بهترین سه گانه های تاریخ بر اساس:
🎗Imdb + Metacritic + Rotten tomatoes:

🥇The Lord Of The Rings
🥈The Godfather
🥉Star Wars
🎖The Dark knight
🎖Dollar
🎖Toy story
🎖Before
🎖The Hobbit
🎖Captain America
🎖Matrix
🎖Iron Man
🎖Wolverine
🎖Spider Man
🎖Star Wars Prequel

سریال «Wednesday» رکورد هفتهٔ نخست سریال «Stranger Things 4» را شکست و با بیش از 341 میلیون ساعت تماشا، به پربیننده‌ترین سریال انگلیسی زبان تاریخ نتفلیکس تبدیل شد.

حالا بریم نگاه کنیم یه چرت و پرتی مثل همین stranger things و ۱۳ دلیل و بازی مرکب و ...

#نقد_فیلم
#پیشنهاد_فیلم
lion of the desert 1981

کارگردان: مصطفی عقاد
نویسنده : دیوید بوتلر ، اچ ای ال کرایج
بازیگران: آنتونی کوئین ، الیور رید ، راد استایگر ، رف ولونه ، ایرنه پاپاس و ..

ژانر : تاریخی ، حماسی ، بیوگرافی ، اکشن

مقدمه : این فیلم داستان مقاومت مردم لیبی به رهبری عمر مختار ملقب به شیر صحرا در برابر اشغال گران فاشیست ایتالیایی را به تصویر میکشد.
فیلمساز در پروسه‌ی درامش این موضوع را به خوبی قدم به قدم نهادینه کرده و برای مخاطب با فرم قصه‌اش تاثیرگذار می‌نماید. شیر صحرا را می‌توان بارها دید چون موتیف‌های تاریخی و ملودراماتیک و اکشنش اندازه و منظم است و برای همیشه در ذهن مخاطب باقی می‌ماند.

تیتراژ ابتدایی فیلم با صحنه‌هایی از روستاهای لیبی آغاز می‌شود که موسیقی‌ای ملایم با ضرباهنگ‌هایی همچون موزیک فیلم «الرساله – ۱۹۷۷» توسط موسیقیدان بزرگ موریس ژار نواخته می‌شود و فیلمساز حال و هوای اثرش را با رجعتی موسیقیایی به اثر درخشان و جاودان قبلی‌اش استارت می‌زند. عقاد با این پاساژها و تعامل نماهایی چشم‌نواز اما در اوج سادگی، کالبد و زیست فرمش را مقدمه‌گرایی می‌کند تا اینکه به سراغ قهرمان اصلی‌اش برود.
فیلم شیر صحرا ساخته ی مصطفی عقاد را می توان با بزرگترین و ماندگار ترین فیلم های حماسی و قهرمان محور تاریخی سینما مقایسه کرد ، السید ، اسپاتاکوس ، شجاع دل ، لورنس عربستان، سقوط امپراطوری روم و ... ، از هر لحاظ این فیلم یکی از بهترین های سینما در فیلم های مشابه خود است.فیلمی ماندگار که در هر دوره ای درس مبارزه با ظلم و حکومت های دیکتاتوری را به مخاطب میدهد.

فیلم فقط با فیلم نامه داستان نمی گوید ، بلکه با دوربین ، شات های مختلف، زاویه های دوربین ، تدوین و ... کارگردان به خوبی بیننده را در فیلم غرق می کند.

جامپ کات های اثر از تنش های فاشیستی به آرامش صحرا و ایمان تضاد یکی از هولناک ترین حکومت های بر آمده از مدرنیته ی قرن بیستم را با فرهنگ و تمدنی کهن را برجسته میکند.

شیر صحرا ساخته ی مصطفی عقاد را می توان با فیلمی معروف تری که سال ها بعد ساخته شده یعنی شجاع دل مقایسه کرد هرچند از لحاظ کیفی و داستان سرایی و شخصیت سازی شیر صحرا به مراتب در رده ی بالاتری قرار میگیرد.

قهرمان داستان یک مسلمان مبارز در برابر ظلم فاشیستی و استعماری است ، فیلم و قهرمانی که نمونه ی آن نه قبل از این فیلم و نه بعد از این فیلم در سینما نبوده، مبارزه ی عمر مختار با حکومت فاشیستی ایتالیا باعث میشود نگاه مخاطبان غربی هم به این فیلم مثبت باشد (به دلیل دشمن فاشیستی این فیلمی)، البته نه در زمان خود به دلایلی که خارج از حوصله ی بحث است ، در حالی که مجله ی کایه دو سینما فیلم نبرد الجزایر را تخریب کرد(در حالی که این مجله یکی از معتبر ترین های سینما ی جهان است ) چون دشمنان این فیلم فرانسوی ها بودند.

در ابتدای فیلم موسولینی از شغل عمر مختار می پرسد، و بعد از این که متوجه میشود وی معلم بوده، موسیلنی هم می گوید من هم معلم بودم ، همین محتوای فیلم را شکل میدهد ، شاگردان دو معلم و دو مکتب فکری متفاوت در مقابل هم قرار میگیرند، آزادی و عدالت ، در برابر فاشیسم و ظلم.

در تمام سکانس های که عمر مختار در مرکز توجه تصویر قرار دارد مصطفی عقاد سعی دارد با زاویه های دوربین بزرگی و در عین حال فروتنی عمر مختار را در ذهن مخاطب ماندگار کند که به خوبی هم از عهده ی این کار بر می آید و تسلط کارگردان را نشان میدهد.

