بی‌وطن شمایید که روی مردم ایلام، همان شیرزنان و دلیرمردانی که ۸ سال جان دادند و یک وجب از خاک ایران ندادند، اسلحه کشیدید.
بی‌وطن شمایید که این سرزمین پرگهر را به کشوری فقیر و منزوی با مردمی رنج‌کشیده تبدیل کردید.
بی‌وطن شمایید که میلیون‌ها ایرانی را ناگزیر به ترک میهن کردید.

فکرهایم، زمان و تجربه را ذره به ذره تجزیه و در طبیعتم حل میسازند؛
پیوند‌هایی شکسته شده، ساختار‌هایی تغییر کرده و در نهایت،
کل از تغییر جز، تاثیر پذیرفته؛
آدمی جدید ساخته که اگر با جبر و زور عقیده‌ای به خوردش دهند، هضم نشده آن را بالا می‌آورد؛
شاید عقایدم سال‌ها بعد جامی شود که در دستان مستی می‌درخشد،
آبی شود که در بیابانی تشنگان را شفا می‌بخشد و یا شاید،
دودی شود که از سیگار نویسنده‌ای غمگین، آزاد و در ذرات عالم گم میشود.

آریو

🖤 ..

دارک وبه یا نت ملی؟!

می‌گذره ولی.

اشک تمساح روی منبرای خونی ..

سکوت هر چه هنوز زنده‌ است را می‌بلعد.

حرف زیاد دارم / داریم.

به وقتش.

هدف قطع اینترنت جهانی کاملا مشخصه
به عرض من و شما رسونده می‌شه که برای تامین و حفظ امنیت ملی اینکار انجام شده اما به نوعی تنبیه عمومی ملت و بی‌خبر گذاشتن این مردم از برخی قضایاست!
تو که داشتی برای معیشت و گرونی اعتراض می‌کردی پس چرا داری التماس می‌کنی اینترنت رو وصل کنن ..؟!

هرهفته می‌گن تا پایان هفته نت قراره درست شه؛
مثل حکومتشون که ۴۰ ساله قراره درست شه.

جای گلوله‌ای در بدنم درد می‌کند که به من اصابت نکرده است ..

​ما کجا همدیگر را دیده‌ایم؟
من معترضی هستم که با خون ریخته شده‌ام بر فریادم مُهر اغتشاش زده‌اند،
حاکمیتِ جمهوری‌ام که معشوقه‌ی پنهانیِ دیکتاتور شده،
هزار بار کوچ کرده‌ام، اما هنوز سر جای اولم ایستاده‌ام،
من از حرارت تَنِ خود فراری‌ام، در آتشی سرد خاکستر می‌شوم،
من همان نماز بی‌وضویم که رو به قبله خوانده نمی‌شوم،
​لبخندی هستم که با اخم به سمت چهره می‌رود،
تیغی هستم که التیام زخم‌ها می‌خواهم،
یک ایران هستم، غریبه با خاورمیانه ..

آریو

هرچه مرهم می‌گذارم بند می‌آید مگر؟
ای وطن! خون تو از اروند می‌آید مگر؟

شدیدا از کلمات
اینترنت، ملی، کانفیگ، فیلترشکن، پروکسی، اختلال، روبیکا، ایتا، تحریم، اسرائیل، آمریکا، غزه، داخلی، صبر، دشمن، هفته آینده، قطعی، سرور، بین‌المللی و ..
خسته‌ام.

دسترسی مردم ایران به اینترنت آزاد بین المللی به 60 درصد رسید و قراره بیشتر هم بشه؟!
خوشحالی نداره؛ باید برای چنین وضعیتی گریه کرد که مدام مجبور به پیگیری یه حق کوچکی از زندگیمون هستیم‌ اون‌هم با هزار منت!
ماهی قرمز رو از توی اِستِکان می‌ندازن توی تُنگ.

حتی بارونِ خدا هم نمی‌تونه لکه خون‌های ریخته شده توسط شما رو از کف این خیابونا پاک کنه.
شب چطور خوابت می‌بره حروم‌زاده؟!