🕊 روزهای سختی را می‌گذرانیم. فرقی نمی‌کند کجای این جهان ایستاده باشیم؛ قلب‌هایمان به هم گره خورده و روان‌مان زیر بار این فشار است. می‌دانیم که در چنین لحظاتی، هیچ‌چیز به اندازۀ «حضور» و «درک شدن بدون قضاوت» التیام‌بخش نیست.

در این جمع کنار هم می‌آییم تا:

🤍 شنوندۀ هم باشیم
در فضایی امن و دور از تحلیل‌های سیاسی یا قضاوت، از احساسات‌مان بگوییم.
🌱 ستون هم شویم
تا بدانیم در این تجربه تنها نیستیم و بار این غم را با هم تقسیم کنیم.
✨ معنا بسازیم
تا در میانۀ بحران، روزنه‌ای برای تاب‌آوری و مراقبت از خود پیدا کنیم.
به‌ویژه برای عزیزانی که در تراپی فردی بوده‌اند و این روزها دسترسی‌شان به درمانگرشان قطع شده، این گروه می‌تواند فضایی نگه‌دارنده باشد تا دوباره به آغوش جلسات درمان‌شان بازگردند.

🕰 زمان: شنبه‌ ۲۱ مارچ | ساعت ۱۹:۳۰ به وقت تهران و ساعت ۱۲ ظهر به وقت تورنتو

برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام اینجا کلیک کنید


@nojaan_clinic

این یک نکته‌ای همراه خودش داره که به زودی درباره‌ش صحبت می‌کنیم ...

@nojaan_clinic

نوروز رسید.

اگر خسته و سردرگم به نوروز رسیدی، فرقی نمی‌کنه چه حس و حالی بهش داری یا چه خاطره‌ای برات زنده می‌کنه، فقط یادت باشه که ما یکی از سخت‌ترین زمستون‌های ایران رو با هم رد کردیم.

تصویرهایی که این زمستون دیدیم، هفته‌های زیادی که اینترنت داخل و خارج از ایران قطع بوده، خانواده‌هایی که خیلی تحت فشار بودن، تماس‌هایی که با نگرانی گرفته می‌شد، و عزیزهایی که دلشوره داشتن، همه روی روان ما اثر گذاشتن.
در هر صورت، نوروزت فرخنده 🪻

@nojaan_clinic

این گروه حمایتی رو که فردا هست، یادآوری می‌کنیم 💚

@nojaan_clinic

دررابطه با این #نظرسنجی، پست آخر اینستاگرام نوجان رو ببین.
به زودی متنش رو اینجا هم قرار می‌دیم.

@nojaan_clinic

اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام (بدون نیاز به درج اطلاعات شخصی):
https://forms.gle/aM7Y8pwXmtxacs4y9

@nojaan_clinic

با اینکه چند روز از نوروز گذشته، اما پرداختن به این موضوع همچنان می‌تونه مفید باشه:
✍🏻 #دکتر_صادق_فلاح

