نگاهی به When Evil Lurks

《هنگام کمینِ شیطان》 میتوانست به یکی از آثار ماندگار سالیان اخیر تبدیل شود که متاسفانه با نداشتن چفت و بستِ داستانی در برخی از مقاطع  روایت و همچنین کم‌تعداد بودن سکانس‌های ترسناک جان‌دارش، از این مهم باز مانده است.

هنگام کمینِ شیطان در تلاش است تا بنوعی به آثار ترسناک با محوریت بدن‌های تسخیرشده و جن‌گیری، دهان کجی نموده و بجای آنکه نجاتِ شخص مذکور را محوریت قرار دهد، از همان ابتدای روایت با طرحِ معمایی بسته، مبنی بر قتلِ فجیع جن‌گیر (که البته با کمی هوش میتوان عامل آن‌ را حدس زد) و در ادامه با بهره گیری از 《کهن الگوی تعقیب و گریز 》، مخاطب را همراه خویش سازد.

در نتیجه با روایتی طرفیم که از مقدمه چینی پرهیز نموده و آشکارا آن وضعیت تعادلِ ابتدایی را کنار زده و از جایی وارد ماجرا میشویم که موجودی ماورایی، بدن شخصی را تسخیر نموده و قهرمان‌های اثر را به واکنش به این حادثه ، وادار میکند. واکنشی که در ادامه منجر به فرار آنها از روستا شده و همانطور که در ابتدا نیز اشاره شد، پای کهن الگوی تعقیب و گریز را به روایت باز میکند.

هنگام کمینِ شیطان اما خیلی زودتر از آنچه که انتظارش را داریم، ضعف‌هایش را آشکار میسازد:
مثلا دلیل اصرارهای رییس مزرعه مبنی بر نابودی شخص تسخیر شده (آنهم بدون کمک گرفتن از متخصصِ جن‌گیری جدید) را نمیفهمیم. اتکا به اسلحه شکاری و پشت بندش کمک گرفتن از قهرمان و برادرش برای جابه جایی وی ، غیر منطقی و احساسی است تا عملی حساب شده و دقیق.

ضمن اینکه نمیفهمیم چرا پس از اینکه از افتادن سوژه از پشتِ وانت باخبر میشوند، آن‌را به حال خودرها کرده و عملا راه را برای گسترش شر باز میکنند. اکتفا به یک خط دیالوگ که (دور کردنِ وی از روستا ، کفایت میکند) از حماقت غیر قابلِ هضم آنها خبر میدهد. یا اصلا  قهرمان اثر به چه دلیل با وجود آگاهی از آلودگی لباس‌هایش به شر،  آنها را تا خانه همسر سابق با خود حمل کرده و جلوی درب آنها به آتش میکشد؟ صرفا به این دلیل که باقی حوادث شکل بگیرند و شر ، دامنِ سایرین را بگیرد ، میبایست چنین تصمیم‌هایی را باور کرد؟ 

در بحث تصویرسازی و خلق سکانس‌های خونین و دیوانه‌وار نیز صرفا با دو نمونه خوب طرفیم. یکی سکانسی که سگِ خانه از کنترل خارج شده و به دخترک حمله‌ور میشود و یکی هم سکانسی که مادرِ شیطانی، در جاده‌ای تاریک و خلوت به خوردنِ بدن فرزندش مشغول میشود. خشونت افسارگسیخته در این موارد آشکارا اثر را به سمت 《اسلشر》 سوق داده و به خوبی از چاشنی غافلگیری بهره میبرند. منتهی مشکل آنجاست که حضور سکانس‌هایی از این دست در اثر کم بوده و حتی کشمکشی که در نقطه اوج روایت نیز شاهدیم، کوتاه‌تر و کم‌جان تر از چیزی است که از آثار ترسناک انتظار میرود. 

