⭕️ اِنسو قرار نیست یک دایره‌ی کامل باشد؛ همان‌طور که زندگی هم قرار نیست همیشه بی‌نقص و بسته باشد. این خطِ ساده، جایی برای ناتمامی می‌گذارد؛ برای مکث، برای تغییر، برای چیزی که هنوز تمام نشده.

وقتی اِنسو را می‌بینیم، درمی‌یابیم کامل نبودن، لزوماً نشانه‌ی کمبود نیست؛ که همین ایراد جاهای خالی، بخشی از مسیر است.

کدام نشانه؟

دوست داشتن هم با جزئیات زیباتره

كدام نشانه دویده است از تو در تن من؟
كه ذره های وجودم تو را كه می بینند
به رقص می آیند
سرود می خوانند

این متن حرف دل شما هم هست؟
.
من به تک‌تک رفتارها فکر می‌کنم.
به جزئی‌ترین نگاه فکر می‌کنم،
به لحن حرف زدن‌ها دقت می‌کنم،
به احساسات پشت کلمه‌ها فکر می‌کنم،
به خصوصیات آدم‌ها فکر می‌کنم.
من حواسم به همه‌چیز هست و
دقیقاً غم‌انگیزترین قسمت زندگیم همین‌جاست؛
من خیلی فکر می‌کنم...

✒️📕 نویسنده متن ناشناس
.

⁨ میگن که وقتی حضرت حافظ فوت می‌کنه
به قول امروزیا بین علما اختلاف می‌افته
که حالا حافظ شیرازی کجا به خاک سپرده بشه
یه عده میگن اون اهل می و مستی بوده و باید در یه مکان عادی دفن بشه
یه عده هم میگن که اهل حفظ قرآن و عارف بوده
باید یه آرامگاه در یک مکان خوب داشته باشه
تا اینکه به نتیجه نمی‌رسن و یک نفر از راه می‌رسه
و میگه بیاید دیوانش رو باز کنیم
ببینیم نظر خود حافظ چیه ؟
که دیوان رو باز می‌کنن و این بیت حافظ میاد که :

قدم دریغ مدار از جنازه‌ی حافظ
که گرچه غرق گناه است می‌رود به بهشت !

احترام؛
جایی‌ست که عشق، نور می‌شود
و بی‌آنکه چیزی بگوید،
بر دلِ هر دو می‌تابد. ✨

بیشترِ رنج‌هایِ ما نه از اتفاقاتِ بیرون👇🏾❣️☺️
که از “داستان‌هایی” است که ذهنمان درباره‌یِ خودمان ساخته تا دیگران را راضی نگه داریم و اینگونه چقدر از انرژیِ روزانه‌ ما صرفِ این می‌شود که به بقیه ثابت کنیم “خوبیم”، “موفقیم” یا “ارزشمندیم”؟

ما باید فقط باشیم، قبل از آنکه تصویرِ ساخته‌شده‌مان در آینه‌یِ قضاوتِ دیگران فروبریزد.

ما وقتی از «حقیقتِ وجود» خود فاصله می‌گیریم، دچار یک «خلاءِ وجودی» می‌شویم.
وقتی در درونمان احساس «کافی بودن» نداریم، ذهنِ ما به طور خودکار شروع به «جستجویِ اعتبار» در بیرون می‌کند.

در واقع، «اثبات کردن» یک مکانیسمِ دفاعی است؛ یعنی ذهنِ ما می‌ترسد که اگر دیگران «تصویرِ» ما را تأیید نکنند، ما اصلاً وجود نداشته باشیم.

شب بخیر🌹

آدم‌ها همیشه از تنهایی نمی‌ترسند؛
گاهی از این می‌ترسند که در تنهایی، حقیقت خودشان را ببینند...

- چخوف

گذشته هرگز کاملاً نمی‌گذرد؛
گاهی در صدای یک نفر، در بوی یک خیابان یا در سکوتی ناگهانی برمی‌گردد...

- فاکنر

من نه آدم زندگی توی دخمه هستم
نه آدم زندگی مجلل
من مزارع پرت افتاده را دوست دارم؛
اتاق‌های خالی، خلوت درون، کار واقعی.
اگر چنین زندگی کنم، بهترین خواهم بود...

- آلبر کامو

سکوت همیشه نشانه انفعال نیست؛ گاهی نشانه پردازش عمیق اطلاعات است! 🧠 درون‌گراها جهان را نه از طریق کلماتِ بلند، بلکه از طریق مشاهده جزئیات درک می‌کنند. اگر شما هم یک درون‌گرا هستید، احتمالا بارها دست آدم‌های دروغگو را خوانده‌اید در حالی که دیگران محو حرف‌های آن‌ها بوده‌اند!

«چنین گفت زرتشت» فقط یک کتاب فلسفی نیست؛ سفریه برای زیر سؤال بردن چیزهایی که سال‌ها بدون فکر پذیرفتیم.
نیچه در این کتاب از «ابرانسان»، مرگ خدا، اراده معطوف به قدرت و بازگشت جاودانه حرف می‌زنه و ازمون می‌پرسه: اگر قرار بود زندگی‌مون رو دقیقاً دوباره و دوباره تجربه کنیم، آیا از انتخاب‌هامون راضی بودیم؟

هرچه بزرگ‌تر می‌شوی،
بیشتر می‌فهمی که پیدا کردن آدم‌هایی
که فقط خودِ تو را می‌خواهند، چقدر نادر است؛
نه برای منفعت، نه برای کمک‌هایت
و نه برای آنچه می‌توانی برایشان انجام بدهی.
فقط خودت.

آدم‌هایی که از یک گفت‌وگوی ساده،
یک پیاده‌روی آرام یا فقط بودن
در کنارت لذت می‌برند.
وقتی چنین آدم‌هایی را پیدا کردی،
قدرشان را بدان؛ چون بسیار کمیاب‌اند.

روز بخیر ❤️