شب سردی است ، و من افسرده.
راه دوری است ، و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.
می‌کنم ، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم‌ها.
سایه‌ای از سر دیوار گذشت،
غمی افزود مرا بر غم‌ها.

فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه‌ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر ، سحر نزدیک است:
هردم این بانگ برآرم از دل:
وای، این شب چقدر تاریک است!
خنده‌ای کو که به دل انگیزم؟
قطره‌ای کو که به دریا ریزم؟
صخره‌ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من ، لیک، غمی غمناک است

《پریدن از ارتفاع کم》 ساخته 《حامدرجبی》 است .فیلمساز نسبتا جوانی که سابقه نگارش فیلمنامه‌هایی نظیر فصل باران‌های موسمی و پرویز را درکارنامه دارد.پس بیراه نیست که انتظار داشته باشیم نخستین ساخته سینمایی اش فضا ولحنی مشابه با آثار مجید برزگر راداشته باشد.پردین از ارتفاع کم نیز به مانند نمونه های مذکور روایتگر زیست انسانی است منزوی ،افسرده و پریشان احوال که از خودآزاری شروع میکند و به دگر آزاری میرسد.

اثری دربستر رئال که قراراست مخاطب را پله پله با سقوط او همراه کند و طبیعتا روزهای آرام و کم تنش به مرور جای خود را به روزهای ملتهب و تیره وتار خواهند سپرد. رجبی آشکارا درتلاش است تا تصویری آنتی پات از شخصیت نهال (نگارجواهریان) خلق کند.نهال با چهره ای سرد و بیروح ،نگاههای خیره و جملاتی که غالبا کوتاه و به منظور متلک گفتن یا آزار رساندن به طرف مقابل هستند پیش چشم مخاطب قرار میگیرد تا به لحاظ حسی از او دور بوده و تنها نظاره گر کلام و رفتار غیر عادی و پس زننده اش باشیم. تصمیمی هوشمندانه که موجب شده به هنگام تماشای اثر از دوقطبی حق دادن به شخصیت و اعمالش و یا محکوم کردن آنها و سرزنش پیاپی نهال، بپرهیزیم و بدون قضاوت او و پیرامونش را به نظاره بنشینیم.


@NaghdeFilmoSerial

موسیقی سرگیجه برنارد هرمان

@NaghdeFilmoSerial

نظر اسلاوی ژیژک بر فیلم داگویل به کارگردانی لارس فون تریه

شروع فیلم معرفی این مکان در دکوری خط کشی شده است که مثل نقشه هوایی یک منطقه به نظر می رسد. صدای راوی: ((داگویل در کوه های راکی ایالات متحده آمریکا بود؛ این بالا، جایی که جاده ها به پایان حتمی خود می رسیدند، نزدیک ورودی معدن رها شده نقره. ساکنین داگویل که مردم روراستی بودند شهرشان را دوست داشتند.))
با فون تریه، نه فقط مساله باور مطرح می شود بلکه به شکلی ژرف اندیشانه یا تمثیلی باور به خود سینما مطرح می‌شود. اینکه چگونه امروزه هنوز مردم به جادوی سینما باور دارند. در داگویل، تمام یک شهر روی یک صحنه چیده شده است. البته اکثر موارد سینما همین گونه است اما اینجا صحنه به عنوان صحنه دیده می شود. وقایع در مکانی به عنوان داگویل اتفاق می افتند، شهر کوچکی که در آن خانه ای نیست. تنها خطوطی روی کف وجود دارد که مشخص می کند این خانه است، این خیابان. مرموز است که چرا این مانع باور ما برای همذات پنداری نمی شود؟ که هر چیزی، بیشتر مارا به داخل تنش های زندگی درونی می کشد. منظور این نیست که باور ساده اندیشانه به کار صدمه زده و از طریق وارونه کاری ساختار شکنی شده است. فون تریه می خواهد با جادو جدی باشد. وارونه کاری به خدمت گرفته شده که مارا مجبور به باور کند. رمز کار در این است که حتی اگر بدانیم چه همه چیز روی صحنه چیده شده، و همه چیز ساختگی است، باز هم مارا افسون می کند. این جادوی بنیادی این فیلم است. شما شاهد نوعی صحنه اغواگرید، بعد می فهمید که این صحنه ساختگی است. ماشین های گرداننده صحنه از پشت دیده می شوند اما هنوز مفتون آن هستید. توهم همچنان پافشاری می کند. چیزی واقعی در توهم هست، واقعی تر از واقعیتی که در پشت آن است.

