရသူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့နာကျင်မှုနဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက်ဘာလျော်ကြေးမှ မရခဲ့ကြပါဘူး။ ဗြိတိသျှကိုလိုနီ ဂျမေကာမှာ ကျွန်စနစ်ဖျက်သိမ်းရေးဥပဒေ အသက်ဝင်ခဲ့တဲ့ ၁၈၃၄ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမှာလည်း ကျွန်အဖြစ် ဖမ်းဆီးခိုင်းစေခံခဲ့ရသူအများအပြားဟာ “အလုပ်သင်စနစ်” လို့ခေါ်တဲ့ စနစ်အောက်မှာ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြရတယ်။အဲဒီစနစ်ဟာ ၁၈၃၈ ခုနှစ်မှသာ အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး လွတ်လပ်ခဲ့ကြတယ်။ အခု ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ရရှိမှုဟာ ၁၈၈ နှစ် ရှိလာပါပြီ။

ကျွန်ကုန်သွယ်မှုသမိုင်းဟာ ရာစုနှစ်များစွာ အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် “အဲဒါက အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာပဲ” ဆိုပြီး သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှာထည့်ပိတ်ထားလို့ မရတော့ပါဘူး။ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေနိုင်ဖို့ သမိုင်းစာအုပ်ရဲ့အပြင်ဖက်ရှေ့ကို ရောက်လာပါပြီ။ ၁၈၈ နှစ်အကြာ UN က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက် အခုနှစ် ၂၀၂၆ ခု စက်တင်ဘာ ၆ ရက်မှာ ဂျမေကာကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဟာ ကျွန်စနစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ သမိုင်းဆိုင်ရာ နစ်နာမှုတွေအတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖွေဖို့ လန်ဒန်မြို့ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဂျမေကာအစိုးရကိုယ်စား တရားမျှတမှုနဲ့ ပြန်လည်ကုစားရေးဆိုင်ရာ တင်ပြချက် ကို စက်တင်
ဘာ ၇ ရက်မှာ ချားလ်စ်ဘုရင်ထံကို တရားဝင် တင်သွင်းခဲ့ပါတယ်။ စက်တင်ဘာ ၂၂ ရက်နေ့မှာ ချားလ်စ် ဘုရင် က အဲဒီလျော်ကြေးတောင်းဆိုမှုကို ဗြိတိန်ဘုရင် ရဲ့ အယူခံတရားစီရင်ရေးကော်မတီ” Privy Council ထံ လွှဲပြောင်းစဉ်းစားစေခဲ့တယ်။ ဒီတင်ပြချက်ဟာလျော်ကြေးငွေကိုချက်ချင်းပေးဖို့တောင်းဆိုတဲ့ စာတစောင်သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ သမိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဥပဒေရေးရာ တာဝန်ယူမှုကို တရားဝင် စိစစ်ဆွေးနွေးနိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီရက်စွဲကိုရွေးချယ်ခဲ့တာကလည်း အင်မတန်
အဓိပ္ပါယ်ရှိပါတယ်။ ဂျမေကာရဲ့ တင်ပြချက်ဟာဇောင် (Zong) သင်္ဘောပေါ်က လူတွေကို အောက်မေ့သတိရခြင်းနဲ့ သမိုင်းဆိုင်ရာ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေခြင်းတို့ကို ဆက်စပ်ပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ၁၇၈၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၆ ရက်မှာ Zong သင်္ဘောဟာ အာဖရိကန်လူမျိုး ၄၄၂ ဦးကို ကျွန်အဖြစ် တင်ဆောင်ပြီး ဂျမေကာကို ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့တယ်။ အဲဒီခရီးစဉ်ဟာ လူ ၁၃၀ ကျော် ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ နှစ်ပေါင်း ၂၄၅ နှစ်အကြာ၊ ၂၀၂၆ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၇ ရက်မှာ ဂျမေကာက ချားလ်စ်ဘုရင်ထံ တရားမျှတမှုအတွက် တင်ပြချက်ကို တင်သွင်းခဲ့ပါပြီ။ ဒီတင်ပြချက်ဟာ အတိတ်ကို မေ့မထားကြောင်းပြသရုံသာမက၊ သမိုင်းဝင်မတရားမှုတွေအတွက် တာဝန်ယူမှုနဲ့ ပြန်လည်ကုစားရေးကို ယနေ့အချိန်မှာ တရားဝင်တောင်းဆိုနေခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အလုပ်ကို အသွား ဒါမှမဟုတ် အလုပ်က အပြန် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခံရတဲ့ လူငယ်တွေ၊ လှည်းတန်းမှာ အိမ်ကနေ အပြင်ခဏထွက်သွားတာမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူငယ်၊ ဧည့်စာရင်းစစ််ဆိုပြီး ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခံရတဲ့လူငယ်၊ ကလေးဆေးရုံတက်ရလို့ စောင့်ပေးနေရင်း ဆေးရုံအပြင် ခဏအထွက်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးအဖေ၊ တက္ကသိုလ်တက်ရင်း မိသားစုကို တဖက်တလမ်းက ကူညီရှာဖွေကျွေးမွေးနေရင်း ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား၊ စက်ရုံကအပြန် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ရခိုင်လူမျိုးမိန်းကလေးငယ်၊ ထွက်ပြေးတာကို ပြန်လည် ဖမ်းဆီးခံရပြီး ထိပ်တုံးခတ်ခံထားရတဲ့ လူငယ်တွေ။ ဒီလို လူငယ်ပေါင်း မြောက်များစွာ‌တွေ။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ကွမ်တာကင်တီတို့ ကျူးလွန်ခံခဲ့ရတဲ့ မတရားမှု ၊ရာဇဝတ်မှုတွေနဲ့ ဘာမှမခြားပါဘူး။