مصطفی عقاد در نشان دادن دو طرف داستان سعی در حفظ تعادل و قرینه دارد (تنظیم مضمون در آستانه ی روایت فرم) که خود باعث میشود فیلم از اغراق و بزرگ نمودن قهرمان و تبدیل شدن به یک تبلیغ ایدولوژیک دور بماند.

@NaghdeFilmoSerial

آنتاگونیست (شخصیت های منفی ) اثر در این فیلم در عین واقع گرایی شیطانی به تصویر کشیده شده اند (البته باز کارگردان تعادل را رعایت کرده و شخصیت هایی با خوی های انسانی و با شرافت هم در ارتش ایتالیا به تصویر کشیده که در میان ایدولوژی پلید فاشیستی دوام آورده اند)

کشتار غیر نظامیان ، شکنجه های مختلف ، اجبار به کوچ دسته جمعی همه از اعمال متجاوزان فاشیست است (و طعنه ای به مسئله ی فلسطین و اسرائیل و از دلایل بایکوت فیلم در دوره ی ساختش).

نما های دوربین در صحرا یاد آور لورنس عربستان و دلیجان فورد برای من بود ، زیبا و محصور کننده ، سکانس های درگیری و جنگ فیلم هم عالی کار شده اند، و کارگردان تقسیم بندی سکانس های فیلم رو به خوبی رعایت کرده و از پرداخت بیش از حد به یک موضوع (مثلا جنگ ها ی فیلم ) پرهیز کرده ، تعادلی زیبا و حرفه ای.

نمایش جزئیات توسط عقاد از نوع ماشین‌های زرهی گرفته که تمامشان به دقت همچون ماشین‌آلات دهه‌ی بیست میلادی طراحی شده‌اند تا نوع لباس‌ها و اسلحه‌ها، در ساختار با نظم پوشش داده شده‌اند. جایگاه و زوایای دوربین و مدل‌واره‌های جایگیری‌اش کاملاً در هدف این است که ریتم و تمپوی فرازها از نفس نیافتد و اصطلاحاً درام کشش ایجابی داشته باشد. پس از پایان درگیری و کشته شدن نیروهای متجاوز عمر مختار به لاشه‌های ماشین‌ها نگاهی می‌اندازد و می‌گوید: «این تاوان و سزای کار متجاوزان است» و بعد از آن در کشتن دو اسیر ایتالیایی به افرادش اعتراض می‌کند که ما اسرا را نمی‌کشیم، حتی اگر آنها این کار را بکنند.

در سکانس مذاکره در پایان عمر مختار در  می گوید: ما به قدرت ارتش شما واقف هستیم اما بیست سال است که به کمک خدای بزرگ در مقابلتون ایستاده‌ایم و تا آخر هم می‌ایستیم.
این همان پیام و بنمایه ی فیلم است ایستادگی در برابر ظلم.

پیرنگ فیلم از این سکانس به بعد وارد تقابل سادگی افراد عمر مختار و ارتش مجهز و مدرنیزه شده‌ی ژنرال گرازیانی می‌شود که در دل صحرا به هم برخورد می‌کنند. نمایش اوج و فرود نبرد در جبهه‌ی گرازیانی با قتل و غارت و ویرانی مردم بی‌پناه است که عقاد تمام این صحنه‌ها را با نظم و ترتیب گرفته و یک درام جنگی هیجان‌انگیز و پرتنش را خلق کرده است. حمله‌ی هوایی هواپیماهای ایتالیایی که زن و کودک و پیر و جوان را در زیر گلوله‌ها و بمب‌های خود به قتل و نابودی می‌کشاند و سپس ورود تانک‌ها به داخل روستا. 

در سکانس آغاز حملات در حین بمباران در پلانی گرازیانی و فرمانده‌هانش از بالای تپه‌ای در حال نظاره‌ی بمباران روستا هستند که کاراکتر در فورگراند قرار دارد و ارتش او در بک‌گراند در نمایی لانگ‌شات با عمق میدان بالا؛ در این نما می‌توان حس اهرمی بودن ساحت گرازیانی را در فرم استشمام کرد، او در فورگراند ایستاده و بک‌گراندش آماده‌ی هجوم هستند و سپس با دوربین شکاری‌اش در حال دیدزنی کشت و کشتار است .مصطفی عقاد شروع جنگ در جبهه‌ی پیاده‌نظام ارتش ایتالیا را از لانگ‌شات آغاز می‌کند که نظم و ترتیب به شدت منظمی در زیر آسمان پهناور صحرا دارند و تمامی سکانس‌های جنگی «شیر صحرا» به طوری در ناخودآگاه مخاطب نفوذ می‌کند که هر وقت اسمی از نبردهای کویری برده می‌شود این سکانس و سکانس‌های جنگی دیگر فیلم در ذهنش ناخواسته تداعی می‌گردد. عقاد با به کارگیری و جاگیری درست دوربین و شناخت نماها و ایجاد کنتراست در قاب‌ها، رابطه‌ی میان‌بُعدی ساختار را به خوبی می‌سازد. دو وضعیت در شروع این سکانس ایجاد می‌گردد: ارتش غاصب فاشیستی در عمق لانگ‌شات و مردم بی‌پناه در میزانسن‌هایی شلوغ و اکثراً مدیوم-لانگ‌شات و مدیوم‌شات
و این تفاوت شات ها خود به نمایش بزرگی از نظر تجهیزات و تعداد(و در عین حال حقیر بودن به دلیل فاصله ی دوربین و اندازه های کوچک افراد و تجهیزات در تصویر) ارتش متجاوز نسبت به مردم بی دفاع تاکید دارد.

در سکانس پایانی فیلم عمر مختار در بالای سکوی اعدام با اقتدار ایستاده است و حکمش توسط سرگردی خوانده می‌شود، ذره‌ای ترس در چهره‌ و ساحتش دیده نمی‌شود و با کاریزمایی که از اول فیلم با آن رو به رو بودیم در حین مرگ هم همان عمر مختار است.