@NaghdeFilmoSerial

گاهی ادامه دادن،
فقط ادامه دادن،
دستاوردی مافوقِ قدرت بشر است.

آلبر کامو

@NaghdeFilmoSerial

کوپولا تسلیم نمی‌شود و به انقلاب تک‌روی خود ادامه می‌دهد.

کوپولا: "فیلم بعدی از مگالوپلیس هم بزرگ‌تر، عظیم‌تر و جاه‌طلب‌تر خواهد بود."

فرانسیس فورد کوپولا برای ساخت فیلم بعدی خود آماده می‌شود: کوپولا که حدود صد میلیون برای تهیه‌ی شخصی فیلم مگالوپلیس ضرر دیده، اما بدون اهمیت به این موضوع می‌خواهد دو فیلم دیگر را نیز با سرمایه‌ی شخصی خودش و بدون اتکا به استودیوها بسازد. فیلم جدید کوپولا دید منفصل نام‌گذاری شده. این فیلم قرار است تماماً به‌صورت لایو ساخته شود (دقیق از جزئیات تولیدی گفته نشده است).

@NaghdeFilmoSerial

《گرگ‌بازی》 ساخته 《عباس نظام‌دوست》 یه درام معمایی جنایی جذابه که از تیم بازیگری خوبی بهره برده و روایت هم برخلاف انتظار مخاطب پیش میره. تا اواسط کار بنظر میاد با یه درامی طرفیم که انجام یک بازی و تمرین نمایش رو بهانه میکنه برای کنکاش در روابط شخصیت‌ها و عمیق شدن در اختلاف‌ها و.. اما به مرور روایت فاز معمایی و دلهره‌آور میگیره و چند غافلگیری به موقع هم داره. هرچند پایانش کمی بیش از حد باز باقی مونده.
پرش‌های زمانی و رفت و آمد بین حال و گذشته و آینده (به جزدر یکی دو مورد) به جذابیت کار اضافه کرده.
یکی از نویسندگان اثر هم جناب 《مجیداسلامی》 هستن که حتما علاقه مندان به سینما ایشون رو با کتاب فوق العاده 《مفاهیم نقد فیلم》 به یاد میارن