မတရားဖမ်းဆီးခံခဲ့ရတဲ့ လူငယ်တွေ၊ မိသားစုနဲ့ ခွဲခွာခဲ့ရသူတွေ၊ မိမိတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ရသူတွေ၊ အတင်းအကျပ် စုဆောင်းခံရပြီး စစ်အုပ်စုအာဏာတည်မြဲဖို့ တိုက်တဲ့စစ်ပွဲဖက်ကနေ ပါဝင်ခဲ့ရတဲ့သူတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေဟာလည်း တနေ့မှာ သမိုင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်လာမှာပါ။

အာဖရိကကျွန်စနစ်အတွက် ယနေ့ခေတ်လူတိုင်းကို အတိတ်က လူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် တိုက်ရိုက်အပြစ်ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို သူမကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုအတွက် အပြစ်ပေးတာဟာလည်း တရားမျှတမှု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမိုင်းမှာ မတရားမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငြင်းပယ်တာ၊ အဲဒီမတရားမှုကနေ အကျိုးအမြတ်ရခဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ဖုံးကွယ်တာ၊ နစ်နာခဲ့ရသူတွေရဲ့ အသံကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်တာတို့ဟာလည်း တရားမျှတမှု မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တရားဆိုတာ မှတ်တမ်းထဲက အဖြစ်အပျက်တွေကို ဖုံးကွယ်မထားခြင်းပါ။ တာဝန်ခံမှုဆိုတာ အဲဒီအမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ခြင်းပါ။ တရားမျှတမှုဆိုတာ အဲဒီအရာတွေကို အခြေခံပြီး လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ အခွင့်အရေးကို ပြန်လည်အသိအမှတ်ပြုခြင်းပါ။ တရားမျှတမှုဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မေ့မထားခြင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံက လူငယ်တွေကို အတင်းအကျပ် စစ်မှုထမ်း စုဆောင်းခဲ့သူတွေ၊ မတရားဖမ်းဆီးခဲ့သူတွေ၊ အာဏာကို အသုံးချပြီး လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်ခဲ့သူတွေ၊ အမိန့်ပေးခဲ့သူတွေနဲ့ အဲဒီလုပ်ရပ်တွေမှာ ပါဝင်ခဲ့သူတွေ၊ ဒါ့အပြင် စစ်အုပ်စုအာဏာတည်မြဲရေးအတွက် ကျူးလွန်ခဲ့သမျှ ရာဇဝတ်မှု အားလုံးအတွက် တချိန်မှာ ဘယ်လိုတာဝန်ခံစေမလဲ။ နစ်နာခဲ့ရသူတွေအတွက် ဘယ်လိုတရားမျှတမှု ပြန်လည်ဖော်ဆောင်ပေးမလဲ။ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ဘဝတွေ၊ ပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ မိသားစုတွေ၊ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ ပညာရေးနဲ့ အနာဂတ်တွေအတွက် ကျူးလွန်သူတွေကို ဘယ်လိုပြစ်ဒဏ်ချမှတ်မလဲ။