پس از پایان فیلم فیلم ساز نشان میدهد که هنوز هم با مرگ عمر مختار جنگ علیه ظالمان ادامه دارد ، همان طور که در پایان فیلم شجاع دل هم شاهدش بودیم.

دهه هاست دیگر در سینما شاهد چنین فیلم های بیگ پروداکشن نیستم ، فیلم ها یا کمیک شدن ، یا پیچیدگی های الکی در داستان برای بزرگ نمایی کارگردان، یا هم شعاری و ایدولوژیک(مثل همین فیلم تاپ گان) ، فیلم های پر خرج دیگر هم ارزش مطرح کردن ندارد ، در این زمانه ی سخت هنوز هم می توان به این شاهکار ها ، پناه برد.

نمره: ۹ از ۱۰
alireza ripper

@NaghdeFilmoSerial

نامزدهای گلدن گلوب امسال مشخص شد

🎞بخش فیلم های سینمایی

▪️بهترین فیلم درام
▫️Avatar: The Way of Water
▫️Elvis
▫️The Fabelmans
▫️Tár
▫️Top Gun: Maverick
▪️بهترین بازیگر مرد فیلم درام
▫️Austin Butler, Elvis
▫️Brendan Fraser, The Whale
▫️Hugh Jackman, The Son
Bill Nighy, Living
▫️Jeremy Pope, The Inspection
▪️بهترین بازیگر زن فیلم درام
▫️Cate Blanchett, Tár
▫️Olivia Colman, Empire of Light
▫️Viola Davis, The Woman King
▫️Ana de Armas, Blonde
▫️Michelle Williams, The Fabelmans
▪️بهترین فیلم موزیکال یا کمدی
▫️Babylon
▫️The Banshees of Inisherin
▫️Everything Everywhere All at Once
▫️Glass Onion: A Knives Out Mystery
▫️Triangle of Sadness
▪️بهترین بازیگر مرد در یک فیلم کمدی
▫️Diego Calva, Babylon
▫️Daniel Craig, Glass Onion: A Knives Out Mystery
▫️Adam Driver, White Noise
▫️Colin Farrell, The Banshees of Inisherin
▫️Ralph Fiennes, The Menu
▪️بهترین بازیگر زن در فیلم کمدی
▫️Lesley Manville, Mrs. Harris Goes to Paris
▫️Margot Robbie, Babylon
▫️Anya Taylor-Joy, The Menu
▫️Emma Thompson, Good Luck to You, Leo Grande
▫️Michelle Yeoh, Everything Everywhere All at Once
▪️بهترین انیمیشن سال
▫️Guillermo del Toro’s Pinocchio
▫️Inu-Oh
▫️Marcel the Shell With Shoes On
Puss In Boots: The Last Wish
▫️Turning Red
▪️بهترین فیلم خارجی
▫️All Quiet on the Western Front (Germany)
▫️Argentina, 1985 (Argentina)
▫️Close (Netherlands/France/Belgium)
▫️Decision to Leave (South Korea)
▫️RRR (India)
▪️بهترین بازیگر مکمل مرد در فیلم
▫️Brendan Gleeson, The Banshees of Inisherin
▫️Barry Keoghan, The Banshees of Inisherin
▫️Brad Pitt, Babylon
▫️Ke Huy Quan, Everything Everywhere All at Once
▫️Eddie Redmayne, The Good Nurse
▪️بهترین بازیگر مکمل زن در فیلم
▫️Angela Bassett, Black Panther: Wakanda Forever
▫️Kerry Condon, The Banshees of Inisherin
▫️Jamie Lee Curtis, Everything Everywhere All at Once
▫️Dolly De Leon, Triangle of Sadness
▫️Carey Mulligan, She Said
▪️بهترین کارگردان
▫️James Cameron, Avatar: The Way of Water
▫️Daniel Scheinert/Daniel Kwan, Everything Everywhere All at Once
▫️Baz Luhrmann, Elvis
▫️Martin McDonagh, The Banshees of Inisherin
▫️Steven Spielberg, The Fabelmans
▪️بهترین فیلمنامه
▫️Todd Field, Tár
▫️Daniel Scheinert/Daniel Kwan, Everything Everywhere All at Once
▫️Martin McDonagh, The Banshees of Inisherin
▫️Sarah Polley, Women Talking
▫️Tony Kushner/Steven Spielberg, The Fabelmans

