شماره هجدهم ماهنامه (فیلم‌کاو) منتشر شد ❤️

شماره‌ای بنام شکسپیرِ زیرژانر زامبی که جدا از مطالب همیشگی، دارای پرونده‌ای جذاب برای جرج‌رومرو است.

سهم بنده نیز در این شماره، یادداشتی برای فیلم (در جبهه غرب خبری نیست) بوده که در بخش راهنمای آثار فرنگی جای دارد.


نسخه الکترونیکی در (فیدیبو) قابل دسترسی است و نسخه فیزیکی نیز بزودی خواهد آمد👌


امیدسلیمی

#فیلم‌کاو

@NaghdeFilmoSerial

انگل بحثش رو کمی زودتر شروع میکنم

پارت اول

ما یک خانواده ۴ نفره داریم که افراد شایسته ای هستند ولی بیکارن. مادر مدال ورزشی داره. پدر راننده بوده. خواهر کارش با گرافیک خوبه.
پسر هم زبان خارجیش خوبه .
یک فرصت شغلی برای پسر پیش میاد. دوستش بهش پیشنهاد میده معلم خصوصی یک خانواده ثروتمند بشه.


تا اینجا مشکلات فیلم رو بررسی کنیم.

کارگردان به عمد کاراکترهایی انتخاب کرده که شایستگی دارند و بی عرضه نیستند. فیلم یک چیز رو به ما نمیده اونم بیکاری گسترده تو جامعه. این رو نشون ما نمیده . یعنی جامعه ای رو به تصویر نمیکشه. که ما ببینیم فرد شایسته دنبال کاره ولی کاری براش نیست.
حتی جامعه ایران هم اینگونه نیست‌ . چه برسه به کره که جز اقتصادهایی با بیشترین رشد تو قرن جدید بوده.
کسی که مدال ورزشی داره به میتونه شغل مناسب داشته باشه. کسی که گرافیک رو اینقدر خوب بلده میتونه حتی بدون مدرک یه شغلی پیدا کنه حتی تو ایران.
کسی که زبان بلده اینقدر میتونه شغلی پیدا کنه .
ما حتی تلاش اونا برای پیدا کردن شغل رو هم نمیبینیم. با اینکه بنظر شایستن
این به هیچ وجه واقعیت جامعه کره نیست. حتی نمیتونه واقعیت جامعه ایران باشه.
اینجا موضوعی به نام فقر و بیکاری مطرحه پس کارگردان نمیتونه از خودش جهانی خلق کنه و جهانش باید منطبق بر جامعه باشه.
اینجا دیگه با آواتار و مدمکس و ارباب حلقه سرکار نداریم. بلکه با خود خود جامعه سروکار داریم. مثل آثار نئورالیستی ایتالیا.

@NaghdeFilmoSerial

پارت ۲

فیلم ثروتمندان رو بشدت احمق و زودباور و ساده لوح نشون داده. اینم یک مشکل دیگه فیلم. اخه ساده لوحی هم حدی داره. درسته فیلمه ولی دیگه بابا پولدارای این فیلم دیگه خیلی شوتن.

پارت ۳

این خانه خانواده ثروتمند تو فیلمه که معمارش یک المانی بوده
چنین خانه ای معماریش شبیه خانه ثروتمندان غربی هست. تو فیلم هم میگه معمارش المانیه

و هیچ المانی از فرهنگ کره در این خونه نیست . حتی وسایلشون
فیلم داره میفهمونه این طبقه متعلق به غربه و ربطی به خود کره نداره و هیچ تعلقی به خود کره نداره

@NaghdeFilmoSerial

پارت ۴

خشونت آخر فیلم اصلا قابل باور نیست. اصلا چرا پدر فقیر پدر پولدار رو بکشه؟ درسته همش میگه بوی صابون میدی. ولی این انگیزه قوی نیست اونم وقتی دخترش مریضه.

@NaghdeFilmoSerial

پارت ۵

آخر فیلم ما رویای اون بچه فقیر رو میبینیم که رویای رفتن به اون خونه ثروتمندارو داره
ولی این در حد رویاست
فیلم میگه چنین چیزی( قشر فقیر بتونه ثروتمند بشه) فقط در رویا وجود داره.‌

@NaghdeFilmoSerial

پارت ۶

فیلم قشر فقیر رو مثل انگلی میدونه که چسیدن به قشر ثروتمند تا پول بدست بیارن

کل ادم فقیرای تو فیلم همینن حتی دوست اون پسره همینه

@NaghdeFilmoSerial

پارت ۷

فیلم داره میگه این سیستم سرمایه داری باعث شده قشر فقیر برای یه تیکه نون مثل انگل بچسبه به قشر ثروتمند .
فیلم ضدسرمایه داریه.

