از موسیقی می‌ترسم؛
چون نمی‌دانم می‌خواهد مرا به کجای خاطراتم ببرد.

فرانتس کافکا

کوچ کرده‌ام از بین شما؛
در به در شده‌ام در کوچه‌های بی‌خیالی‌!
نه صدایی، نه نگاهی، از دیارِ نیمه‌راهی
دل بریده‌ام از آینه‌ها، از پناهِ بی‌پناهی
مانده‌ام با سایه‌ام، خسته از هر هم‌صدایی
در هوای بی‌کسی، بی‌خبر از آشنایی
شب، مرا تا صبح می‌خوانَد، بی‌نشانی، بی‌دلیلی
مثل مه روی پنجره‌ها، بی‌سخن، بی‌ هیچ میلی

آریو

زبونِ بی‌صاحاب رو دست اطرافیانش خرج می‌ذاره؛

چون حرفای مفت خیلی گرونه.

بیست و سگ سال است که همین را می‌شنوم؛
باورت بشود یا نه، یک بار در مدرسه هم معلم به من که ستونِ ردیف آخر کلاس درس روزگار بوده‌ام، گفت: " فرار رو به جلو نکن، مقصر تو بودی و هستی. "
آخر چه فرار رو به جلویی؟ من از دنده عقب به دنده لج روی آورده‌ام؛
دل گاز می‌دهد و عقل پای از ترمز نمی‌کشد.
#آبی_سیاه

آریو

گفته‌ بودم که شب تنها تاریکی نیست؟
آیینه‌ایست که تو را به وضوح به خودت نشان می‌دهد؛
برای من، شب زمان خوابیدن نبود؛ بیداری به تمام وجودم رخنه می‌کرد.

آریو

1:49

..!

مردم چندین نسل آینده، چطور باید از ادبیات و شعر این دوره یاد کنن؟!

مثلا جمله:
" تو برق بودی و دل من ساعت ۱۵ تا ۱۷ "
می‌تونه منسوب به دوره الان باشه‌.

روز ششم

چشمانم را باز کردم، در جای همیشگی اما احاطه شده توسط احساسی نا آشنا، حس دلتنگیِ بدون سوز، تصاویر و لحظاتی قدیمی پشت بام خاطرات را در ذهنم پارو می‌کردند:
فرزانه گفت: ' دستت را نمی‌گیرم، فکرش هم نکن؛
خندیدم و گفتم: " خودم می‌گیرم، کاری هم نمیتوانی کنی. "
گفت: ' از اینجا می‌روم یا فریاد می‌زنم‌. '
ساکت شدم و با لبخندم به راه ادامه دادم؛
چندساعت بعد، زیر نفس‌ گرم خورشید، مسیری باهم طی می‌کردیم، ابتدای کوچه همه چیز را طبیعی می‌دیدم و منطق، با ضخامت هر چه تمام احوالاتم را حساب می‌کرد؛
حالا به من نزدیک‌تر شده بود و پا به پای من راه می‌آمد؛
به انتهای کوچه که رسیدیم، حس کردم پرنده‌ها دارند بیشتر آواز می‌خوانند، درخت‌ها سبز‌ترند، آفتاب دیگر کاری با ما ندارد، جاذبه زمین نسبت به من دافعه دارد و از شدت سبکی می‌توانم پرواز کنم؛
احساس می‌کردم مُرده‌ی گناهکاری هستم که تصمیم گرفته‌اند برای لحظه‌‌ای بهشت را به او نشان دهند، تا بیشتر درد بکشد، قطعا همینطور بود؛
خودش دستم را گرفته بود ..

#شب_هفتم
#قطعه_یازدهم

لِه شده زیر پای عُرفِ اجتماع؛

خوب ولی اشتباه.