هنگام کمینِ شیطان را با تمامی نکات فوق ، میتوان تا به انتها تحمل نمود اما تا زمانی که آثاری نظیر 《Pearl 》برای تماشا در دسترس هستند، این فیلم و امثالهم رنگ باخته و به آثاری به جز برای پرکردن اوقات فراغت تبدیل نمیشوند. 

امتیاز : 5.5 از 10

#یادداشت

امیدسلیمی

@NaghdeFilmoSerial

نام فیلم بود
قبرهایی بدون صلیب
Cemetery Without Crosses



@NaghdeFilmoSerial

کدوم رو زودتر تماشا میکنید؟
anonymous poll

۱.اُپنهایمر از نولان – 57
👍👍👍👍👍👍👍 45%

۲.کیلر از فینچر – 45
👍👍👍👍👍👍 35%

۳.فرقی نمیکنه😃 – 25
👍👍👍 20%

👥 127 people voted so far.

نولان فن جلو زد👌😅

Pet Sematary: Bloodlines 2023

نمرات فاجعه باری دریافت کرد.

@NaghdeFilmoSerial

اینکه چرا از روی رمان غربستان حیوانات خانگی اینقدر فیلم ساخته شده و همه هم ناموفقه باید گفت که غبرستان حیوانات خانگی محبوب ترین رمان استیون کینگ هست
و غبرستان حیوانات خانگی به عقیده بسیاری ترسناکترین رمان کینگ هست.
این محبوبیت زیاد رمان غبرستان حیوانات خانگی باعث شده خیلیا سراغ اقتباس از این رمان برن که همشون هم شکست خورده.

@NaghdeFilmoSerial

من رمانش رو نخوندم ولی کسایی که خوندن بشدت تعریف کردن و اون بهترین رمان ترسناک تاریخ میدونن و با اختلاف بهترین رمان کینگ میدونن

رمان بشدت محبوبیه

@NaghdeFilmoSerial

اون ۴ نفر واقعا خوندن؟؟
نظراتتون رو بگید در مورد رمان تو کامنتها

و اگه امکان داره بگید ایا این رمان امکان اقتباس سینمایی ازش هست یا نه




@NaghdeFilmoSerial

#نقد_فیلم
#پیشنهاد_فیلم

نگاه مختصر به فیلم

Oppenheimer 2023

کارگردان : کریستوفر نولان
نویسنده : کریستوفر نولان
بازیگران : کیلین مورفی ، امیلی بلانت ، مت دیمون ، رابرت داونی جونیور ، کیسی افلک ،فلورنس پیو


‏اوپنهایمر ساخته ی جدید نولان یک بیوگرافی استاندارد استودیوییه که نمونه‌هاشو تقریبا هر سال می‌سازن. فقط اینجا سبک و سیاق نولان بر فیلم حاکم. یعنی روایت در چند زمان مختلف و رفت‌و‌آمد بین اونها و‌ البته ضرباهنگ تند و بمباران مخاطب با دیالوگ که باعث میشه مخاطب در حین فیلم نفس نکشه و نتونه در مورد اونچه که می‌بینه گاهی فکر کنه.
از طرفی نولان برخلاف فیلمای قبلی سعی کرده به وجه شخصیت‌محور داستان بیشتر بپردازه که اتفاق مثبتیه. اما به دلیل بازی ضعیف بازیگران اون طور که باید شخصیت ها قابل لمس و تاثیر گذار نیستن، وجه ماجرامحور همچنان غالبه و در مورد شخصیت اوپنهایمر و روابط او سوالات بی‌جوابی باقی می‌مونه.
ترس و محافظه‌کاری در نمایش تصویری فاجعه‌ی انسانی و تبعات بمباران هیروشیما و ناگازاکی هم که می‌تونست کشمکش‌های اخلاقی و احساس گناه اوپنهایمر رو ملموس‌تر کنه، غایبه و نمایشش مثل همیشه ممنوعه.
نکته‌ی دیگه‌ای تو فیلمای اخیر نولان وجود داشته، انتخاب بازیگر ضعیف یا شاید بشه گفت بازیگردانی ضعیفه که از همون نقش اصلی شروع میشه ‏تا نقش‌های دیگه.
در مجموع اوپنهایمر قابل قبوله اما نه بیشتر. چون چیز خیلی ویژه‌ای نداره. اما خب از فیلم های قبلی نولان بهتر.

