حالا که من اومدم خونه هوا باید انقدر ملس بشه؟

صادقانه، من آمادگی خداحافظی با کانگ پی‌او و چوی جونگ‌یو رو ندارم.

کتاب جدیدی که دارم می‌خونم بهم یه وایب ترکیبی از کتاب "خدمتکار" و فیلم "Orphan" می‌ده.

البته صرفا به خاطر اون نقاشی همچین حسی بهم دست داد.

ولی "Orphan" یکی از فیلم‌های به شدت موردعلاقه‌ی منه و به همه پیشنهاد می‌کنم که ببینن. (قسمت اول رو واقعا دوست دارم)

توی این دو هفته بدنم بدجور باهام سر ناسازگاری پیدا کرده.
مگه می‌شه یه روز خوب باشی، یه روز بد؟

همیشه و در هرمکانی من با بند کفشم درگیرم.

اینکه بفهمی در کمال ناباوری یه‌ عده تو رو می‌شماسن هم حس خوبیه.

ممنون از کاپیتان هونگ‌جونگ که تصمیم گرفت بهم دلیل ادامه دادن بده.

وای یکی به کره بگه متوقف شو، به جان خودم حتی یه ذره هم وقت نمی‌کنم این همه سریال رو باهم هندل کنم.

زندگی آکادمیک یه‌جوری روم سواره که رسما هیچی از زندگی خودم نمی‌فهمم.

هیچ شکی درش نیست که دیوونه‌ایم.

کاش می‌شد تا اطلاع ثانوی شنبه رو از تقویم حذف کرد.

من واقعا روی قول و قرار و آن‌تایم بودن حساسم.
اگه قولی می‌دی، بهش عمل کن.
اگه برات تایمی رو نظر گرفتن، بهش احترام بذار.

–