📺بخش سریال های تلویزیونی

▪️بهترین سریال درام
▫️Better Call Saul
▫️Crown
▫️House of the Dragon
▫️Ozark
▫️Severance
▪️بهترین بازیگر مرد سریال درام
▫️Jeff Bridges, The Old Man
▫️Kevin Costner, Yellowstone
▫️Diego Luna, Andor
▫️Bob Odenkirk, Better Call Saul
▫️Adam Scott, Severance
▪️بهترین بازیگر زن سریال درام
▫️Emma d’Arcy, House of the Dragon
▫️Laura Linney, Ozark
▫️Imelda Staunton, Crown
▫️Hilary Swank, Alaska Daily
▫️Zendaya, Euphoria
▪️بهترین سریال کمدی
▫️Abbott Elementary
▫️The Bear
▫️Hacks
▫️Only Murders in the Building
▫️Wednesday
▪️بهترین بازیگر مرد در سریال کمدی
▫️Donald Glover, Atlanta
▫️Bill Hader, Barry
▫️Steve Martin, Only Murders in the Building
▫️Jeremy Allen White, The Bear
▪️بهترین بازیگر زن در سریال کمدی
▫️Quinta Brunson, Abbott Elementary
▫️Kaley Cuoco, Flight Attendant
▫️Selena Gomez, Only Murders in the Building
▫️Jenna Ortega, Wednesday
▫️Jean Smart, Hacks
▪️بهترین مینی سریال، سریال آنتالوژی
▫️Black Bird
▫️Monster: Dahmer
▫️The Dropout
▫️Pam & Tommy
▫️White Lotus
▪️بهترین بازیگر مینی سریال
▫️Jessica Chastain, George & Tammy
▫️Julia Garner, Inventing Anna
▫️Lily James, Pam & Tommy
▫️Julia Roberts, Gaslit
▫️Amanda Seyfried, Dropout
▪️بهترین بازیگر مکمل زن سریال
▫️Elizabeth Debicki, Crown
▫️Hannah Einbender, Hacks
▫️Julia Garner, Ozark
▫️Janelle James, Abbot Elementary
▫️Sheryl Lee Ralph, Abbot Elementary
▪️بهترین بازیگر مرد مینی سریال
▫️Taron Edgerton, Black Bird
▫️Colin Firth, The Staircase
▫️Andrew Garfield, Under the Banner of Heaven
▫️Evan Peters, Monster:  Dahmer
▫️Sebastian Stan, Pam & Tommy

نگاهی به عنکبوت مقدس:
 
تماشا و نوشتن از عنکبوت مقدس را به تاخیر انداختم تا از فضای دوقطبی و هیجان‌ زده‌ای که طبیعتا پیرامونش شکل گرفته دور مانده و بتوانم یادداشتی با اتکا به نقاط ضعف و قدرت متنی اثر نوشته و تا جای ممکن از حواشی موجود جدایش کنم.

عنکبوت‌ مقدس همچون دیگر آثاری که طی این سالها در مورد ایران ساخته شده( آرگو. ۳۰۰. فصل کرگدن و...) مخالفان و موافقان سرسختی را همراه خود میبیند. از یکطرف با منتقدان و مخاطبان داخلی طرفیم که بنا به هردلیلی(تعصبات شخصی یا ملاحظات حرفه‌ای) میبایست اثر را تماما کوبیده و آن را در سطح زباله‌ای پایین بکشند و از یکطرف مخاطبانی داریم که به دلیل دلخوری یا کینه از شرایط موجود کشور (که بخش قابل توجه‌ای از آن هم قابل احترام است) در تلاشند تا عنکبوت مقدس را بنا بر محتوایش ، ستایش کرده و اصطلاحا از ضد دین بودنش نهایت بهره را برده و بی عیب و نقص خطابش کنند. اما نگارنده در نهایت معتقد است که اثر مذکور جایی میان این دو طیف ایستاده و در بدترین حالت ممکن نیز بعنوان یک تریلر جنایی ارزش تماشا دارد. 

عنکبوت مقدس آشکارا ترکیبی است از دو اثر مهم و جدی این سالها در باب قاتلین سریالی . حضور قاتلی از قشر عامه جامعه که زنان فاحشه را  به خانه برده و کارشان را تمام میکند یادآور دستکش طلایی (فاتح آکین) است و حضور خبرنگاری سمج و شجاع و کاربلد یادآور زودیاک (فینچر). منتهی بنا بر کم تجربه بودن خالقش (و اصولا فقیر بودن هنرمند ایرانی در مانور دادن در انواع ژانرها) نه قدرت فضا سازی و جزیی نگری در دکوپاژ قتلهای دستکش طلایی را دارد و به طبع نه همچون زودیاک، توان وارد کردن نقدی جدی به جامعه و هشیار نمودن آنرا.

عنکبوت مقدس بر خلاف فیلم عنکبوت (ساخته ابراهیم ایرج زاد و با هنرنمایی محسن تنابنده) دارای دو سطح روایی است که به موازات یکدیگر پیش میروند و مخاطب هرلحظه منتظر است تا به یکدیگر گره بخورند.برخلاف عنکبوت که تمام وقایع را از pov سعید حنایی نظاره گر بودیم و به طبع فیلم از جایی به بعد صرفا نمایش دهنده موقعیتهایی تکراری و غیر خلاقانه بود ، اینجا با هوشمندی خالق اثر ، جنبه‌های فیکشنال اثر تقویت شده که دارای کارکردی دوگانه است: اول آنکه نقش زن از موجودی منفعل و قابل ترحم (زنان فاحشه) به نقشی کنشمند و قابل سمپاتی(خبرنگار با هنرنمایی زر ابراهیمی) ارتقا یافته و حضوری موثر و خالق نقطه‌عطف روایت (تصمیمش برای ایفای نقش طعمه) را از وی شاهدیم که آشکارا هم بار نمایشی و دراماتیک کار را تقویت کرده و هم موجب خلق لحظاتی پرتنش و پر تعلیق گشته (از لحظه مواجه ناگهانی‌اش با قاتل تا نماهای کلوز از چهره مضطرب حین موتور سواری و در نهایت آن کشمکش ملتهب داخل خانه)  و دوم آنکه بر نقش و حضور جنس مذکر بر فساد حاکم نیز اشاره میکند. چنانچه در عنکبوت یا مستندی که در این سالها شاهدشان بودیم ، گویی مردها کمترین نقش و تاثیر را در فساد موجود داشته و تنها زنان فاحشه میبایست تاوان میدادند! خوشبختانه در عنکبوت مقدس از فساد و هرزه بودن سردبیر سابق روزنامه و پلیس و... هم آگاه میشویم تا روایت جنبه عقلانی‌تری به‌خود گرفته و بدانیم تا در هرشرایط بغرنجی ،  به اصطلاح مردان نیز یکطرف ماجرا بوده و تنها زنان، جامعه را به فساد نکشانده‌اند.