@NaghdeFilmoSerial

پارت ۸

از نقطه قوت ها بگیم.

تکنیک فیلم خوبه. دوربین بی نقصی داره بازیای خوب .
هیجان و تنشش خوبه . بارها اون خانواده رو تا معرض لو رفتن میبره. و این تنش میآفرینه که ایا بالاخره اینا لو میرن یا نه

بارونی که برای ثروتمندا لذت بخشه برای فقیرا زجره و خونش رو سیل میبره.‌ با المان بارون چقدر تفاوت طبقاتی رو خوب نشون میده.

یجایی مثلا آخرش تارانتینویی میشه‌ . اینارو مردم دوست دارن دیگه این چندتا سبک رو باهم مخلوط کنی.


@NaghdeFilmoSerial

و امتیاز من به این فیلم
0/10


@NaghdeFilmoSerial

فیلم اورریدتی که بود ولی اون سینما توگرافی موز بود؟

فیلم یجاهایی زحمت زیادی روش کشیده شده نمیشه منکر شد. کارگردانی خوبه حتی فیلمنامه یجاهایی خوب جلو اومده. فیلم جذابه . من با این موضوع فیلمی تو قرن جدید ندیدم.
ولی خانه از پایبست ویرانه.
کل فیلم رو هواست.

@NaghdeFilmoSerial

انیمیشن شاه میمون

سینمای تجاری غرب که در بدست اوردن دل امریکاییها شکست خورد. حالا کلی انیمیشن با محوریت شخصیت های چینی میسازن که بلکه تو چین بتونن بفروشن
اونقدر که تو ۳ سال اخیر غربی ها انیمیشن با محوریت شخصیتهای چینی ساختن، خود چینی ها از خودشون انیمیشن نساختن😂😂😂😂😂

شاه میمون انیمیشن جدید نتفلیکس

@NaghdeFilmoSerial

✂️سانسور دولت شوروی✂️

🔖آندری تاركوفسكی در يكی از يادداشت‌های روزانه‌اش ليستی پنجاه موردی آورده از پرسش‌ها و اصلاحيه‌هايی كه دايره فرهنگی يا همان اداره سانسورِ دولت شوروی، برای اكران شدن فيلم «سولاريس» دستور اعمال آنها را صادر كرده بود. تعدادی از آن پنجاه مورد اين‌هاست:
١- كاراكتر كريس كلوين به كدام جبهه تعلق دارد؟ سوسياليسم، كمونيسم يا كاپيتاليسم؟
۲- دكتر اسناوت نبايد درباره بی‌معنايی تفتيش كائنات حرفی بزند.

٣- درباره مفهموم خدا در فيلم بحثی نشود.
٤- درباره مفهوم مسيحيت در فيلم بحثی نشود.

٥- برای فصل نهايی اين تغييرات بايد ايجاد شود:

الف) كريس بايد به خانه پدری باز گردد.
ب) فيلم نبايد در انتها چنين تأثيری را به وجود بياورد كه كريس شخصيتی نااميد و شكست خورده دارد.

٦- انگيزه خودكشی كاباريان بايد چنين به نظر برسد كه او خود را در راه دوستان و همكارانش قربانی كرده.

٧- صحنه‌ی بستر حذف شود.

٨- صحنه‌هايی كه در آنها كريس شلوار به پا ندارد حذف شود.

٩- صحنه‌های مشاوره علمی كه شبيه به محكمه اجرا شده حذف شود.

١٠- چرا اسناوت و سارتوريوس از كريس هراس دارند؟

١١- زمينه‌های علمی فيلم بايد اين حس را ايجاد كنند كه ما نمی‌توانيم جهان را بشناسيم و درک نظام هستی ناممكن است.

١٢- اساسا سولاريس چيست و مهمان‌ها كه هستند؟

١٣- شخصيت‌ها بايد بر بحران چيره شوند.

١٤- (مورد نهايی و پنجاهم) فيلم ارزشی برای انسانيت قائل نيست.


