یا موسی بن جعفر بجز دی پالما هیچکدومو ندیدم😂😂😂
@NaghdeFilmoSerial

نصف بیشتر این لیستم ندیدم😂😂


بعضی منتقدین از سینه فیلا بیشتر فیلم میبینن

@NaghdeFilmoSerial

تو بعضی فیلمها فضاسازی خیلی مهمه

وسترن یکی از اون ژانرهاست که بنظرم توش فضاسازی خیلی مهمه
و پرده عریض کمک زیادی به کارگردان میکنه

و تو قاب بندی بنظرم دست کارگردان بازتره

@NaghdeFilmoSerial

پرده عریض اصلا تو وسترن معجزه میکنه اگه کارگردان کار بلد باشه

@NaghdeFilmoSerial

گرفتن چنین نمایی در کادر مربعی یا کمی عریضتر غیر ممکنه چنین قاب بندی و نشان دادن جزئیات پس زمینه

@NaghdeFilmoSerial

یه نکته در مورد روزی روزگاری در غرب استفاده از صداست

صدا صرفا وسیله ای برای دیالوگ گویی نیست

سکانس آغازین از صدای اسیاب بادی استفاده میکنه برای فضاسازی

سکانس بعدی و قتل خانواده ،از صدای فرار پرنده ها میشه فهمید کسی داره میاد

و از همه مهمتر هارمونیکا که ساز میزنه حتی اگه قیافش رو نبینیم و صدای سازش بیاد میفهمیم این اطرافه

@NaghdeFilmoSerial

درواقع هنر سینما همینه
استفاده از صدا برای پیشبرد داستان و فضاسازی نه صرفا دیالوگ گویی های کسالت بار
یا مثلا با بازی با نور و سایه و کنتراست برای فضاسازی و داستان گویی
کاری که اکسپرسیونیسم میکنه


@NaghdeFilmoSerial

به این میگن نمای لئونه یا چوکر نمایی که لئونه اولین باز ازش استفاده کرد
از بالای چونه تا وسط پیشانی

چون نسبت تصویر عریضه اگه از کلوز اپ استفاده کنه فضای زیادی تو قاب خالی میمونه . کارگردان وقتی بخواد کل حواس ببینده به صورت شخص معطوف شه تو نسبت تصویر عریض از نمای چوکر استفاده میکنه تا کل. کادر با صورت طرف پر شه و بک گراند و فضای خالی انچنانی نمانه

@NaghdeFilmoSerial

وسترنهای لئونه وسترن حماسیه

شخصیتها حماسی هستند و اصلا قابل قیاس با وسترن کلاسیک نیست.

فیلم بشدت رنگ و بوی حماسه داره

و تو حماسه ما شخصیت های بشدت قوی داریم چه قهرمان چه ضد قهرمان

و کلا مردم حماسه هارو به خاطر اغراق در شخصیت ها و حوادث همیشه بیشتر دوست داشتن نسبت به داستانهای معمولی


نمونش وایکینگ و بازی تاج و تخت و شاهنامه و ادیسه هومر

زمان قدیم تلویزیون نبود تو قهوه خانه ها داستان شاهنامه میخواندن بین مردم عوام شاهنامه محبوب تر بوده تا داستانهای سعدی و ... .

@NaghdeFilmoSerial

و اصلا حماسه هارو مردم ساختن و عاشقشون بودن.

@NaghdeFilmoSerial

و اینکه وسترنهای لئونه رو باید 4k دید.

اصلا این اثار ساخته شدن برای ۴کی دیدن

من همه فیلماشو ۴ کی دیدم.
حالا دلیلشو بعد میگم


@NaghdeFilmoSerial

اخیرا تو امریکا وسترنهای لئونه با بالاترین کیفیت اکران شد و مورد استقبال بالای مخاطبین واقع شد

@NaghdeFilmoSerial

Texas, Adios 1966

از وسترنهای ایتالیایی نسبتا خوب با دوبله فارسی عالی

@NaghdeFilmoSerial

Texas,Addio 1966

@NaghdeFilmoSerial

معجزه ی نسبت تصویر عریض

@NaghdeFilmoSerial

بحث وسترنهای لئونه اینجا پایان یافت.

