و این در لانگ شات بود ضد قهرمان وخیلی از حوادث رو من نمیپسندم.
چرا کل فیلم باید از دید جف باشه.
مگه فقط اون درگیره یک جنایت شده؟؟

@NaghdeFilmoSerial

فیلمنامه درستش باید این شکلی میشد.


جف میبنیه که زنه ناپدید شده و شوهر با چمدون میره بیرون.
بعد زنش رو قانع میکرد که سروگوشی اب بکشه و یک جوری زنه به بهانه دوستی یا هرچی میرفت خونه طرف. بعد اینجارو از نمای نزدیک میدیدیم نه از دید جف و به نوعی شخصیتها میرفتن تو دل ماجرا. ما هم کمی بیشتر شخصیت ضدقهرمان رو میدیدیم و لمس میکردیم.

این فیلمنامه درستش باید این شکلی میشد.

فیلمنامه فرم درستی نداره بنظرم.

@NaghdeFilmoSerial

حوادث اصلی کلش در لانگ شات اتفاق میفته
معنی لانگ شات تو سینمارو هم که گفتیم

@NaghdeFilmoSerial

لانگ شات نمیتونه حس و حال یک تریلر جنایی رو به ما منتقل کنه. اصلا کاربرد لانگ شات یه چیز دیگس

@NaghdeFilmoSerial

این بررسی فیلمنامه پنجره پشتی اینجا تمام شد.

@NaghdeFilmoSerial

بنا به دلایلی بخشی از بررسی فیلمنامه پنجره پشتی به تاخیر افتاد

@NaghdeFilmoSerial

پنجره پشتی بعد سرگیجه محبوبترین فیلم هیچکاک بین منتقدینه. من این فیلم رو در لیست بسیاری از منتقدین دیدم.
روانی بین منتقدین محبوبیتی نداره انچنان


@NaghdeFilmoSerial

فیلمنامه بعدی که بررسی خواهیم کرد روانیه

@NaghdeFilmoSerial

فیلم روانی رو استارت بزنیم

@NaghdeFilmoSerial

فیلمنامه از جای اشتباهی شروع میشه. نیم ساعت اول اصلا ربطی به داستان اصلی نداره حتی مقدمه هم نیست. مقدمه ای که توش تم اصلی و شخصیت اصلی نباشه مقدمه نیست که. ۳۰ دقیقه اول ما فکر میکنیم با یک داستان دزد و پلیسی سروکار داریم و دزد دختره هست.

@NaghdeFilmoSerial

مشکل اصلی فیلمنامه چیه

فیلمنامه روانی خودش هم نمیدونه چیه؟
یک اثر جنایی هست ایا
یک تریلره
یا فیلمیه که میخواد یک بیمار روانی رو تشریح کنه

فیلمنامه گیج میزنه.

داستان جنایی معمایی خیلی خفنی نداره مثل پنجره پشتی

از اون طرف فیلمنامه ناتوانه از ساختن یک بیمار روانی . چرا چون ما در تصویر رابطه نورمن و مادرش رو نمیبینیم. فقط در دیالوگ چیزاهایی میفهمیم.
اگر قرار بود تم اصلی تشریح شخصیت یک بیمار روانی باشه باید رابطه اون و مادرش در تصویر دیده میشد.

@NaghdeFilmoSerial

اینکه بگیم فلان اثر فقط تریلره که نشد جواب اخه . یعنی صرفا میخواد دلهره و ترس ایجاد کنه همین؟؟ همین؟؟ فیلمی که شخصیت و روابط انسانی توش نباشه به درد نمیخوره.‌
این حرفها که فلان فیلم موقعیت محوره و شخصیت پردازی و پرداخت روابط نمیخواد رو من قبول ندارم‌.
یجور این حرفها ماله کشیه برای ماله کشیدن بر ایرادات این مدل فیلمها
فیلم بر شخصیت و روابط استواره

وگرنه احساس ترس و دلهره رو که اتاق فرار تو شهربازی هم ایجاد میکنه ‌.
من نمیگم فیلم نباید توش احساس ترس باشه

من میگم کافی نیست

@NaghdeFilmoSerial

بخشی از سرگیجه

وقتی اسکاتی میره بیرون از اتاق

نقطه دید عوض میشه و ما از زاویه مادلین قضایارو میبینیم.
این تغییر نقطه دید از اسکاتی به مادلین بسیار بسیار هوشمندانه و درسته


@NaghdeFilmoSerial

فیلمنامه سرگیجه بسیار بسیار بهتر از روانی و پنجره پشتی هست.