اما مشکل اصلی فیلم موضوع هایی که به اون ها پرداخته، فیلم بجای پرداخت کافی و دقیق به شخصیت علمی یک دانشمند و پروژه منهتن،از ابتدا مشغول پرداختن به مک‌کارتیسم و مسائل حقوقی میشه.در انتهای فیلم با دانشمندی که یکی از بزرگترین پروژه های علمی-تسلیحاتی تاریخ را مدیریت کرده است طرف نیستید با یک زنباره طرف هستید.
زمان فیلم هم بیش از حد طولانی ، راحت یک ساعت اضافی داره ، البته فیلمه که با توجه به فیلم های الان ارزش تماشا داره و با این که طولانی حوصله سر بر نیست و مخاطب رو خسته نمی کنه.

نمره : ۷ از ۱۰
alireza ripper

@NaghdeFilmoSerial

وضعیت مملکت و مردم با تبلیغات و خواسته های حکومت برعکسه، صبح تا شب از غزه میگن در حالی که مردم حالشون از اسلام و غزه و اسرائیل کلا منطقه ی خاورمیانه بهم می خوره ،ولی یک کلمه از مهاجرت غیر قانونی اتباع افغانی نمی گن که بی حساب و کتاب دارن میان ، ۱۲ سال تو مدرسه و دانشگاه زبان و ادبیات فارسی تدریس میشه ، اما ۲۰۳۰ میاد از نابودی زبان فارسی و عدم استفاده ی زبان معیار حرف میزنه ، یا سیستم آموزشتون ضعیف یا زبانی که میخواید به زور زبان معیار باشه در حدش نیست یا مردم از هر چیزی که حکومتی باشه متنفرن ، از اون طرف بحثی از پاسداشت زبان ها و گویش های مختلف محلی نمیشه که در حال نابودین، تو مملکت شیر و خشک و تایر رو با کارت ملی میدن اون وقت صحبت از جوانی و افزایش جمعیت ، همون جوون نمی تونه شخصا و انفرادی یک خونه بخره و حداقل خودش از خانواده جدا بشه (با این وضع قیمت مسکن و حقوق دریافتی ) اون وقت میگن ازدواج کنید و تشکیل خانواده بدید و بچه دار بشید.

#پیشنهاد_سریال
#نقد_سریال

BONES (2005-2017)

خالق : هارت هانسون

بازیگران: امیلی د شانل ، دیوید بورنانز ، میکلا کونلین ، تی جی تاین ، تامارا تیلور ، جان فرانسیس دالی

تعداد فصل: ۱۲
تعداد قسمت : ۲۴۶ ( ۴۵ دقیقه ای)

ژانر: کمدی ، جنایی، کاراگاهی

مقدمه : استخوان ها نه یکی از پرطرفدار ترین سریال های تاریخ تلوزیون است و نه جز بهترین ها ، حتی آن طور که باید و در حد کیفیت و لیاقت سریال است معروف نیست ، اما این سریال خوش ساخت و دوست داشتنی از قسمت اول تا آخر کیفیت خود را حفظ کرده و طرفداران را نا امید نمی کند .  این سریال درباره گروهی از همکاران است که قتل‌ها را با نگاه کردن به اجساد حل می‌کنند، با مشکلات شخصی دست و پنجه نرم می‌کنند و هنوز هم راهی برای نوشتن مقالات دانشگاهی و اختراع فناوری جدید در ۴۰ دقیقه محدود پیدا می‌کنند.

