همه ما امسال زمستون منتظر سیزن جدید سریال "all of us are dead" بودیم ولی در عوض الان داریم زندگیش می‌کنیم.

وقتی به این فکر می‌کنم که هر کدوم از این چهل‌‌هزار نفر آدم،داستان زندگی خودشون رو داشتن و نقطه پایان قصه‌شون شد تیر خلاص؛قلبم آتیش می‌گیره‌‌.

«اگر آتش این نابودی خاموش شود؛ از پس خاکسترها کسی برای روز‌های بهتر به جا خواهد ماند؟»

حس می‌کنم چهل‌هزار بار من رو کشتن و دفن کردن.

چی می‌کشه اون مادری که پاره تنش رو با دستای خودش برد زیر خاک؟چی می‌کشه اون پدری که از جسد پسرش گذشت تا یه زخمی دیگه که توی کیسه سیاه هنوز زنده بود و نفس می‌کشید رو نجات بده؟چی می‌کشن اونایی که عزیزشون رو بدون خداحافظی برای همیشه از دست دادن؟

چی می‌کشن مردمی که یک شبه داغدار هزاران نفری شدن که حتی نمی‌شناختنشون و حالا هیچوقت از قلب و ذهنشون پاک نمی‌شن؟

و واقعا the cut that always bleeds چون انگار هیچ چیز نمی‌تونه این زخم رو درمان کنه.

۱۱۷۸۰ تو عزیزدلِ منی، تو ناشناس نیستی

الان تازه درک می‌کنم که چرا داستین تو استرنجر‌ تینگز به استیو می‌گفت "if you die,I die".

مگه این قلبِ ما دیگه قلب می‌شه؟

Katniss once said "I have a message for president snow
You can torture us and bomb us and burn our districts to the ground
but do you see that? Fire is catching
And if we burn
you burn with us!"

خدایا شکرت اون موقع که من می‌گفتم ایران خود هانگر گیمزه کسی گوش نمی‌کرد.

حالا خودش که چه عرض کنم صد مرتبه بدتر از اونه.

حس می‌کنم توی آلیس در کرانه‌ام. یعنی واقعا منتظرم هر لحظه بیدار شم یا یه چیزی بشه که بفهمم‌ اکچولی یه دلیلی داشت که وسط این میدون مرگ افتادم‌. این که هیچ دلیلی پشتش نیست و رسما شانس مطلق بوده و از قضا بهتره بگم بدشانسی مطلق فقط چرخیده و چرخیده و سمت ما رو نشونه گرفته واقعا باعث می شه حس کنم دچار شیدایی شدم.

the hunger games movies are some of my favorite movies ever but i don't think i can ever rewatch them cause i will crash out