 اما نکته ویژه روایت را در پایان بندی‌اش میدانم . جایی که بشکلی کاملا هدفمند و هوشمندانه مصاحبه با پسر قاتل را از دریچه دوربین فیلمبرداری زر ابراهیمی مشاهده میکنیم(در حالی که به لحاظ زمانی این مصاحبه در چند سکانس قبلتر رخ داده و آنجا از عمد نمایش داده نشده) تا بر ادامه این نوع تعصب و تفکر کور آگاه شده و در جریان باشیم که اعدام یک هیولا به هیچ عنوان به منزله پایان این مدل تفکر چرک و کثیف نبوده و جهل چنان در این کشور ریشه دوانده که باید همچنان بفکر عنکبوتهایی باالقوه بود.


 همچنین عنکبوت مقدس تا حد قابل توجه‌ای در نمایش لهجه و خلق فضای مشهد در دهه هفتاد نیز موفق است(هرچند حضور اتوبوسهایی مدرن و برخی تابلوی مغازه‌ها توی ذوق میزنند) اما در مجموع انتخاب لوکیشن‌ها و طراحی صحنه و لباس و ... قابل قبول بوده و نزدیک به جامعه ایرانی. 

اما با وجو تمام نکات فوق ، عنکبوت مقدس از حد متوسطی بالاتر نمیرود. گویی برخی ایده‌‌ها به نظر خالقش جالب آمده‌اند و حضور یکبار مصرفی داشته و دیگر خبری از آنها نمیشود! مثلا مورد آسیب دیدگی سر قاتل را به یاد آوردید که در سکانس پیک‌نیک حضور داشته و دیگر تاثیر و کارکردی در اثر ندارد! گویی همان تک لحظه ملتهب و تعقیب پسرک کافی بوده و نیازی به تکرار این مهم ندیده‌اند! مورد عجیب دیگر اشاره گذرا به ذهن توهمی قاتل است که در یکی از قتلها نمود پیدا کرده و آنهم به حال خود رها میشود. نه قبل و نه بعد از آن یک قتل دیگر خبری از این ذهن متوهم نیست! 

در دقایق پایانی اثر هم شاهد وعده یکی از همرزمان سابق قاتل (مبنی بر آزادی وی) هستیم که دقیقا بر حقیقی یا خیالی بودنش آگاه نمیشویم. از یکطرف قبل از اعدام با توقف شلاق خوردنش طرفیم( با نمای کاریکارتوری و مضحک از خنده قاتل و شلاق نخوردنش و صرفا تولیدِصدا) و از طرفی در لحظه پایانی با جا خوردنش و اجرای حکم اعدام. بالاخره همرزمان سابق واقعا قولی به او داده بودند ؟ نقشه‌شان شکست خورد؟ فیلم کدام را برایمان باز میکند؟ 

همچنین خالق اثر گویی هوش مخاطب را دستِ کم گرفته و تلاش نموده تا در مقاطعی کاملا گل‌درشت و مستقیم، موضع گیری خود به نسبت مسئولین را اعلام کند. سکانس ملاقات زر ابراهیمی و همکارش با روحانی قاضی را به یادآورید که قاضی چگونه مستقیما در در دیالوگ میگوید: شما فکر میکنید این رژیم فاسد است و.. به علاوه نمای بسته از تسبیح وی پس از این گفتگو که حسابی توی ذوق میزند. گویی مای مخاطب از قضیه هرزه بودن سردبیر سابق، هیز بودن پلیس و البته بی عرضگی‌شان در بدام انداختن قاتل و یا تعصبات کورکورانه مسئول هتل و.... بر وخامت اوضاع مملکت آگاه نشده و حتما میبایست مستقیم و در دل دیالوگ و نمای بسته و... از این مهم مطلع شویم! 

مورد قابل توجه دیگر را میبایست در انگیزه‌ و محرکهای شخصی قاتل جستجو کرد. چنانچه در عنکبوت حضور شخصیت مادر (با آن ایده درخشان مشکل جسمانی و حمل شدنش توسط پسر که همچون باری بر شانه‌های وی سنگینی میکرد) انگیزه‌های قاتل را تقویت میکرد . شخصیتی که در اینجا حذف شده (در تک سکانس ملاقات در زندان نیز حضوری بی تاثیر دارد) تا صرفا حضور در جبهه و خشمش از پایمال شدن خون شهدا و البته ارادتش به امام رضا و خدا ، عامل جنایت معرفی شود. 
مشکل آنجاست که ما کمتر خلوت و تنهایی و کشمکشی درونی و ملموس از قاتل را شاهدیم و صرفا با چنددیالوگ کوتاه در ماشین که بین او و همرزم سابق رد و بدل میشود ، این میزان ارداه و جدیت وی را باور نمیکنیم. حتی مسئله غیرتش بر اعضای خانواده خود نیز اینجا بر خلاف عنکبوت(ماجرای تعرض به همسرش توسط راننده و بحث دیوار کشیدن بین فرزندانش) نمود بسیار کمرنگی به خود گرفته (تنها یک نگاه به همسر بواسطه آستین بالا زده لباس حین پذیرایی از مهمان!) و موجب شده تا اطلاعاتی ویکی‌پدیا گونه و مختصری از وی برایمان آشکار شود و به طبع او را فردی گنگ و فاقد پرداخت مناسب نظاره‌گر باشیم.


