🔹 ضرورت بازگشت به علم اقتصاد و هنر حکمرانی

▫️ وزیر محترم صمت در مصاحبه‌ای فرموده‌اند "تاثیر گرانی بنزین در این حد نیست که یک عده کرایه افزایش دهند! به هر حال قیمت‌ها را باید کنترل کرد". ایشان در مجلس نیز راه حل خود را سهمیه‌بندی و تصمیمات ستاد تنظیم بازار و کارگروه بنزین در این زمینه عنوان کرده‌اند. او نمی‌داند در اقتصادی که 2000 «هزار میلیارد تومان» نقدینگی (با نرخ رشد 25 درصدی) دارد که از این میزان 1500 «هزار میلیارد تومان» آن در حساب‌های مدت‌دار شبکه بانکی است که در شرایط رکودی با تجربه پنج فصل نرخ رشد‌های اقتصادی منفی و فعلا نزدیک به صفر، بانک‌ها به این میزان نقدینگی 20 درصد سود می‌دهند و سالانه همین یک فقره خلق نقدینگی به حداقل 200 «هزار میلیارد تومان» می‌رسد، سرکوب چرخه افزایش هزینه‌های مستقیم ناشی از افزایش قیمت بنزین در صنوف مختلف برای مقابله با تورم چقدر طنز خنده‌داری است.

قطعا رفع شرایط موجود دو راه حل اساسی دارد:

▪️بازگشت به علم اقتصاد: «فریدمن» در مصاحبه‌ای گفته تنها یك راه برای جلوگیری از تورم وجود دارد و آن دولتی است که پول كمتری ایجاد و پول كمتری خرج كند. دلیل تورم این است که عامه مردم اتفاقا تورم را دوست دارند، شما مردم تورم را می خواهید! اما به زبان نمی‌آورید. من از شما می‌پرسم آیا شما می‌خواهید که قیمت کالا و خدماتی که می‌فروشید پایین بیاید؟ نه! شما فقط می‌خواهید قیمت کالا و خدماتی که می‌توانید آنها را بخرید پایین بیاید و قیمت کالاهایی که می‌فروشید بالا برود ... تورم نتیجه رفتار شخصی افراد جامعه نیست. تورم ناشی از تصمیم قانون‌گذاران است که به مخارج بیشتر و درآمدهای کمتر دولت و در نتیجه چاپ پول رای می‌دهند. همین استدلال فریدمن را برای واکنش مردم در مقابل افزایش قیمت مسکن (با سهم بالا در هزینه خانوار) و بنزین (با سهم پایین‌تر نسبت به مسکن در هزینه خانوار) بکار بگیرید و ببینید تا چه اندازه صحیح است. در شرایطی که تورم‌های شدید دارید، تبدیل کالای عمومی به دارایی و افزایش قیمت آن راه حلی بود که به ذهن تصمیم‌سازان امنیتی و افرادی که از لو رفتن طرح افزایش قیمت بنزین سخن می‌گویند نرسید.

▪️بازگشت به شیوه صحیح حکمرانی: وقتی چنین بی‌ترس و تردید نظام آموزش عالی را با این کاغذهایی که دست عوام‌الناس می‌دهیم به گند می‌کشیم و مبتنی بر این کاغذ‌پاره، وزیر و معاون و رئیس و مشاور انتخاب می‌کنیم که اَوَّلیاتِ امور را نمی‌دانند،‌ ثمره‌اش می‌شود چنین نوابغی و چنین بحران‌هایی. یاد کلامی از مرحوم «محمدعلی فروغی» افتادم. ایشان در نامه‌ای که در 25 آذر 1298 به محمود وصال (وقار السلطنه) نوشته‌، می‌گوید : "حال در این میانه ما چه باید بکنیم. افسوس که این فقره از همه مشکل‌تر است. به عقیده بنده ما هیچ کار نباید بکنیم، جز اینکه خودمان را درست بکنیم ... کار دنیا شوخی نیست، جدیت می‌خواهد، عقل می‌خواهد، دلسوزی برای مملکت می‎‌خواهد. اگر این چیزها در ما نیست باید آن را فراهم کرد و وقتی که این صفات جمع شد، آن وقت باید به کار کردن مشغول شد. تا وقتی که جماعتی بالنسبه مهم با طرح عاقلانه و جدیت تامه در مملکت متفقا درصدد اصلاح کار نباشند، هیچ کار نخواهد شد و روزبروز بدتر می‌شود، و بنابراین بعقیده بنده اول از همه این کار را باید صورت داد. اگر می‌شود و اگر نمی‌شود بی‌خود نباید زحمت کشید که هدر است و اگر کاری باید کرد همین است که مقدمه آن کار فراهم شود و البته بخاطر دارید که سابقا هم وقتی که من در تهران بودم همین نظر را داشتم و کسی با ما موافقت نداشت. ده سال دیگر هم که بگذرد باز در همان مرحله خواهیم بود و غصه خواهیم خورد" (مقالات فروغی. جلد دوم. صفحات 73 تا 82. انتشارات توس. 1384)

@Newsonomics

مقالات فروغی. جلد دوم. انتشارات توس. 1384

@Newsonomics

🔹 جوان پارو زنان بر سینه موج / بلم میراند و جانش در بلم بود

▪️ «رها» دومین دفتر شاعر بعد از «التفاصیل» است که تَوَلَّلی مجموعه اشعار نوقدمایی خود را در این دفتر برای نخستین بار با مقدمه‌ای در نحوه سرایش شعر نو آورده است. در این مقدمه خواندنی، او در خصوص سرایش شعر نو می‌گوید باید از راه ریختن معانی تازه در قالب الفاظ و عبارات جدید و خوشاهنگ دست بکار ساختن شعر نو گردیم. او کلمات خوشاهنگ را به تارهای کوک شده سنتوری تشبیه می‌کند که در زیر زخمه‌های رامشگر بصدا خاسته، احساسات گوناگون وی را بر شنونده باز می‌نماید و هر یک از سیم‌های ساز، آهنگی خاص داشته و تنها «هنر تلفیق»ست که می‌تواند از طریق پیوند گوناگون اصوات اصلی و فرعی، نغماتی فرحزا، غم‌انگیز، نوازش‌بخش، خونجوش و مهیج ایجاد کند.

▪️استاد «شفیعی‌کدکنی» در خصوص این دفتر فرموده‌اند: "مجموعه رها، در روزگار انتشارش بی هیچ شبهه‏، برجسته‌ترین دیوان شعر متجدد فارسی است که چندین قطعه از لطیف‌ترین شعرهای غنایی آن سال‌ها را در خود به ودیعت دارد و با همه تحولاتی که شعر متجدد فارسی در این پنجاه سال به خود دیده و چندین سبک و سلیقه متفاوت رنگ و بوی شعر نو فارسی را دگرگون کرده است، هنوز هم شعرهایی از نوع «مریم» با تاریخ 1324 و «کارون» با تاریخ 1327 در شمار زیباترین شعرهای غنایی عصر ماست و هر سفینه شعر عصر ما، که آراسته به این گونه شعرهای تَوَلَّلی نباشد، مجموعه‌ای است ابتر و بی‌اعتبار ... حال و هوای رها در سال‌های بعد از شهریور 1320، نخستین تجربه‌های موفق شعر نو، در حد گنجایش ذوق هنری عصر بود"

- - - - - - -
شفیعی‌کدکنی. محمدرضا. 1390. «فریدون تَوَلَّلی». مجله بخارا. شماره 85. بهمن و اسفند 1390. صفحات 193 تا 199
@Newsonomics