@NaghdeFilmoSerial

فیلمنامه بعدی که بررسی خواهد شد
Dressed to kill 1980
هست

این فیلم و روانی هیچکاک پسرعمو هستند و بسیار شباهت دارند

فیلمنامه نویسش هم پل شریدر هست

این فیلم رو حتما ببینید
ببینید پل شریدر چه کرده
چه فیلنامه ای نوشته

فیلمنامه روانی کجا و فیلمنامه ای که پل شریدر نوشته کجا

یه مقایسه خواهیم کرد

@NaghdeFilmoSerial

تا اخر هفته آینده فرصت میدیم برای دیدن
Dressed to kill 1980

@NaghdeFilmoSerial

بعد این فیلم هم انشالله شاهکار هیچکاک
سرگیجه فیلمنامش رو بررسی میکنیم

یک شاهکار سینمایی از هر لحاظ چه کارگردان چه فیلمنامه

@NaghdeFilmoSerial

پل شریدر رو دیگه باید بشناسید فیلمنامه نویس تاکسی درایور و گاو خشمگین

@NaghdeFilmoSerial

نظر خنده دار یه بنده خدای صاف و ساده در مورد اوپنهایمر😂😂😂😂
👇👇👇👇👇

آپنهایمر و اپوزیسیون قلابی ایران

دوستان سلام: امروز موفق شدم فیلم درباره زندگی‌ رابرت آپنهایمر، پدر بمب اتمی‌ آمریکا، را تماشا کنم. این فیلم مورد استقبال شدید قرار گرفته، و از مدت‌ها قبل باید بلیت برای خود رزرو کنید. فیلم بسیاری خوبی‌ بود، بخصوص چون که بیوگرافی ایشان [تصویر زیر] را که فیلم بر اساس آن است را خوانده ام، که به مقدار زیادی با فیلم در تطابق بود. نویسندگان بیوگرافی ایشان به آقای آپنهایمر لقب پرامتئوس Prometheus را داده ا‌ند که در افسانه‌های یونان باستان خدای آتش بود.

وقتی‌ فیلم به پایان رسید، به نظر من رسید که برای ما ایرانیها، بخصوص آنهایی که چشم به غرب دارند تا برای کشور ما به اصطلاح دموکراسی بیاورد، فیلم درس بزرگی‌ دارد، و آن این است:

غرب، بخصوص آمریکا، از انسان ها، گروه ها، و حتی دولت‌ها برای پیشبرد اهداف خود استفاده می‌کند، و بعد که مفید بودن آنها به پایان رسید، آنها را مانند آشغال به کناری می‌‌اندازد. آپنهایمر یک نابغه بود، و دولت آمریکا از او خواست که از نبوغ خود برای ساختن بمب اتمی‌ با مدیریت پروژه منهتن بین سالهای ۱۹۴۲ و ۱۹۴۵ استفاده کند. آپنهایمر هم قبول کرد، اگرچه تردید‌هایی‌ در او وجود داشت.

بعد از پرتاب دو بمب هسته‌ای برروی هیروشیما و ناگازاکی، آپنهایمر متوجه اشتباه بزرگ خود شد. او تصور کرده بود که بمب هرگز استفاده نخواهد شد، ولی‌ از آن برای فشار بر ژاپن برای تسلیم  استفاده خواهد شد. وقتی‌ ویرانی‌های عظیم آن دو بمب را دید، که در همان سال اول بعد از انفجار دستکم ۱۱۵،۰۰۰ نفر را کشته بود، به مخالفت با تولید بمب هیدروژنی برخاست.

ولی‌ راستگرایان آمریکا، که در پشت ادوارد تلر فیزیکدان مجاری الاصل که "پدر بمب هیدروژنی" شد پنهان شده بودند، به شدت به آپنهایمر حمله کرده، و او را متهم به انواع و اقسام اتهامات کردند. سابقه چپگرایی آپنهایمر را هم رو کردند تا در دورانی که اوج مخالفت با کمونیسم در آمریکا بود، ترخیص امنیتی security clearance ایشان را لغو نموده و به کلی ایشان را ایزوله کنند.

وقتی‌ نظام سیاسی آمریکا با شهروند نابغه خود که شهرت جهانی‌ داشت و به کشور خود خدمت کرد، این چنین رفتار کند، که به محض پایان یافتن مفیدی ایشان آقای آپنهایمر را به کنار بزند، چگونه کودن‌های سیاسی اپوزیسیون قلابی تصور میکنند که اگر آمریکا و غرب از آنها برای جایگزینی جمهوری اسلامی استفاده کند، قدرت را هم به آنها خواهد بخشید؟

کافی‌ است به سرنوشت احمد چلبی و صدام حسین در عراق، حامد کرزای در افغانستان، منوئل نوریگا در پاناما، محمد رضا شاه [پس از خروج از کشور]، و خوان گوایدو در ونزوئلا نگاه کنیم تا این حقیقت را دریابیم.

@NaghdeFilmoSerial

من قسم خوردم در چنل نظر سیاسی نزارم وگرنه یک جواب اساسی به این اراجیف میدادم

@NaghdeFilmoSerial