📄تاركوفسكی در ادامه يادداشت روزانه‌اش می‌نويسد: به شرافتم سوگند كه می‌خواهند نابودم كنند. اين كارشان نوعی تحريک است. از جان من چه می‌خواهند؟ كه اين اصلاحيه‌ها را نپذيرم و بعد به كل نابودم كنند؟ يا اين‌ها را قبول كنم و به دست خودم فيلمم را نابود كنم؟... درک نمی‌كنم كه با اين فهرست می‌خواهند چه بگويند. نمی‌توانم قبول كنم. فيلم منهدم خواهد شد. حق ندارم افسرده شوم؟ همه‌ی اين كارها يک تحريک است، نمی‌دانم تحريک به چی… خدای من، انسان بايد چقدر بدوی و ابله باشد كه دست به چنين شكاری بزند و به يک فيلم چنين ايرادهايی بگيرد…
محمدرضا شیروان

@NaghdeFilmoSerial

یادداشتی برای  Blade runner: 

از زمان مواجه‌‌ام با برخی نقد و نظرات منفی پیرامون بلیدرانر( دنیس‌ویلنوو) مبنی بر ضرباهنگ کند اثر، اکشن‌های کم تعداد و کم‌رمق و البته فضا و شخصیتهایی سرد و غیر سمپاتیک، همواره در پی آن بودم تا در فرصتی مناسب نسخه ریدلی‌اسکات را ریواچ کرده و در صورت لزوم چند خطی درباره‌اش بنویسم. فرصتی که بالاخره نصیبم شد.

آشکارا بلیدرانرِ اسکات چه در کارنامه وی و چه در 
تاریخ سینما ، اثری است مهم و قابل اعتنا که تماشایش برای هر سینما دوستی واجب به شمار می‌آید. از اثری میگوییم که با ترکیبِ (اکشن_ سای‌فای_نوآر) گام مهمی در خلق پست‌مدرنهای بعدی سینما برداشت.(آشکارا پیرنگی معمایی_پلیسی به همراه حضور چشمگیرِ زنِ اغواگر و سبک نورپردازی پرکنتراست اثر ، آن ورِ نوآر را تقویت میکنند)  همچنین مضمون تکنولوژی هراسی و انحراف انسان‌های جاه‌طلب در بهره برداری از علم، برای اثری که در اوایل دهه هشتاد میلادی تولید گشته است، مضمونی نسبتا بکر و کنجکاوی برانگیز محسوب شده که نمیتوان نادیده‌اش گرفت و صد البته ، مطابق انتظار اینجا نیز با ریدلی اسکاتی طرفیم که میتواند با تسلطش بر انواع تکنیک و رنگ و لعاب‌های بصری، حفره‌های فیلم‌نامه را کمرنگ جلوه دهد و مخاطب را تا به انتها همراه خویش سازد.(ازبحث طراحی صحنه و لباس و جلوه‌های ویژه چشمگیرش گرفته که دنیایی شلوغ و سرد و بیرحمِ دیستوپیایی را عینی سازی میکنند تا دوربینی که تقریبا هر آنچه که لازم است را بدون کم و کاستی در قابش جای میدهد و البته موسیقی که به درستی مخاطب را با فضایی ناشناخته و دلهره‌آور همراه ساخته و...)

اما با تمامی این نکات، معتقدم که فیلم‌نامه در حدِ تلاش کارگردانی، پیش نرفته و به همین دلیل در مجموع اثر مذکور را جز آثار تماماً درخشان خالقش نمیدانم. چرا که باوجود برخی جنبه‌های نوآرش، به اندازه یک داستان معمایی_پلیسی مخاطب را اقناع نمیکند. آشکارا ردگیری ربات‌های شورشی توسط قهرمان (که موضوعیت اصلی اثر را شامل میشود)درگیر کننده و چالش برانگیز در نیامده‌اند. چرا که قهرمان اثر تنها به منظور ردیابی اولین ربات شورشی ، سرنخ‌هایی را دنبال کرده و اصطلاحا از شمِ کارآگاهی‌اش بهره برده و در الباقی موارد این عنصر شانس است که دخیل میشود. از درگیری ناگهانی خیابانی با یکی از آنها تا رسیدن به محلِ دو‌عضو دیگر. نادیده گرفتن توانایی ذهنی قهرمان، در اثری اینچنینی اشتباهی است بزرگ که فیلم‌نامه مرتکبش میشود! 
ضمن آنکه در همین راستا ، توانایی فیزیکی قهرمان نیز زیر سوال رفته و در واقع آن اطلاعاتی که در اوایل روایت از زبانِ سایر پلیس‌ها مبنی بر چابکی و مهارت وی میشنویم در تضاد با موقعیت‌های تصویری اثر است. کتک خوردن‌های پیاپی از سوژه‌های تحت تعقیب و فرار از دست آنها و تنها اتکا به استفاده از کلتِ‌اش برای مقابله، از این دست مواردند.