دکتر تمپرانس برنان ملقب به بونز (استخوان) ( با بازی امیلی دشانل)، انسان‌شناس نابغه پزشکی قانونی، منحصراً همه چیز را از دید منطق و علم می نگرد. همکار او سیلی بوث (دیوید بورنانز) مامور ویژه FBI همیشه به غرایز خود اعتماد دارد.  ما بارها و بارها از این پویایی متضادها آگاه می شویم.  در فصل های اول همین تضاد دو شخصیت اصلی در موارد کاری و شخصی پیرنگ جذابیت داستان رو می سازد.

شخصیت‌های اصلی دیگر - جک هاجنز، آنجلا مونته‌نگرو، کم سارویان، جیمز اوبری و زک آدی و لنس سوئیتس - به شکل‌گیری هسته عاطفی داستانی کمک می کنند.  شوخی و طنز با موضوعاتی که اغلب می‌توانند پیش پا افتاده و معمولی به نظر برسند جذابیت سریال را دو چندان می کند.

زمانی که سریال نمایش داده شد، تام شیلز، منتقد تلویزیون، این سریال را «یک سریال غیرضروری دیگر به انبوه درام‌های تلویزیونی درباره جرم‌شناسی پزشکی قانونی نامید».  اما این دقیقاً همان مسئله است ،فقدان اصالت یا غافلگیری .که شاید به طور غیرمستقیم، سال ها بینندگان را به پای سریال نگه داشته است.  این یک درام ضد پرستیژ است، نمایشی که هیچ خلاصه داستان یا تئوری توطئه پیچیده ای ایجاد نمی کند.  می توانید یک قسمت را از دست بدهید و نگران اسپویل نباشید.  این نمایش غیر پیوسته ی عالی است: چیزی که باید هنگام انجام کارهای دیگر تماشا کرد.  استخوان ها دارای یک فضای ساده بود که آن را از آثار مشابه متمایز می‌کرد.  به همان اندازه که برخی قتل‌ها و بعضی داستان‌های پس‌زمینه خشن و ناراحت‌کننده هستند، اما اتفاقات احساسی و یا خنده دار هم در پس سریال فراوان است.

اتفاقات ناگواری برای شخصیت های اصلی رخ داده و آن ها را درگیر جنایت هایی می کند که کالبد شکافی می کنند.  شخصیت ها از تعقیب، آدم ربایی، انفجار، دزدی، تصادف اتومبیل ، فلج شدن ، تومور مغزی و مرگ درناک عزیزان رنج می بردند.  به آنها تیراندازی شد و به دیگران تیراندازی کردند.  سه شخصیت مختلف زنده به گور شدند.


این نمایش به مسائلی می پردازد که با هر سریال طولانی مدتی روبرو می شود.  نیاز مداوم به موضوعات جدید منجر به ترمیم مجدد مطالب قدیمی می شود.  دو شخصیت اصلی پس از شش فصل، دست از تب و تاب خود برداشتند و منجر به فرزند و ازدواج شد.  آنجلا دائماً در مورد بازگشت به دنیای هنر صحبت می کرد، اما هرگز جفرسونیان را ترک نکرد.  قرار بود به عروسی کم و ارسطو اهمیت بدهیم، اما بعد از چند عاشقانه بین دفتری، این کار را نکردیم.

این سریال مناسب شبکه های مانند nbc یا cbs بود نه شبکه ای مانند فاکس که سریال های محبوبش درام های بزرگ سالانه ای مانند فرار از زندان و لاست بودند (که بسیار هم محبوب شدند) ، پس چگونه این سریال در این شبکه دوام آورد ، با قدرت اولیه منبع اقتباس شروع کنید - مجموعه کتاب کتی رایش درباره یک انسان‌شناس قانونی جرم‌شناس و جذابیت ستاره‌های امیلی دشانل و دیوید بوریناز در نقش‌هایی که تغییری در هنجارهای جنسیتی استاندارد تلویزیون داشتند. درام‌های پلیسی معمولاً یک زن احساسی و شهودی را با مردی منطقی‌تر و متفکر پیوند می‌دهند.  اما در اینجا، دکتر تمپرانس برنان فردی منطقی بود، تا حدی که نامتعادل بود، در حالی که سیلی بوث، مامور ویژه اف‌بی‌آی ، کسی بود که با دل و قلبش رهبری می‌کرد.

