به زیر خاکسترِ صبر،قلبی‌ست که میسوزد.

امشب به سختی صبح شد،اما من با تموم وجودم امیدوار بودم که صبحی نبینم.

همیشه بخند که دوستدارم خنده‌هاتو.

چطور آدم میتواند بهتر شود وقتی کسی که دوستش دارد همچنان مُرده است؟

راستش دوماهه که شب‌ها،شب گریه شدند.

برای زنده بودن دلیلِ اخرینم باش.

به راستی که بعضی از غم‌ها عزیزند،و تو همان عزیزترین غم منی.

هفتاد روزه که دیگه نیستی.

برگرد،دلم تنگ شده واسه خندت.

تو نیستی ولی روحت بامنه.

دلم برات تنگ شده همه‌کسم.

حالا که خیلی زخمی‌ام و غم‌زده تو بهم بگو عزیزم،به کی پناه ببرم؟

من عاشقِ این بچم.

در غیاب تو کسی شاد ندیدست مرا.

میخوام ازت یه خواهش کنم،زنده شو برگرد بهم.دوباره بغلم کن برام از دنیا بگو،بگو باارزشم بگو خندم قشنگه،بگو کم نیستم،بگو همه‌چیز درست میشه،زنده شو رنگ بده به این آدم خاکستری.

پر زدی رفتی دیگه نمیبینمت.

گله‌ای نیست اگر دوست نداری من را،چند وقتی‌ست خودم هم ز خودم بیزارم.

تو تنها میتوانی آخرین درمانِ من باشی،و بی‌شک دیگران بیهوده می‌جویند تسکینم.

من دیگه نیستم تا مجبورت کنم دراغوشم بگیری،نیستم تا مجبورت کنم به جای غذاهای مزخرف بیرون چیزهایی که من برات پختم رو بخوری،نیستم تا بی‌وقفه بهت یادآوری کنم که حواست به گلدون نعناع باشه،نیستم تا سرت غر بزنم و مجبورت کنم کمتر سیگار بکشی.اما از این به بعد،موج هایِ دریا که لمست کردن منم،برگ های پاییزی که زیر پاهات سقوط میکنن منم،دود سیگارت که همیشه خیره بهش غرق فکر میشی منم،نم‌نم بارونی که چهره‌ی زیبات رو نوازش میکنه منم،عطر نعنایی که ادعا میکردی دوسش نداری اما هربار عمیق نفسش میکشیدی منم.

گاهی خدا چیزی را از تو میگیرد،نه برای اینکه خالی‌ات کند؛برای اینکه جایی برای قشنگتر شدن در دلت باز کند.