درحضورِ چشم‌هایت،عشق معنا میشود.

تو آنجا گلوله میخوری،من اینجا میمیرم.

من تورا دوست داشتم در روز‌هایی که مسئله زنده ماندن بود،نه عاشق بودن.

آنچه به خون شسته‌ای جانِ عزیزمن است.

آنها از درد تیر مردند و ما از دردِ غمشان.

در اوج جوانی، عشق تو مرا پیر کرد.

ارام بگیر در آغوشم فرداهم دوستت خواهم داشت.

درآخر یا با تو میمیرم یا برایِ تو.

عشقِ تو تاهمیشه درقلبم ماندگار خواهد شد.

نگاهت میکنم هر دَم دگر حالی دگر دارم،تو زیباتر شدی یا من که عاشق‌تر نمیدانم.

آتیش‌م میزنه هرشب، جای خالیت تویِ خونه.

برایت شعر میگویم تا بخوانی عمقِ عشقم را.

دوستت دارم حتی وقتی رنج،سنگین‌ترین لباسش را بر تنم میکند بازهم تویی که مرا زنده نگه میداری.

نیست بر لوحِ دلم بر قلم قامت الف ایران.

گویند چون میگذرد غمی نیست،به ولله همین دردِ کمی نیست.

جانانِ من سفر کرد با او برفت جانم.

امیدوارم صدایِ خندهات رو از تو بهشت بشنوم.

این حقیقت که تو مرده‌ای،گاهی میان دروغ‌ها به سراغم میاید.تو برای پیدا کردنِ خودت خیره میماندی به قله‌ها،به رودخانه و من برای پیدا کردنت به دیوار خیره مانده‌ام.
سادگیِ اینکه تو مرده‌ای،همه چیز را سخت میکند.
خیابان هنوز هست،درختان هستند،باران هست و به سادگیِ بودنِ تمام اینها،تو نیستی.
تو مرده‌ای و زنده بودنِ مرا نمیبینی.
من زنده‌ام و مردنت را میبینم،این دردناک ترین چیز است.

فکرکن انقدر مرگت یهویی باشه که بعد گذشت پنج سال هنوز کسی باور نکرده باشه که رفتی.وقتی کسی وارد خونه میشه میپرسه بابا کو؟و دائم یکی باید یادآوری کنه که بابا پنج ساله نیست،پنج ساله تنهامون گذاشته،پنج ساله رفته.
اولین دوستم بودی و من آخرین دوستت بودم،دلتنگتم بابارضا.

رنجِ بسیار کشیدیم که بمانی و نشد،همگی خواسته بودیم که بمانی و نشد.

که نبودنت غم عظیمی‌ست بر دلِ من.