گرگ‌بازی ارزش تماشا کردن رو داره👌

#توئیت

@NaghdeFilmoSerial

نقد مگاپولیس

تایم – استفانی زاکارک
حین تماشای «مگالوپلیس» ممکن است دلتان بخواهد بخندید؛ شاید وسوسه شوید از سینما بیرون بروید. و اینکه آن را خودبزرگ‌ بینانه بنامید هم اشتباه نمی‌کنید. اما مگر فیلم‌های دلخواه تماشاگران را به اندازه کافی ندیده‌ایم؟ فیلم‌هایی که فقط به دنبال راضی کردن طرفدارانِ دوآتشه‌ هستند؟ من به معنای واقعی کلمه، در حین تماشای «مگالوپلیس» به پرده [سینما] نزدیک‌تر شدم تا دقیقا بفهمم کوپولا می‌خواهد چه چیزی را منتقل کند. شاید در بهترین حالت فقط یک‌سوم آن را فهمیدم، اما باز هم این فیلم خیال‌پردازنه‌ی آشفته را به آثار شسته‌رفته‌ی استودیویی ترجیح می‌دهم.
و اگر هر کدام از فیلم‌های کوچک و مستقلی که کوپولا اوایل دهه ۲۰۰۰ ساخت را دیده‌اید، به‌ویژه فیلم رازآلود و جنایی او در سال ۲۰۱۱، «تویکست» با بازی ال فانینگ، «مگالوپلیس» ممکن است آنقدر عجیب به نظر نرسد. کوپولا در سال‌های پایانی فیلم‌سازی، خود را رها کرد تا با تصاویر خیالبافانه عشق‌بازی کند، و اینجا هم همین کار را انجام می‌دهد. چیزهایی که در فیلم می‌بینید به چه معناست؟ واضح است که کوپولا از تحریف، تغییر و کنار گذاشته شدن آرمان‌های آمریکایی -یا در واقع آرمان‌های انسانی- احساس ناراحتی می‌کند.
به نظر می‌رسد که دیگر از مُد رفته که به آینده کشور اهمیت بدهیم. شما بارها شعار «همه‌چیز را بسوزان» را شنیده‌اید. رفتن به مسیر پوچ‌گرایی همیشه آسان‌تر است. با «مگالوپلیس»، کوپولا ممکن است در تلاش برای یافتن تعریف جدیدی از میهن‌پرستی باشد، یک دیدگاه ضدحزبی که هیچ ربطی به میهن‌دوستی‌های بی‌فکرانه ندارد و همه‌چیز به حفظ و تقویت همدردی میان ما -به عنوان شهروندان کره‌ی زمین- خلاصه می‌شود. او پولش را جایی گذاشته که قلبش است و ایمان دارد که ما با او در این مسیر همراه خواهیم شد. اگر تلاش کنیم، چیزی از دست نمی‌دهیم اما ممکن است چیزهایی به‌دست بیاوریم.

@NaghdeFilmoSerial

راه کارلیتو

بهترین فیلم دی پالما از نگاه مجله کایه دو سینما

دی پالما در مورد راه کارلیتو: فیلمی بهتر از این نمیتواستم بسازم

@NaghdeFilmoSerial

مجمع برف رو دیدم

واقعا در حد اونهمه تعریف نبود
تیم بازیگری اماتور بود
فیلم سطحی بود، کلی کرکتر ریختع تو فیلم به هیچ کدوم درست نمیپردازه

@NaghdeFilmoSerial

دیپالما هیچوقت کارگردان محبوب کایه دو سینما نبود اما کایه دو سینما یه فیلم دی پالما رو خیلی قبول داشت اونم همین راه کارلیتو

۱۳ سال پیش در چنین روزی، آن "دینگ" کذایی، یکی از آیکونیک‌ترین لحظات تاریخ تلویزیون را رقم زد.

❌ حاوی اسپویل Breaking Bad

@NaghdeFilmoSerial

حرفهای مسعود کیمیایی در سالگرد قتل داریوش مهرجویی

سینما زنده ست!

@NaghdeFilmoSerial

طرفداران خامنه ای ۱۰ میلیون نفر
طرفداران سیستانی ۲۵ میلیون نفر
طرفداران حسن نصرالله ۱ میلیون نفر

@NaghdeFilmoSerial

جواد عزتی، بازیگر سینما، با بیان اینکه «امکان ندارد شما فهرستی از پانزده کشور مطرح صاحب سینما پیدا کنید که نامی از ایران در آن نباشد»، گفت: «معتقدم سینمای ما در زمینه بازیگری در سطح اول دنیا قرار دارد و اصلا در این زمینه شکی وجود ندارد.»

@NaghdeFilmoSerial

‍ "شما ها آدمای خوبی نیستین
فقط میدونین چطوری پنهان بشین
چطوری دروغ بگین
من همچین مشکلی ندارم
من همیشه حقیقت رو میگم
حتی وقتی دروغ میگم"


( دیالوگ آل_پاچینو در فیلم صورت_زخمی)

@NaghdeFilmoSerial

30 سال از اکران فیلم "Pulp Fiction" به کارگردانی کوئنتین تارانتینو گذشت.

@NaghdeFilmoSerial