مقاله طولانی هست و حرفهای زیادی توش زده

@NaghdeFilmoSerial

دوستی پرسید فایده منتقدین چیه

باید بگم فیلمهایی مثل سرگیجه و مهر هفتم و توت فرنگی های وحشی و همشهری کین و...
توسط منتقدین مطرح و تبلیغ شدند.

منتقدین و محققین کتابهای ارزشمند و مفیدی در مورد سینما نوشتند.

@NaghdeFilmoSerial

مطالبی که در مورد لئونه گذاشتم بعضی برگرفته از کتابهای کریستوفر فرایلینگ بود

اون بود که اولین بار عمیقا در مورد فیلمهای لئونه کتاب نوشت و نظریات فروید رو آثار اون پیاده کرد و متوجه ربط این این آثار به فاشیسم در ایتالیا شد و توضیحات بسیار مفیدی در مورد این آثار داد.

@NaghdeFilmoSerial

و در ادامه بحث قبلی
فاشیستها منکر آزادی و فردیت بودند.
میگفتند همه چی زیر نظر دولت باید باشه و کسی نباید مخالف دولت باشه.

فاشیسم=کنترل و دخالت دولت در همه امور

@NaghdeFilmoSerial

و سرجیو لئونه ای که زیر سلطه فاشیستها زندگی کرد مخالف دولت و دخالت های دولت بود و طرفدار فردیت هست و این در فیلمهاش نمود پیدا کرده
فاشیسم برای کنترل فقر و بهبود اوضاع کل کنترل‌ اقتصاد و جامعه رو در دست گرفت

بزرگترین ناقضان آزادی مردم در طول تاریخ حاکمانی بودند که برای رفع فقر و اشفتگی اقتصادی کنترل جامعه و اقتصاد رو به طور کامل بدست گرفتند ولی همگی شدند دیکتاتوری مطلق مثل موسیلینی هیتلر و لنین . خمینی و..

همه این افراد مخالف ازادی اقتصادی و فردیت بودند.

@NaghdeFilmoSerial

در نگاه پست مدرنیسم ها

حکومت=شر مطلق

از این جهت پست مدرنیسم یک ایده ئولوژی راست افراطی هست.

این رو بسیاری منتقدین هم اشاره کردند و گفتند که پست مدرنیسم طرفدار آزادی کامل در همه زمینه هاست و طرفدار فردگراییه و یک ایده ئولوژی دست راستیه

@NaghdeFilmoSerial

پست مدرنیسم طرفدار سرمایه داری افراطی هست و خب از این جهت نمیتونه مورد پسند روشنفکران باشه.

پست مدرنیسم مثل لیبرالیهای کلاسیک صرفا طرفدار آزادی بی قید و شرط و دولت بسیار محدود هست و کاری به معضلات اجتماعی مثل فقر فاصله طبقاتی نداره

@NaghdeFilmoSerial

و پست مدرنیسم همیشه تاکید خاصی رو این موضوع داشته
که انسان کثافتی بیش نیست
و این دقیقا نگاه لیبرالیسم کلاسیکه
برای همین اونها طرفدار فردگرایی هستند چون میگند از انجایی که همه کثافتن پس نباید تحت هیچ عنوان اختیارات تام به شخص یا گروهی داد و مخالف دخالت دولت در امور زندگی هستند

در اکثر آثار پست مدرنیسم فیلمساز تاکید خاصی رو کثافت بودن ذات انسان داره
شخصیتهای لئونه هم همینن هیچ قهرمانی نیست

@NaghdeFilmoSerial

سرجیو لئونه جوانتر که بود عاشق روشنفکرین بود ولی به مرور از اونها فاصله گرفت و به راست افراطی گروید.

خودش هم جایی میگه میگه جوانتر که بودم طرفدار روشنفکرین بودم ولی دیگه حالم از همشون بهم میخوره.