برای بررسی سنگین تر و عمیق تر باید کمی از فروید کمک گرفت تا بهتر و دقیقتر چیستی این آثار رو فهمید
@NaghdeFilmoSerial

نگاهی به The Covenant: 

با توجه به تعریف و تمجیدهایی که از واپسین اثر (گای‌ریچی) شنیده بودم، انتظار اثر سطح بالایی را داشتم که متاسفانه برآورده نشد. آشکارا از (میثاق) به‌ عنوان اکشنی سرگرم کننده نباید توقع داشت تاهمچون آثار مهمِ (ضدجنگ) تاریخ سینما علیه جنگ و تبعات حاصل از آن موضع گیری خاصی کند اما مشکل آنجاست که میثاق به‌عنوان اثری ساده و یکبار مصرف درتلاش است تا خود را بیش از آنچه که هست، جدی بگیرد. 

تاکید بیش از حدِ روایت به پاستوریزه بودن نظامیان آمریکایی در مواجهه با افغانستانی‌ها خود گواه این مدعاست. پرهیز از نمایش خشونت و شکنجه و پیشه کردن صبر و حوصله و احترام به طرف مقابل و حتی پیشکش کردن پول نقد به آنها و... از این دست مواردند. میزانسن‌های مربوط به تلاش نظامیان برای یافتن کارگاههای تولید بمب، یادآور تعامل پلیس‌های آمریکا با خرده خلافکار یا خبرچین‌های خیابانی در خاک خودشان است نه کشوری اشغال شده همچون افغانستان. 

ضمنا قهرمان آمریکایی ماجرا نیز چیزی بیشتر از یک نظامی متعهد و کاربلد و البته بامعرفت نبوده و روابطش با خانواده خود نیز محدود به همان دلتنگی‌ و گلایه‌های رایج آثار مربوط به جنگ است.

گای‌ریچی در مقاطعی هوش مخاطب را نیز دست کم‌گرفته و به شکل عجیبی سعی در القای شرایط ملتهب و طاقت فرسا به مخاطب دارد. نماهای مشابه و طولانی از حمل قهرمان توسط همرزم افغانستانی (با سکانس عبور از کنار آتش و سرفه‌های شخص حمل کننده که اغراق آمیز درآمده‌اند) و در جلوتر یادآوری تمام این مصائب از زاویه دید قهرمان امریکایی از این دست مواردند. گویی مخاطب به التهاب موجود واقف نبوده و کارگردان میبایست مدام برآنها تاکید کند. 

اما آنچه میثاق را قابل تحمل میکند اجرای سکانسهای اکشن و البته اجرای دلپذیر دار‌سلیم در نقش مترجم_همرزم افغانستانی است. دوربین چه زمانی که روی دست آمده و چه زمانی که در کرین و هلی‌شات‌ها به سر میبرد، تصویری درست و ملتهب از موقعیتهای نفس‌گیر داده و در عینیت بخشیدن به جنگ موفق است. ضمنا تاثیر موسیقی در سکانس تار و مار گشتن آمریکایی‌ها که در ابتدا حالتی سوگوارانه به خود میگیرد و در لحظه رسیدن هلی‌کوپترها، حالتی حماسی ، از دیگر نکات جالب توجه اثر محسوب میشود.

همچنین نمایی که دوربین در آن با اسیر شدن قهرمان، کج میشود و شاهد نگاه مغموم و  شکست خورده وی به سمت لنز دوربین هستیم از جمله مواردی است که از ذوق و هوشمندی خالق اثر حکایت میکند. 

میثاق از اهمیتِ تعهد و انسانیت و فداکاری گفته و این مفاهیم را محدود به مرزهای جغرافیایی نمیداند. روایتی است از رفاقتی پرمایه و البته پرخطر که مطابق انتظار با پایانی خوش نیز همراه میشود.

امتیاز : 5.5 از 10

امیدسلیمی

@NaghdeFilmoSerial
#یادداشت