گویند چون میگذرد غمی نیست،به ولله همین دردِ کمی نیست.

جانانِ من سفر کرد با او برفت جانم.

امیدوارم صدایِ خندهات رو از تو بهشت بشنوم.

این حقیقت که تو مرده‌ای،گاهی میان دروغ‌ها به سراغم میاید.تو برای پیدا کردنِ خودت خیره میماندی به قله‌ها،به رودخانه و من برای پیدا کردنت به دیوار خیره مانده‌ام.
سادگیِ اینکه تو مرده‌ای،همه چیز را سخت میکند.
خیابان هنوز هست،درختان هستند،باران هست و به سادگیِ بودنِ تمام اینها،تو نیستی.
تو مرده‌ای و زنده بودنِ مرا نمیبینی.
من زنده‌ام و مردنت را میبینم،این دردناک ترین چیز است.

فکرکن انقدر مرگت یهویی باشه که بعد گذشت پنج سال هنوز کسی باور نکرده باشه که رفتی.وقتی کسی وارد خونه میشه میپرسه بابا کو؟و دائم یکی باید یادآوری کنه که بابا پنج ساله نیست،پنج ساله تنهامون گذاشته،پنج ساله رفته.
اولین دوستم بودی و من آخرین دوستت بودم،دلتنگتم بابارضا.

رنجِ بسیار کشیدیم که بمانی و نشد،همگی خواسته بودیم که بمانی و نشد.

که نبودنت غم عظیمی‌ست بر دلِ من.

به زیر خاکسترِ صبر،قلبی‌ست که میسوزد.

امشب به سختی صبح شد،اما من با تموم وجودم امیدوار بودم که صبحی نبینم.

همیشه بخند که دوستدارم خنده‌هاتو.

چطور آدم میتواند بهتر شود وقتی کسی که دوستش دارد همچنان مُرده است؟

راستش دوماهه که شب‌ها،شب گریه شدند.

برای زنده بودن دلیلِ اخرینم باش.

به راستی که بعضی از غم‌ها عزیزند،و تو همان عزیزترین غم منی.

هفتاد روزه که دیگه نیستی.

برگرد،دلم تنگ شده واسه خندت.

تو نیستی ولی روحت بامنه.

دلم برات تنگ شده همه‌کسم.

حالا که خیلی زخمی‌ام و غم‌زده تو بهم بگو عزیزم،به کی پناه ببرم؟

من عاشقِ این بچم.

در غیاب تو کسی شاد ندیدست مرا.