🎞نقد فیلم و سریال🎞

به نام خدا
streetcar named desire 1951

کارگردان : الیا کازان
بازیگران : مارلون براندو ، ووین لی و ...
نویسنده : تنسی ویلیامز
ژانر : درام

مقدمه : یک معلم مدرسه برای دیدن خواهرش به شهر نیواورلان و پیش خواهرش و شوهر خواهرش می آید ولی از اول ورود با شوهر خواهرش (استنلی) سر ناسازگاری دارد و ...

برای من جای تعجب بود فیلمی که سه اسکار بازیگری رو برد و رکورد دار شد ولی مارلون براندو جایزه ی بهترین بازیگر نقش اول را نبرد تا این که تحقیق کردم و متوجه شدم جایزه به همفری بوگارت رسیده ، از عظمت و کیفیت فیلم همین کافی است که چهار بازیگر اصلی آن همه لیاقت دریافت اسکار بازیگری را داشتند.

با ورود بلانچ به محله ای که خانه ی خواهرش در آنجا قرار دارد و رفتار ها و گفتار های او متوجه اخلاقیاتش می شویم ، زنی مغرور و از طبقه ی مرفه که با دید از بالا به زندگی خواهرش نگاه می کند ولی با گذر فیلم به جلو متوجه حسرت در دل او می شویم ، شکست ها و رنج های او را حس می کنیم ، در مقابل شخصیت استنلی که از اول فیلم مردی درست کار و پاک از طبقه ی کارگر نشان داده می شود با ادامه ی فیلم تبدیل به هیولایی بی رحم می شود ، همین تغیر شخصیت ها در کنار بازی عالی بازیگران و شخصیت پردازی پیچیده و جذاب فیلم باعث ایجاد کشش و همزاد پنداری به شخصیت ها می شود ، میچ شخصیتی بود که از یک مرد درست کار انتظار داریم ، جنتلمن و مهربان نسبت به بلانچ اما با اتفاقاتی که در فیلم می افتد متوجه می شویم که دیگر همچین مرد هایی وجود ندارد و هر چه میبینیم تظاهر هست.

با گذر فیلم صحنه ی فیلم بسته تر و بسته تر می شود تا ترس از فضای بسته و همچنین محبوس بودن شخصیت ها مثل استلا رو بیشتر به مخاطب القا کند
موسیقی متن فیلم ها که در بستر زمان فیلم تقریبا به طور کامل در حال پخش هست با توجه به شخصیت ها و روانکاوی رفتار آن ها در صحنه ی های مختلف تغیر می کند همچنین با توجه به این که داستان در شهر نواورلان می گذرد و این شهر زادگاه موسیقی جاز هست بهترین انتخاب هم همین بود.
این تضاد استنلی و بلانچ که از اول فیلم مشخص هست تا آخر فیلم تشدید می شود ، حتی این حس جنسی که میان آن ها تا حدودی در اوایل فیلم نمایان میشود به خصوص حس بلانچ به استنلی هم نمی تواند بر حس دشمنی چیره شود دشمنی که حاصل اختلاف طبقاتی و ... می باشد.

در واقع همین دشمنی ها باعث میشود که استنلی گذشته ی کثیف بلانچ را بر ملا کن و ادعا هایی نظیر وجدان و این که نمی تواند نسبت به زندگی دوستش بی تفاوت باشد همه دروغ و ظاهر سازی هست ، البته خود بلانچ هم مقصر بود و از قدیم گفته اند تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیز ها ، اما این ها از تقصیر استنلی نمی کاهد.
رفتار ها و نوع حرف زدن و ... مارلون براندو در نقش استنلی به معنای واقعی کلمه متد اکتینگ و یکی شدن با شخصیت داستان هست به قدری که می خواهیم واقعا از استنلی و براندو متنفر باشیم ، البته یک مانع وجود دارد جذابیت .
با لباس و گریم و شخصیت پردازی و ... خواسته بودن از مارلون براندو یک چهره ی زمخت و غیر جذاب و خشن و بدوی بسازن ولی باز هم خیلی جذاب و تو دل برو بود ‌.
یک نقل از همفری بوگارت هست که میگه : جذابیتی که من و هم نسل هام خواستیم با کت و شلوار های گرون قیمت ایجاد کنیم رو مارلون براندو با زیر پیرهن بهتر از ما ایجاد کرد.
فیلم پر است از استعاره و نماد ، مثلا روشن کردن چراغ اتاق توسط میچ و دیدن چهره ی بلانچ نشان از ظاهر شدن چهره ی واقعی او و آشکار شدن گذشته ی اوست و نابودی شخصیت ساختگی و دروغین بلانچ.
در واقع شخصیتی که کازان ساخت و براندو به بهترین نحو به نمایش گذاشت یک شخصیت قهرمان (شخصیت مثبت) ضد قهرمان واقعی بود ، فیلمی قدیمی تر از فیلم را به یاد ندارم که شخصیت قهرمان فیلم ضد قهرمان باشد (یعنی در عین این که شخصیت قهرمان فیلم هست ویژگی های منفی ضد قهرمانان را هم دارد) و این فیلم و شخصیت استنلی جز اولین ها در این نوع هست و بازی و تیپ سازی براندو در این فیلم ها در بسیاری از فیلم های بزرگ سال های بعد و بازیگران بزرگی مثل جک نیکلسون دیده ام
همه چیز در فیلم با دقت و هدف طراحی شده ، مثلا حذف صحنه ی تجاوز ، خشونت و غیر انسانی بودن عمل را تشدید می کند .

کلام آخر : قبل از این فیلم فقط دو فیلم با بازی براندو دیده بودم ، پدر خوانده و اینک آخر الزمان با دیدن این فیلم متوجه شدم که چرا به نظر اکثر منتقدین و مخاطبین براندو بهترین بازیگر تاریخ سینماست ، بازیگری که چه در دوران جوانی و چه در کهن سالی نه تنها به بهترین نحو عمل کرده بلکه متد ها و روش های بازیگری را ارتقا داده
@NaghdeFilmoSerial

160 viewsalireza ripper, edited 09:54