အရေးကြီးတဲ့အချက်တခုတော့ ရှိပါတယ်။ မတရားမှုကျူးလွန်သူတိုင်းဟာ အချိန်တန်ရင် အလိုအလျောက် ပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်လို့ သမိုင်းက အာမခံမထားပါဘူး။လောကကြီးမှာ အပြစ်ကျူးလွန်ပြီး တာဝန်မခံခဲ့ရသူတွေလည်း ရှိခဲ့ကြတယ်။အာဏာရှိသူတွေဟာအထောက်အထား တွေကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်တယ်။ သက်သေတွေကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ်။ နစ်နာသူတွေရဲ့ အသံတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် တရားမျှတမှုဟာ အချိန်တခု ရောက်လာရင် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာမယ့် အရာတခု မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တရားကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုတယ်။ အထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းထားဖို့ လိုတယ်။နစ်နာသူတွေရဲ့ အသံတွေကို မှတ်တမ်း
တင်ထားဖို့ လိုတယ်။ တရားဥပဒေနဲ့အညီ တာဝန်ခံမှု ရှိလာနိုင်ဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။

အာဖရိကကျွန်စနစ်နဲ့ပတ်သက်ပြီးယနေ့အထိ ပြန်လည်ဆွေးနွေးနေကြတာဟာလည်း အဲဒီလို ကြိုးပမ်းမှုတွေရဲ့ ရလဒ်တခုပါပဲ။ ရာစုနှစ်တွေ ကြာသွားပေမဲ့ လူတွေက မေ့မထားခဲ့ကြဘူး။ သမိုင်းကို ပြန်လည်လေ့လာခဲ့ကြတယ်။ စာရွက်စာတမ်းတွေကို စုဆောင်းခဲ့ကြတယ်။ နစ်နာခဲ့ရသူတွေရဲ့ သမိုင်းကို ပြန်လည်ဖော်
ထုတ်ခဲ့ကြတယ်။ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ အသံထုတ်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ အရင်က မဆွေးနွေးချင်ခဲ့ကြတဲ့ အကြောင်း
အရာတွေကို ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်တွေ ရင်ဆိုင်ဆွေးနွေးလာရတဲ့ အခြေအနေတခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါဟာ တရားမျှတမှုအတွက် ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တရားမျှတမှုအတွက် တံခါးတချပ် ပိုမိုပွင့်လာတာလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း ယနေ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ မတရားမှုတွေအတွက် အမှန်တရားကို ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထားရပါမယ်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို အမှန်အတိုင်း သိရှိနိုင်ဖို့၊ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်သူတွေကို သက်သေအထောက်အထားတွေနဲ့ စစ်ဆေးနိုင်ဖို့၊ နစ်နာသူတွေရဲ့ အခွင့်အရေးကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်နိုင်ဖို့နဲ့ အလားတူဖြစ်ရပ်တွေ ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။


https://www.ludunwayoo.com/feature-mm/2026/10/17/170974/

ပလောက်မြို့က စစ်တပ်စစ်ကြောင်းနဲ့ KNLA တိုက်ပွဲ ဆက်ဖြစ်

▪️သရက်ချောင်းနယ် ဝင်း၀ဒေသဘက်မှာလည်း တိုက်ပွဲဖြစ်

အောက်တိုဘာ ၁၇၊၂၀၂၆။ ထားမြတ်/People’s Spring

တနင်္သာရီတိုင်း၊ ပုလောမြို့နယ်၊ ပလောက်မြို့ရှိ စစ်တပ်က တော်လှန်ရေးတပ်တွေရှိရာ စစ်ကြောင်းထိုးလာလို့ အောက်တိုဘာ ၁၆ရက်က တိုက်ပွဲဆက်ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ကရင်အမျိုးသားအစည်းအရုံး(KNU) မြိတ်ထားဝယ်ခရိုင် သတင်းရင်းမြစ်က ပြောပါတယ်။