@NaghdeFilmoSerial

این سریال زمان زیادی را برای تبدیل آنها به شریک کاری تلف نکرد و سپس، عاقلانه، وقت خود را صرف تبدیل آنها به شریک عاشقانه کرد.  برخلاف بسیاری از جفت‌های تلویزیونی، رابطه Bones and Booth هرگز مبتنی بر قابلت شهوت و نگاه و علایق جنسی نبود.  بر اساس دوستی و احترام متقابل بود.

این یکی از دلایلی بود که Bones توانست دوام بیشتری از سریال‌هایی مشابه خود داشته باشد، اما دلیل دیگری هم وجود دارد: Bones هرگز فراموش نکرد که این یک معمای قتل هفتگی بود، و کار اصلی آن این بود که هر هفته داستانی را که به خوبی طرح ریزی شده بود بیان کند.  بله، توطئه های ادامه دار را نشان داد، اما هرگز از مسیر اصلی منحرف نشد.  یک نفر به قتل رسید و یک قاتل دستگیر شد، به نحوی که (برای ژانر) منطقی بود.

علاوه بر دو ستاره دوست‌داشتنی، این سریال دارای بازیگران قوی و نسبتاً ثابتی بود. میکلا کونلین و تی جی تاین از ابتدا با سریال بودند.  تامارا تیلور در فصل دوم پیوست.  همانطور که در سریال های طولانی مدت اجتناب ناپذیر است، برخی از بازیگران آمدند و رفتند، اما هرگز این احساس را نداشتید که Bones یک کشتی در حال غرق شدن است.


با همه موفقیت‌هایش، آیا Bones رسانه تلوزیون را از نظر هنری پیش برد یا این صنعت را به نوعی تغییر داد؟  نه. اما تلویزیون چیزهای بیشتری (و اغلب کمتر) از هنر دارد.  در ارائه یک محل کار شاد و متنوع، با یک زن آفریقایی-آمریکایی مسئول و سایر زنان به همان اندازه قوی در موقعیت های اقتدار، پیام اجتماعی ظریفی را منتشر کرد که نمی توان آن را نادیده گرفت.  و بر خلاف برخی از سریال های تحسین شده تر از شعار پرهیز کرد و آن را به میلیون ها بیننده گسترش داد.

کلام آخر : سریال ارزش دیدن داره ، اون هایی که دنبال سریال خوبن و سریال های مشهور و شاهکار رو دیدن برن سراغ این سریال ، سریالی نیست که بخوای یک ضرب ببینی که به آخرش برسی و انتهای داستان رو ببینی ، سریالی که باید در طولانی مدت ببینی و باهاش زندگی کنی.


نمره : ۹ از ۱۰
alireza ripper
@NaghdeFilmoSerial

#باهم_گوش_کنیم  بعدی رو به اُپنهایمر اختصاص خواهیم داد 👌

@NaghdeFilmoSerial

از الودگی هوا خفه شدیم.

اما مهم نیست مهم غزس.

این اصلاحطلبان جاکش ۵۰۰ بار در مورد غزه زر زدن اما دریغ از یکبار حرف زدن در مورد الودگی هوا و خشک شدن دریاچه ارومیه.

@NaghdeFilmoSerial

اقای زیباکلام ۱۰ بار از اول امسال در مورد فلسطین زر زده. یکبار درمورد فساد اقتصادی و اقتصاد رانتی و انحصاری و باند مافیایی سپاه و رفسنجانی حرف نزده. چون خود اصلاحطلبان تا خرخره در فساد اقتصادی هستند همراه عرزشی ها.

@NaghdeFilmoSerial