به این نکات ، مبهم ماندن مواجهه ربات شورشی دختر با آن‌مهندس ژنتیک را نیز به یاد آورید که دقیقا مشخص نمیشود که با برنامه‌ریزی قبلی انجام شده یا بشکلی تصادفی رخ میدهد. اگر با برنامه ریزی قبلی رخ داده که چرا سردسته رباتها از همان ابتدا با فشار بر وی به هدفش (نفوذ به ساختمان مرکزی و ملاقات با صاحبش) نرسیده و رباتِ دختر را جلو میفرستد؟ و اگر هم عنصرِ تصادف دخیل است که میبایست از نویسندگان پرسید چرا چنین حادثه مهمی در روایت(حادثه‌ای که مخاطب از ابتدای کار در انتظار آن است و منجر به تقابل نهایی خالق و مخلوق میشود) را به تصادف سپرده و در نهایت هم بشکلی دقیق این مسئله را باز نمیکند؟   


اسکات در اثر مذکور ، همان دغدغه‌هایی را دنبال کرده که میتوان ردِشان را در آثار متاخرش نیز یافت. هوش مصنوعی که به جایگاه فعلی مخلوقی‌اش ، رضایت نداده و در پی کسب ارتقاست. هوش مصنوعی که به هنر شعر و موسیقی علاقه داشته و فکر میکند و از عواطف و احساس بهره میبرد. دغدغه‌ای که آشکارا در پروموتئوس و بیگانه: میثاق نیز حضوری چشمگیر داشتند و البته که میبایست تغییر نگاه و تلخ اندیشی اسکات در این مقوله را نیز در نظر گرفت. ربات‌های شورشی بلیدرانر تنها به منظور ملاقات با خالق و بهره‌گیری از عمرِ بیشتر ، دست به نافرمانی میزنند اما نمونه مذکور در پروموتئوس و بیگانه:میثاق ، در پی خلقت و کسبِ جایگاهی خداگونه است و در این راستا حاضر است تا هرخطری را به جان بخرد و هرانسانی را به کامِ مرگ بکشاند. حتی اگر به موسیقی و شعر و عشق نیز دست پیدا کرده باشد.

امتیاز: 6 از 10 

امیدسلیمی

#یادداشت

@NaghdeFilmoSerial

Sorry we missed you 2019

ساخته کن لوچ
فیلم مینیمالیستیه. صداهای زائد محیط به گوش میرسه. گریم و صحنه و دکور و نور بشدت رئالیستیه. فیلمنامه هم مینیمالیستیه. همون اول کاری میزنه تو دل ماجرا بدون حرف اضافه و تم فیلم به کل فیلمنامه سایه افکنده و اصلا از مسیر خودش منحرف نمیشه. و فیلمنامه خیلی بدور از تکلف و زیاده گویی هست. خیلی مختصر و مفیده.
و طبق سنت نئورئالیسم ایتالیا از بازیگران گمنام استفاده شده

فیلم ادعا داره که داره واقعیت زندگی کارگران انگلیسی رو نشون میده. اما فیلم مثل انگل ضدسرمایه داری هست و بر پایه یک توهم شکل گرفته و واقعیت رو نشون نمیده.

امتیاز من 0/10

ریچارد جول ایستوود و افسر و جاسوس پولانسکی هم نقد خواهد شد این هفته

@NaghdeFilmoSerial

Ode to my father 2014
مرثیه ای برای پدرم

یکبار دیگه دیدمش. بنظرم با اختلاف بهترین فیلم تاریخ سینمای کرس.
این فیلم ۴ امین فیلم پرفروش تاریخ سینمای کرس.

دوربین و تکنیک بینظیری داره.
یکی از بهترین فیلمهای تاریخ سینما

روزی نقد مفصلی ازش مینویسم

۱۰/۱۰

@NaghdeFilmoSerial