စစ်တပ်ဟာ တော်လှန်ရေးတပ်တွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေပြန်လည်စိုးမိုးနိုင်ရေး စစ်ကြောင်းထိုးလာတဲ့အပေါ် အောက်တိုဘာဒုတိယပတ်က စတင်တိုက်ပွဲတွေဖြစ်ပွားနေတာလို့ ဆိုပါတယ်။

ပုလောမြိုနယ် ပလောက်မြိုအနီး ဘုရင့်တောင်ရွာဘက်ကို စစ်တပ်က စစ်ကြောင်းထိုးလာလို အောက်တိုဘာ ၁၀ရက်က စတင်ပြီး သုံးရက်ဆက်တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့သလို အောက်တိုဘာ ၁၃ရက်နဲ့ ၁၄ရက်တွေမှာလည်း စစ်တပ်က လက်နက်ကြီးတွေနဲ့ ပစ်ခတ်ခဲ့တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ အဲဒီနောက် ဘုရင့်တောင်ရွာကနေ ဆင်ထိုးကြီးဘက်ကို ဆက်လက် စစ်ကြောင်းထိုးလာလို့ တိုက်ပွဲဆက်ရှိနေတာလို့ဆိုပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သရက်ချောင်းမြို့နယ် ဝင်း၀ကျေးရွာဘက်ကလည်း စစ်တပ်စစ်ကြောင်းထိုးလာလို့ KNLAနဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ရှိနေတယ်လို့ သတင်းရင်းမြစ်က ပြောပါတယ်။

“ပလောက်ကနေ ဆင်ထိုးကြီးဘက်ကိုကျတော့ စစ်ကြောင်းထိုးတာကျတော့ KNLA တပ်ရင်း(၁၂) တပ်ခွဲ(၃)နယ်မြေဖြစ်တယ်။ ဝင်း၀ကနေ ရငဲဘက်ကျတော့ KNLA တပ်ရင်း(၁၂) ရဲ့ တပ်ခွဲ(၂)နယ်မြေ အဲဒီ ရငဲမှာ ကျတော့ တပ်ခွဲ(၂)နဲ့ ထိတွေ့မှုတွေရှိတယ်။ ဘုရင့်တောင်ကနေ ဆင်ထိုးဘက်ကျတော့ တပ်ရင်း(၁၂) တပ်ခွဲ(၃)နဲ့ ဖြစ်တယ်” လို့ သတင်းရင်းမြစ်က ပြောပါတယ်။

လက်ရှိ စစ်ရေးတင်းမာနေဆဲဖြစ်ပြီး စစ်တပ်က စစ်ရေးဆက်လက်လှုပ်ရှားလာရင် တိုက်ပွဲတွေ ပိုပြင်းထန်လာနိုင်တယ်လို့ အသိပေးပါတယ်။

အခု စစ်တပ် စစ်ကြောင်းထိုးလာတဲ့ ဒေသဟာ စက်တင်ဘာလကုန်ပိုင်းက ရေကြီးမြေပြိုလို့ သဘာ၀ဘေးကြုံနေရတဲ့ ဒေသဖြစ်ပြီး ပြန်လည်ထူထောင်ရေး မလုပ်ဆောင်ရသေးချိန် စစ်တပ်က စစ်ကြောင်းထိုးလာလို့ ဒေသခံတွေဟာ သဘာ၀ဘေးအပြင် စစ်ဘေးပါ ကြုံနေရတယ်လို့ သတင်းရင်းမြစ်က ပြောပါတယ်။

အောက်တိုဘာ ၁၄ရက်မှာဆိုရင် စစ်တပ်ရဲ့ လက်နက်ကြီး ပစ်ခတ်မှုကြောင့် ဘုရင့်တောင်ရွာ ရှိ ဘုရင့်တောင်ခရစ်ယာန်သာသနာပိုင် အဆောက်အအုံ ပျက်စီးမှု ရှိခဲ့သလို ဒေသခံတွေလည်း တိမ်းရှောင်နေကြရတယ်လို့ KNUမြိတ်ထားဝယ်ခရိုင်က ထုတ်ပြန်ထားပါတယ်။

(KNLA တပ်က ရဲဘော်တွေကို တွေ့ရစဉ်။ ဓာတ်ပုံ - CJ)