و سینمای لئونه یک سینمای ضد روشنفکری هست .‌
@NaghdeFilmoSerial

دغدغه سینمای مدرن و کلاسیک میشه گفت تعالی وبهتر کردن انسانه

تو سینمای کلاسیک ما قهرمانان تمام عیار داریم یعنی قهرمانی که واقعا یک قهرمانه

تو سینمای مدرن بازم کارگردان دنبال تعالیه
مثل توت فرنگی وحشی که برگمان دنبال اینکه ما انسانهارو ادم بهتری بکنه

ولی پست مدرنیسم اصلا دغدغه های اجتماعی مثل فقر و بیماری های روحی و روانی جامعه اصلا براش اهمیت نداره و ارزشی براشون قائل نیست
پست مدرنیسم فقط به یک چیز میندیشه آزادی و حکومت ستیزی و فردیت
اصلا دنبال اخلاق و فلان و بهمان نیست

@NaghdeFilmoSerial

جانگوی رها شده

فیلم قهرمانش مثل ضدقهرمانانش کثافته.

تو آثار روشنفکری یه سیاه پوست میارن که ادم خوبس تا مثلا بیننده از سیاها خوشش بیاد
ولی تارانتینو یه سیاه پوست میاره همونم میکنه در حد بقیه شخصیتها ضد قهرمان و ضداخلاق

برای همین خیلی بازیگران سیاه پوست از بازی تو جانگوی رهاشده سر باز زدند
حتی دیکاپریو اصلا نمیخواست بازی کنه تو فیلم با اصرار تارانتینو بازی کرد

تارانتینو یه سیاه پوست میاره تو فیلماش که بگه اینم مثل بقیه کثافته و کثافت بودن ربطی به سیاه و سفید بودن نداره😂😂😂😂

@NaghdeFilmoSerial

#باهم_گوش_کنیم بعدی به این فیلم تعلق خواهد ☝️☝️

امیدسلیمی

@livibc

بعضی از دوستان به محتوای مطالب ارائه شده معترضند

ببینید دوستان این مطالب زاییده ذهن من نیست. اکثر مطالبی که در مورد پست مدرنیسم و لئونه گذاشته شد رفرنس معتبر خارجی داره

بعضی دوستان اعتراض کردن که چرا گفتید لئونه پست مدرنه. والا من نگفتم محققین سینمایی غربی گفتن. اونم نه یک نفر چند نفر.

بعضی دوستان فکر کردند این مطالب از خود من بوده😂😂😂

اینجا جهان سومه اندیشمند و محقق کجا بود برادر من واقعا فکر کردی من نشستم رو اینا فکر کردم. اینجور بود که خودم کتاب مینوشتم😂😂😂

اکثر مطالب گفته شده رفرنس معتبر داره اگر کسی خواست رفرنس خارجی هر مطلبی رو میزاریم.

@NaghdeFilmoSerial

تاپ ۱۰ نولان


STEPHEN FREARS
The Hit

SIDNEY LUMET
12 Angry Men

TERRENCE MALICK
The Thin Red Line

FRITZ LANG
The Testament of Dr. Mabuse

NICOLAS ROEG
Bad Timing

NAGISA OSHIMA
Merry Christmas Mr. Lawrence

AL REINERT
For All Mankind

GODFREY REGGIO
Koyaanisqatsi

ORSON WELLES
The Complete Mr. Arkadin

Von Stroheim
Greed

@NaghdeFilmoSerial

فروید و اکسپرسیونیسم آلمان


بدون شک دهه ۲۰ میلادی دهه حکم فرمایی و آقایی سینمای آلمان بر جهان بود.
فروید اعتقاد داشت در یک جامعه آشفته و حکومت توتالیتر هنرمند بهتر رشد میکند.
اصولا فروید اعتقاد داشت هنر هنرمند ناشی از تحمل رنج و فشار و سرکوب هست.
دهه ۲۰ میلادی اوضاع اقتصادی آلمان بشدت آشفته بود. تورم ، خودکشی و کودتاهای ناموفق و .... از حوادث عادی دهه ۲۰ بود.
اما در همین دوران سینمای آلمان شکوفا شد.

شاید باورتان نشود اما در دهه ۲۰ میلادی هیچکاک برای یادگیری سینما راهی آلمان شد‌


@NaghdeFilmoSerial

نگاهی به بو ترسیده:

در (بو ترسیده_ واپسین اثرِ آری‌آستر) گویی در و تخته خوب با هم چفت گشته‌اند. از یک سو با کارگردانی طرفیم که با ساخت دو اثر قبلی‌اش ثابت کرده که میتواند از دل فیلمهایی به ظاهر آشنا، روایتی آزاردهنده با اتکا به امر آشنازدایی خلق کند و از طرفی با بازیگر کارکشته و همه فن حریفی همچون (واکین‌فینیکس) طرفیم که همواره در سالیان اخیر پای ثابت ایفای نقشِ قهرمانهایی با روانی‌ رنجور و ترحم‌برانگیز بوده است (از مرشد گرفته تا تو هرگز اینجا نبودی و جوکر)