عنکبوت مقدس همانطور که در ابتدای متن نیز اشاره شد نه آن زباله‌ای است که نتوان تحملش کرد و نه اثر کم عیب و نقصی که بتوان تا سالهای سال از آن بعنوان تریلری جنایی خوشساخت یاد کرد. فیلم توانش را دارد که با تمام نقاط ضعفش، مخاطب را تا به انتها با خودهمراه ساخته و البته چند لحظه ملتهب و تکان‌دهنده (همچون همان تقابل فیزیکی زر ابراهیمی و قاتل و البته نماهای مربوط به مصاحبه پسرِ قاتل) را  نیز بسازد. 

امتیاز : 6

@NaghdeFilmoSerial
امیدسلیمی 

#نقد_فیلم

#پیشنهاد_سریال
#نقد_سریال
SAS ROGUE HEROES (2022 - present )
خالق : استیون نایت ، تام شانکلند
بازیگران: کانر سویندلز ، جک اوکانل ، جیکوب افان ، سوفیا بوتلا ، کورین سیلوا و ...
بر اساس رمان : اس آ اس قهرمان های یاغی (سرکش) اثر بن مک اینتر

ژانر: تاریخی، جنگی

مقدمه : سریال قهرمانان سرکش اس ای اس،  روایتی جذاب از  تشکیل نیروی ویژه معروف ارتش سلطنتی بریتانیا می باشد. در جریان جنگ جهانی دوم، دیوید استرلینگ تصمیم می گیرد تیمی از بهترین و خبره ترین سربازان جنگی بریتانیای را برای مقابله با دشمن جمع کند که این تیم به صورت محدود و مخفی میباشد، ایده تشکیل این تیم پس از تلاش های متعدد و مختلفی که استرلینگ داشته است به ذهن او میرسد ولی این بار متفاوت است....او دیگر نمیتواند شکست خوردن را بپذیرد... حتی به هرقیمتی دنبال موفقیت و پیروزی میباشد...

سریال جدید ساخته ی بی بی سی را می توان با بهترین های تاریخ تلویزیون مقایسه کرد یعنی جوخه ی برادران و (اقیانوس) آرام محصول hbo ، شخصیت پردازی های خوب ، داستان پردازی بر بستر فرم روایی کلاسیک هالییودی ، صحنه های درگیری هیجان انگیز و سکانس های مفرح و جذاب ، نفس تازه ای بر پیکره ی خفته ی این روز های تلوزیون بود.

دو دهه ی اخیر به خصوص دهه ی اخیر سال های رشد کمی و کیفی بستر تلوزیون و افت سینما از لحاظ کیفی در ژانر هایی که زمانی بر بستر سینما فرمان روایی میکردند بود ، حتی جدید ترین ساخته ی اکشن جنگی هالییود یعنی قسمت دوم تاپ گان هم نتوانست آن طور که باید فیلم خوبی از آب در آید به خاطر شخصیت پردازی های ضعیف،

اما همین شخصیت پردازی نقطه ی قوت سریال قهرمانان سرکش است.

فرم روایی سریال به صورت خطی پیش می رود ، از فلش بک و امثال آن پرهیز می شود ، چون سریال سعی دارد شخصیت پردازی افراد را در بستر داستان پیش رو به تصویر بکشد ، ریتم سریال در دو قسمت ابتدایی آرام پیش می رود و سعی دارد شخصیت های اصلی را به بیننده معرفی کند و وضعیت نیرو ها و جنگ و شرایطی که ارتش بریتانیا در آن گرفتار شده را به خوبی به تصویر میکشد، از قسمت سوم به بعد سکانس های درگیری و اکشن سریال آغاز میشود ، و چه سکانس های ، در یک کلام عالی ، فیلم برداری عالی  همراه با صحنه های اکشن ناب و موسقی های متن از بهترین های هیجانی تاریخ سکانس های زیبایی را به تصویر می کشد ،

با پیشروی سریال داستان اوج میگیرد و با رسیدن به قسمت پایانی وقت انجام ماموریت اصلی و سخت ماجرا فرا میرسد و سریال غافل گیری اصلی خود را رو میکند ، نکته ی شگفت انگیز این سریال وفا داری به فرم روایی و ژانری کلاسیک سینما در این ژانر است ، ویژگی ای در فیلم های امروزی کمتر پیدا میشود ، مسئله ی دوم شخصیت پردازی است ، که باز هم در فیلم های اکشن امروزی دچار ضعف های شدید است ، البته عده ای زمان کم فیلم های سینمای را (نسبت به سریال ها) بهانه ای برای گذر از ضعف های یک اثر سینمایی (فیلم) در زمینه ی شخصیت پردازی در نظر میگیریند که باز هم بهانه تراشی الکی است ، برای مثال در فیلم جنگی و کماندویی
the guns of navarone 1961
ما شاهد شخصیت پردازی های خوب برای شخصیت های اصلی هستیم که در همین مدت زمان ۳ ساعته ی فیلم که بیشتر آن ها به روایت داستان و صحنه های درگیری میگذرد تا حد زیادی به شخصیت های اصلی پرداخت میشود،
البته سریال ضعف هایی هم دارد ، به شخصیت های فرعی پرداخت نمی شود و شخصیت پردازی شخصیت های اصلی هم ناقص است ، البته اگر فصل دوم سریال ساخته شود ضعف های یاد شده هم احتمالا بر طرف شود، رود سریال هم از قسمت سوم تند میشود که با توجه به تعداد کم قسمت ها قابل درک است.

سریال را به نام مینی سریال تماشا کردم و فرا تر از حد انتظار ظاهر  شد ، با توجه به پایان بندی قسمت آخر و درخشش سریال احتمال ساخت فصل دوم سریال بالاست ، دیدن این سریال رو به همه پیشنهاد میکنم.