در آستانۀ نوروزیم و برای بعضی از ما این پرسش پررنگ شده است: بعد از این همه سوگ و خشم و دلتنگی و التهاب و غرور و ناامیدی و امید، واقعاً نوروز را جشن بگیریم؟ آیا باید هفت‌سین بچینیم، حال‌وهوای عید را حفظ کنیم و آغاز سال نو را آن‌طور که مرسوم است گرامی بداریم؟ یا می‌شود امسال نسبت دیگری با نوروز داشت؟
شاید پیش از هر چیز لازم باشد به خاطر داشته باشیم که افزون بر حال روانی خاص این روزها، عوامل زیادی بر احساس و نگرش ما نسبت به آداب و رسومی مثل نوروز اثر می‌گذارند: تجربه‌های شخصی و خانوادگی، رابطۀ ما با هویت ایرانی، خاطراتی که از نوروز در ذهن و بدن ما مانده، و حتی نسبت ما با خود مفهوم «آیین».
برای بعضی‌ها، نوروز یادآور پیوند، خانه، خانواده، تداوم و جان‌گرفتن است. برای بعضی دیگر، ممکن است با فشار، اندوه، تعارض، یا حتی احساس اجبار همراه شود. به همین دلیل، پرسش از نوروز و برپایی هفت‌سین فقط پرسش از یک جشن و آیین ملی نیست، بلکه می‌تواند به پرسشی روان‌شناختی و هویتی تبدیل شود.
به طور کلی، از منظر روان‌شناختی، آیین‌ها می‌توانند کارکرد مهمی داشته باشند. آن‌ها به لحظه‌های زندگی فرم می‌دهند، آشوب را کمی قابل‌تحمل‌تر می‌کنند و به ما کمک می‌کنند با خودمان و با دیگران پیوند برقرار کنیم. شاید از همین روست که بسیاری از ایرانیان پس از مهاجرت، پایبندی بیشتری به بعضی آیین‌ها مثل نوروز پیدا می‌کنند.
در روزهای بحران، سوگ، مهاجرت یا بی‌ثباتی، آیین‌ها گاهی مثل یک ظرف روانی عمل می‌کنند. ظرفی که به احساسات پراکندۀ ما شکل می‌دهد و کمک می‌کند از هم نپاشیم. از این نظر، نوروز می‌تواند برای بعضی‌ها فقط یک رسم بیرونی نباشد، بلکه تلاشی باشد برای حفظ تداوم، برای وصل‌ماندن به حافظۀ جمعی، و برای اینکه حس کنیم هنوز چیزی در ما و میان ما زنده مانده است.
وینیکات، روان‌تحلیلگر برجسته، معتقد بود انسان نه فقط در جهان درونی و نه فقط در واقعیت بیرونی، بلکه در یک فضای بینابینی هم زندگی می‌کند. جایی که بازی، نماد، فرهنگ و معنا در آن شکل می‌گیرند. از این زاویه، بعضی نمادهای جمعی مثل پرچم ملی، سرود ملی، یا آیینی مثل نوروز فقط امور بیرونی نیستند، بلکه می‌توانند برای بعضی افراد کارکردی نمادین پیدا کنند و به روان کمک کنند احساس تعلق، تداوم و پیوستگی را حفظ کند. چیزی که شاید همۀ ما این روزها بیشتر از همیشه به آن نیاز داریم.
برای بسیاری از ما، هویت ملی در دهه‌های اخیر زیر فشار، تهدید یا گسست بوده است. حالا هم در شرایطی به نوروز می‌رسیم که ماه‌هایی دشوار و پرتنش را پشت سر گذاشته‌ایم. در چنین وضعیتی، این نمادها و آیین‌ها می‌توانند نقش پررنگ‌تری پیدا کنند.
با این حال، اینجا یک مرز مهم هم وجود دارد. هر آیینی، در عین اینکه می‌تواند نگه‌دارنده باشد، می‌تواند تحکم‌آمیز هم بشود. یعنی جایی که دیگر من از سر معنا و انتخاب به آن نزدیک نمی‌شوم، بلکه احساس می‌کنم باید آن را انجام بدهم. اینجاست که مسئلۀ قدرت و عاملیت مطرح می‌شود.
شاید این پرسش‌ها اینجا کمک‌کننده باشند:
آیا من اصولاً از هر چیز بیرونی که بخواهد برایم تعیین تکلیف کند، مثل یک آیین، فاصله می‌گیرم؟ و آیا این می‌تواند چیزی از رابطۀ من با قدرت، اقتدار و امر تکلیف‌کننده در زندگی‌ام نشان دهد؟
اگر نوروز را گرامی می‌دارم، آیا به این دلیل است که با ارزش‌ها و ریشه‌هایش احساس پیوند می‌کنم، یا چون می‌ترسم اگر این کار را نکنم از چیزی مهم جدا شوم یا قضاوت شوم؟
اگر در درون برای این آیین احترام قائلم، آیا امسال واقعاً می‌خواهم آن را در عمل اجرا کنم، یا آن‌قدر خسته‌ام که توان جمع‌کردن خودم را هم ندارم، چه برسد به برپایی سفرۀ هفت‌سین؟
در واقع، شاید مسئلۀ اصلی این نباشد که باید نوروز را برگزار کرد یا نه. شاید مسئله این باشد که آیا من می‌توانم در این شرایط خاص، نسبت خودم را با آن پیدا کنم یا نه.
شاید کسی امسال با شوق سفرۀ هفت‌سین بچیند، کسی با اندوه، کسی ساده‌تر از همیشه، و کسی اصلاً نتواند. همۀ این‌ها می‌توانند واکنش‌هایی انسانی باشند.
شاید بهتر باشد بتوانیم با آیین، معنایش و آرمانش، وقتی با ارزش‌هایمان همسوست، پیوند داشته باشیم، بی‌آنکه حال واقعی خودمان را انکار کنیم و بی‌آنکه عاملیت خودمان را یکسره به «باید»ها واگذار کنیم.
نوروزت پیروز
@nojaan_clinic

اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام برای این هفته
(بدون نیاز به درج اطلاعات شخصی):
https://forms.gle/aM7Y8pwXmtxacs4y9

🔷 چرا بعضی از ما در یک بحران مشترک، بیشتر از دیگران به‌هم می‌ریزیم؟

🔺 آیا فقط خودِ شرایط بیرونی است که حال ما را به‌هم می‌زند؟
یا ممکن است الگوهای قدیمی‌تری در درون ما هم روی شدت واکنش‌هایمان اثر بگذارند؟

🔻 در مقاله‌ای که در سایت نوجان منتشر کرده‌ایم، از منظر طرحواره‌درمانی به این موضوع پرداخته‌ایم که چرا بعضی از ما در روزهای بحران، خطر را شدیدتر تجربه می‌کنیم، بیشتر خودمان را سرزنش می‌کنیم، سخت‌تر از دیگران کمک می‌خواهیم، یا بیشتر به خودمان شک می‌کنیم. در این مطلب، به چند طرحوارۀ مهم مثل آسیب‌پذیری، محرومیت هیجانی، وابستگی، نقص و شرم، و شکست اشاره کرده‌ایم و توضیح داده‌ایم که این الگوها چطور می‌توانند بر برداشت و واکنش ما در شرایط پرتنش اثر بگذارند.