در نتیجه بوترسیده فرصتی است تا ضیافتی طولانی و پر شاخ و برگ را از تلاقی این دو هنرمند شاهد باشیم.
از آنجا که تمام روایت از pov قهرمان مضطرب و زخم خورده‌اش بوده، پس خالق اثر این فرصت را داشته تا ما را در روایتی هذیانی و آزاردهنده و ترسناک همراه ساخته و با اتکا به لحظاتی سورئال، تا جای ممکن از منطق و سببیت دور گشته و انواع گره‌ و موقعیتهای عجیب و غریب و گروتسک گونه را پیش پای قهرمان تنهایش قرار دهد.
بو ترسیده بشکل اپیزودیک‌واری مخاطب را به دوزخ ذهنی قهرمانش برده و لحظه‌ای او را راحت نمیگذارد. مخصوصا زمانی که عنصر آب ، به شکل موتیفِ شومی در روایت حاضر شده و میدانیم که حضورش به معنای لحظات دردناکی برای قهرمان است.

بو سفری را برمیگزیند تا از پس لایه‌های ظاهری و سرگرم کننده‌اش ، گره‌های ذهنی‌اش را باز کرده و شاید یکبار برای همیشه، تکلیف را با خود و مادر و دنیای پیرامونش مشخص کند. نکته طعنه آمیز نیز مربوط به مقوله تنهایی اوست. او در ظاهر، همواره در کنار دیگران است و با آنها تعامل دارد، اما به جز شخصِ روانشناس، گویی هیچ‌کس او را نمیفهمد و دست سرنوشت ، تنهایی را به او گره زده است.

اگرچه حین تماشای اثر به وضوح احساس میکنیم که زمان ۳ ساعته آن برای پرداخت به مصائبی همچون مادر سلطه‌گر، مردانگی عقیم شده و احساسات سرکوب شده و رویارویی با فروپاشی‌های روانی و... زمانِ طولانی محسوب شده و شاید از جایی به بعد، اثر به ورطه تکرار بیفتد اما پایان بندی اثر به عنوان یکی از اصلی ترین ارکانِ روایت، ثابت میکند که این زمانِ طولانی ارزشش را داشته است. آشکارا منظورم سکانس دادگاه مانندی است که در آن از برخی خطاها و آزاررساندن‌های بو به مادر نیز پرده برداشته و اصطلاحا از یکطرفه به قاضی رفتن ، میپرهیزد.

بو‌ترسیده‌ را همچون دو ساخته قبلی آری‌آستر، جذاب و هوشمندانه و البته آزاردهنده میدانم. به شکلی که بسیار بعید میدانم با تمام نقاط قوتش، بار دیگر بتوانم آنرا تماشا کنم .

امتیاز : 8 از 10

امیدسلیمی

#یادداشت
@livibc

نظر نولان در مورد ‌پایان بندی Inception 2010

نکته سکانس پایانی در این است که شخصیت دام کاب اساساً دیگر اهمیتی به موضوع واقعیت و رویا نمی‌دهد و سوال مطرح شده مسئله‌ای پیچیده و سخت برای جواب دادن می‌باشد.

او پیشتر نیز فاش کرده بود که فارغ از شیوه پایان بندی Inception، مهم این است که دام در کنار فرزندانش حضور دارد. به واقع نیز چنین مسئله‌ای کاملاً صحیح است و از دیدگاه پدری که برای سال‌ها از فرزندانش جدا بوده، دیگر ایستادن یک فرفره اهمیتی ندارد؛ زیرا او در کنار عزیزترین افراد زندگی‌اش قرار دارد که برای سال‌ها آرزوی دیدن آن‌ها را داشته است.

@NaghdeFilmoSerial

و فروید اعتقاد داشت هنری به دل میشینه که هنرمند برای دل خودش اونرو خلق کرده باشه

پس هنر دستوری و پولی و هنری که برای جایزه و خوش آمد منتقد و مخاطب باشه فاقد ارزشه.
هنرمند باید برای خوش آمد خودش هنر خلق کنه.
@NaghdeFilmoSerial