حالا که خیلی زخمی‌ام و غم‌زده تو بهم بگو عزیزم،به کی پناه ببرم؟

من عاشقِ این بچم.

در غیاب تو کسی شاد ندیدست مرا.

میخوام ازت یه خواهش کنم،زنده شو برگرد بهم.دوباره بغلم کن برام از دنیا بگو،بگو باارزشم بگو خندم قشنگه،بگو کم نیستم،بگو همه‌چیز درست میشه،زنده شو رنگ بده به این آدم خاکستری.

پر زدی رفتی دیگه نمیبینمت.

گله‌ای نیست اگر دوست نداری من را،چند وقتی‌ست خودم هم ز خودم بیزارم.

تو تنها میتوانی آخرین درمانِ من باشی،و بی‌شک دیگران بیهوده می‌جویند تسکینم.

من دیگه نیستم تا مجبورت کنم دراغوشم بگیری،نیستم تا مجبورت کنم به جای غذاهای مزخرف بیرون چیزهایی که من برات پختم رو بخوری،نیستم تا بی‌وقفه بهت یادآوری کنم که حواست به گلدون نعناع باشه،نیستم تا سرت غر بزنم و مجبورت کنم کمتر سیگار بکشی.اما از این به بعد،موج هایِ دریا که لمست کردن منم،برگ های پاییزی که زیر پاهات سقوط میکنن منم،دود سیگارت که همیشه خیره بهش غرق فکر میشی منم،نم‌نم بارونی که چهره‌ی زیبات رو نوازش میکنه منم،عطر نعنایی که ادعا میکردی دوسش نداری اما هربار عمیق نفسش میکشیدی منم.

گاهی خدا چیزی را از تو میگیرد،نه برای اینکه خالی‌ات کند؛برای اینکه جایی برای قشنگتر شدن در دلت باز کند.

امروز تولدته و من به خودت و دوستام قول دادم که فراموشت میکنم.اما من هنوز تاریخ تولدت،رنگ موردعلاقت،ماشین موردعلاقت،غذای موردعلاقت،حیوون موردعلاقت،سرگرمیت،تایپت،تیکه کلامات،خصوصیات موردعلاقت نسبت به من،اسم کل خانوادت،کل زندگیت،اسم دوستات،قدت،مدل گوشیت،سبک اهنگات،خواننده موردعلاقت،آدرس خونتون،ارزوت رو یادمه.هروقتی ویس و عکس و فیلماتو میبینم،هرروز و هرشب بیوت رو چک میکنم و از دوستام معذرت میخوام.

قسمتم دور از تو بودن بود و تنهایی ولی،بوسه‌ باران میکنم نام تورا در شعر خویش.

عمرم صدقه‌یِ راهت.

تو میروی و شب اغاز میشود و من به امید آمدنت تمام شب،به آسمان چشم میدوزم.

دیگر آن حالا چرا معنی ندارد شهریار هر زمان برگردد او جان را فدایش میکنم.

اریا تاابد بچه‌ی موردعلاقم باقی میمونه.

و حال که دیگر دیدن او محال است،خدا میداند چه دلِ تنگ و غمناکی دارم.

میگن سبز رنگ زندگیه،واسه من چشمایِ تو سبزترینه.

برات جونمو میدم به جونِ تو،دنیارو نمیخوام بدون تو.