▫️ برای مطالعۀ کامل این مقاله وارد این لینک بشوید.

🕰 زمان تقریبی مطالعه: ۷ تا ۹ دقیقه
📝 نویسنده: #دکتر_صادق_فلاح

☎️ راه‌های ارتباطی با کلینیک نوجان:

🟢 WhatsApp
🟠 Website
🔵 Telegram

برداشت ما از مشاهدات‌مون در فضای مجازی و گفتگو با دوستان هم اینه که یک موجی از سرخوردگی و فرسودگی بخشی از جامعۀ ایرانی (دست‌کم ایرانیانِ خارج از کشور) رو دربرگرفته💔

شاید لازمه بیشتر از این خستگی‌ها و فرسودگی‌ها با هم حرف بزنیم 🤍

@nojaan_clinic 💚

تحلیل چت‌حی‌پی‌تی از احساسات هفتهٔ پیشِ شما:

چند نکته مهم توی این نظرسنجی دیده می‌شود:

اول از همه، این داده‌ها نشان می‌دهند که واکنش آدم‌ها به «خبر آتش‌بس» یکدست نبوده. یعنی آتش‌بس برای خیلی‌ها فقط یک احساس ساده نیاورده، بلکه همزمان چند احساس را فعال کرده. خودِ جمع درصدها و تعدادها هم این را تأیید می‌کند، چون از ۱۰۰٪ و ۸۳ نفر بیشتر شده. پس احتمالاً افراد توانسته‌اند بیش از یک گزینه را انتخاب کنند.

تحلیل کلی:

بیشترین واکنش‌ها این‌ها بوده‌اند:

😩 با ۲۸٪

😐 با ۲۷٪

😔 با ۲۱٪

🤔 با ۲۰٪

🧐 و 😢 هر کدام ۱۸٪


این یعنی فضای غالب، بیشتر سمت آسودگیِ کامل یا شادیِ خالص نرفته. بیشتر با یک طیف پیچیده روبه‌رو هستیم:

خستگی و فرسودگی

بی‌حسی یا کرختی هیجانی

غم

تردید و ارزیابی محتاطانه

و برای بخشی هم اشک و سوگواری


در مقابل، احساس‌های روشن‌تر و مثبت‌تر خیلی پایین‌ترند:

🥳 ۱۲٪

🤩 ۱۰٪

😍 ۷٪


این خیلی معنا دارد. یعنی حتی اگر آتش‌بس از نظر سیاسی یا امنیتی خبر مثبتی باشد، از نظر روانی برای خیلی‌ها هنوز «جای جشن» نساخته. احتمالاً به این دلیل که بدن و روان هنوز در وضعیت تهدید، شوک، سوگ، خستگی، یا بی‌اعتمادی مانده‌اند.

برداشت روان‌شناختی: این نتایج بیشتر شبیه این است که مردم نگفته‌اند «خیالم راحت شد و تمام». بلکه انگار گفته‌اند:

«خسته‌ام»

«هنوز باورم نمی‌شود»

«غم هنوز هست»

«نمی‌دانم باید خوشحال باشم یا نه»

«انگار فقط برای لحظه‌ای فشار کمتر شده»


یعنی آتش‌بس برای بسیاری بیشتر از اینکه پایان رنج باشد، یک مکث در رنج بوده.

از نظر معنایی، 😐 و 🤔 و 🧐 خیلی مهم‌اند. چون نشان می‌دهند بخشی از افراد نه به شادی رسیده‌اند نه حتی به سوگ خالص، بلکه در وضعیت تعلیق‌اند. این تعلیق معمولاً وقتی دیده می‌شود که فرد:

هنوز به پایداری شرایط اعتماد ندارد

خبر خوب را کامل درونی نکرده

یا آن‌قدر فرسوده شده که فعلاً توان تجربه هیجان واضح را ندارد


پس اگر بخواهم خیلی فشرده جمع‌بندی کنم:

این نظرسنجی بیشتر از اینکه «خوشحالی از آتش‌بس» را نشان بدهد، «پیچیدگی روانی پس از فشار جمعی» را نشان می‌دهد. خبر آتش‌بس برای خیلی‌ها امید آورده، اما امیدی آمیخته با خستگی، غم، بی‌حسی و تردید.

به نظر می‌رسه حتی چت‌حی‌پی‌تی هم متوجه احساسات متناقض ایرانی‌ها در این روزها نیست.