نمره : ۸ از ۱۰
alireza ripper

@NaghdeFilmoSerial

کوتاه با پنجه گربه:

پنجه گربه جز آثاری است که برای تماشای مجددش لحظه‌شماری میکردم. از فیلمی میگویم که جز آثار ناطق (هارولدلوید) بوده و ایده درخشانی نیز در گره‌گشایی پایانی دارد. 

فیلم روایتگر مبلغ مذهبی ساده‌دل و مبادی آدابی است که برای همراهی با یک اسقف اعظم و البته یافتن همسری مناسب راهی زادگاهش در امریکا شده اما دست سرنوشت ماجراجویی‌هایی کمیک و البته خطرناک پیش پایش قرار میدهد.
فرمول بارها امتحان پس داده شده قرارگرفتن پروتاگونیست در موقعیتی که تماما با احوالات وی در تناقض است ، اینجا نیز بکار آمده تا به وفور شاهد موقعیتهایی کمیک در دل اثر باشیم. پروتاگونیستی (با لباسی سفید رنگ که خود خبر از آرامش و صلح جویی‌اش میدهد)  که تمام عمر به دور از هیاهوی دنیای مدرن در کشور چین در کمال آرامش زیسته و اکنون پای به کارزاری پرهیاهو و پرفریب میگذرارد و طبیعتا هم دنیای مدرن برایش غریبه جلوه میکند و هم همراهی با مافیایی که خود را ظاهرا دوست نشان میدهند. از شوخی‌های ماندگار اثر میتوان به شوخی با کارکردن با تلفن و دنبال نمودن اتوموبیل در دل خیابان شلوغ به منظور گوش دادن به رادیو اشاره کرد. شوخیهایی که به درستی تناقض میان پرسوناژ و موقعیت را رسانده و بساط خنده مخاطب را فراهم میسازند. 

اما همانطور که در ابتدا نیز اشاره شد ایده درخشان اثر را میبایست در گره‌گشایی پایانی جستجو کرد. جایی که خلاقیت و قوه تخیل پروتاگونیست و همراهان خوش نیت چینی دست به دست یکدیگر داده تا مافیای شهر را رعب و وحشتی عظیم فراگرفته و به تمامی فساد خویش اعتراف کنند.
تظاهربه گردن زدن آنها، آنهم در حالتی که کوچکترین نشانی از رحم و مروت و عذاب وجدان در پروتاگونیست و همراهانش یافت نمیشود، خود ابزاری است که به هرچه طبیعی تر شدن ماجرا کمک میکند. 

اما پنجه گربه هرچقدر در ایده و اجرای شوخی‌ها موفق است و جدا از خلق موقعیتهای کمیک با بهره‌گیری موتیف‌وار از توسل به سخنان شاعر_فیلسوف چینی به پویایی هرچه بیشتر اثر کمک میکند اما در برخی نقاط فیلمنامه دچار سستی شده تا نتوان از آن بعنوان اثری تمام عیار یاد کرد. 
مثلا نمیفهمیم هنگامی که پروتاگونیست ساده و از همه جا بیخبر داستان به سمت شهرداری نائل میشود چه کسانی و چگونه به وی مشاوره داده تا بسرعت دست مافیا را از شهر کوتاه کند. و یا فیلمنامه پس از طرح موضوع اعطای سمت ریاست اداره پلیس به یکی از افراد مافیایی شهر از نمایش عواقب و مصائب آن برای فرد مذکور طفره میرود و با نوعی سرهم بندی از آن عبور میکند.  

پنجه گربه در نهایت از اهمیت فطرت پاک و تلاش برای سالم ماندن در محیطی فاسد میگوید. از اراده انسانی و همت برای نیکوکاری و خدمت به مردم که زمان و مکان خاصی نشناخته و همواره وجه تمایز قهرمان با دیگر ارکان جامعه است. 

امتیاز : 7
@NaghdeFilmoSerial

امیدسلیمی 

#یادداشت

نگاهی به ویدئوی‌ بنی: 

خوشبختانه 《ویدئوی بنی》 در بازبینی مجدد همچنان اثر جاندار و تکان‌دهنده‌ای جلوه میکند که درست به مانند دیگر جواهرات تاریخ سینما گویی تاریخ انقضایی را نمیتوان برایش متصور شد.
در ویدئوی بنی قرار است روایتی از زاویه دید نوجوانی تنها ، غیرقابل پیش بینی ، خشن و صدالبته ضداجتماع و فاقد هرگونه مسئولیت‌پذیری و  عذاب وجدان را شاهد باشیم. 《هانکه》 بعنوان هنرمندی مولف که همواره پوچی و به بن‌بست رسیدن انسان دنیای مدرن را دغدغه خود میبیند ، اینجا نیز سوژه‌اش را نوجوانی از قشر مرفه جامعه انتخاب میکند که بر اثر بی تفاوتی خانواده .جامعه .نظام آموزشی و البته رسانه بدل به فردی گشته که گویی تمام خصایص ذاتی را فراموش نموده و صرفا ظاهری از یک انسان را یدک میکشد.

 اثر مذکور روایتی است هولناک و هشداردهنده از پروتاگونیستی بنام بنی که اگرچه در ظاهر عضو فعال و مفیدی از خانواده و جامعه است اما در عمل با هیچ کس و هیچ چیز گرم نگرفته و تنهایی‌اش را با فیلم گرفتن از اماکن مختلف. کرایه نوارهای ویدیویی . تماشای اخبار و کارگذاشتن دوربین بر پنجره و ضبط بی حاصل تصاویرش، پر میکند.

معتقدم عاملِ تنهایی از آنهایی است که خوراک مناسبی را برای خلق آثار ترسناک_روانشناختی فراهم میسازد . خواه فانتزی‌های سیاهی همچون جادوگر. فانوس دریایی(رابرت اگرز) یا خواه درامهای رئالیستی همچون ویدئوی‌بنی یا حتی نمونه وطنی درخشانی بنام پرویز(مجیدبرزگر) 
 

هانکه در راستای همپوشانی هرچه بیشتر میان فرم و محتوایش  به درستی از نمایش رنگ‌های گرم و جاندار پرهیز میکند. ویدئوی بنی سرشار از رنگ خاکستری(بعنوان رنگی خنثی) است. خاکستری در رنگ لباس . وسایل منزل . دیوار اتاق و... نمود داشته تا جهانی مایوس کننده و فاقد ارتباطات انسانی دلپذیر هرچه بیشتر حس شود. 

از آنجا که با هانکه سروکار داریم پس وی همچون دیگر آثار درخشانش باز هم در دکوپاژ کوشیده تا آگاهانه مخاطب را آزار داده تا درنهایت از پسِ این آزار ، وی را مطلع ساخته و هولناکی و قبحِ خشونت را بار دیگر یادآوری کند. پس بیراه نیست که در سکانس نمایش کشتارگاه، بنی نوار را به عقب برگردانده(یاد آور اکت مشابه ویرانگری در بازیهای مسخره)  تا اینبار در نمایی اسلوموشن شاهد مرگ خوک باشیم. از آنجا که ضبط و پخش این عمل توسط  دوربینِ بنی صورت گرفته و مای مخاطب از لنز دوربین هانکه آنرا به نظاره مینشینیم ، این حرکت آزاردهنده بنوعی پیوستگی اثر را قوام بخشیده و اصطلاحا با یک تیر دونشان زده. هم از روح بیمار بنی پرده برداشته و هم به تاثیر خالق اثر در نمایش قبحِ خشونت تاکید میکند.

حضور نماهای بلند و دوربینی که عمدتا ایستا و با زاویه آی‌لول همراه گشته و همچنین مکث بر فضاهای داخلی خالی و سرد نیز دراثر مذکور حاضرند تا تصاویر تا جای ممکن به دور از آثار نمایشی رایج(که خود هانکه از مخالفین آنهاست) بوده و از ایجاد سمپاتی با سوژه و فضا پرهیزشود. 

همچنین قاب بندی های فشرده و فکر شده را به یاد آورید که چگونه بنی تنها و ترسناک را در میان هجمه‌ای از  ابزار رسانه به تصویر میکشند. نماهایی موتیف‌وار با حضور بنی در مرکز قاب و احاطه شده توسط تلویزیون . دستگاه پخش و نوارهای پرتعداد دیدئو به علاوه موسیقی گوشخراش متالی که حضور داشته و بنوعی حس آرامش را از مخاطب دور کرده و محبوسیت سوژه را نیز به درستی القا میکنند. این نماهای موتیف‌وار به همین مورد خلاصه نشده و نماهای را نیز شاهدیم که بنی در تخت خواب دراز کشیده و مثل همیشه بی تفاوت به تلویزیون (فارغ از اینکه چه چیزی پخش میکند) خیره گشته و در گوشه سمت راست قاب نیز مانیتوری داریم که تصاویر زنده بیرون پنجره را ضبط میکند(در حالی که بنی حتی یکبار نیز بدانها کنجکاو نشده و گویی صرفا میبایست این ضبط بی وقفه و بی ثمر ادامه دار باشد!) 
بنی نمیتواند لحظه‌ای از این بازی پوچ و دیوانه‌وار دوری جسته و گویی زیستش تماما متکی بدان است!


و یا اخباری که تماما حول پخش گزارش از کشتارهای خارج از کشور بوده و فیلمهای تجاری که با اکشنهای بی وقفه و خشونت تمام نشدنی خود ، بنی (بخوانید تمام مخاطبان جهان) را سرگرم میسازند. سرگرم ساختنی که تاوان سنگینی نیز داشته و بنی و بنی‌هایی را در سراسر جهان میپروراند . چرا که قبح خشونت را ریخته و به عادی سازی و ترویج آن میپردازد. چنانچه بنی در ناخودآگاهش این خشونت بی وقفه را پذیرفته و مثلا برایش فرقی ندارد خوکی را جلوی چشمانش سر به نیست کنند یا خودش دختری بیگناه و بی دفاع را به قتل برساند. در واقع انسان به مثابه ماشینی بی روح و سرد درنظر گرفته میشود که تماما خلق و خوی خود را فراموش کرده و هیولاوار به زیستش ادامه میدهد.

سلطه رسانه با بی مسئولیتی و ولنگاری خانواده و نظام آموزشی همراه شده تا بیش از پیش بنی را از ساحت انسانی دور کند. والدین بنی را به یاد آورید که هیچ واکنشی به فیلم گرفتن بنی از مراسم خوفناک کشتار خوک ندارند.(جالب آنجاست که در فصل مسافرت با ثمره این دغدغه دیوانه‌وار و چشم چرانی آزاردهنده مواجه میشوند: حضور ناگهانی بنی ِدوربین به دست در سرویس بهداشتی در حالیکه مادرش در آنجاست! و یا مسئله ضبط صدای والدین در آپارتمان که هم آنها را گرفتار ساخته و هم بر پلشتی مضاعف بنی افزوده میکند) و یا دغدغه‌شان کلنجار رفتن با مسائل روتین و سطحی همچون برخورد با دختر بزرگشان بر سر مهمانی گرفتن و مسائل مالی است! حتی پس از وقوع نقطه عطف روایت(قتل دختر بیگناه توسط بنی) نیز پس از رفع حالت گیجی ، دست به حمایت از فرزند زده و با پیش کشیدن ماجرای مسافرت سعی در عادی سازی جریان دارند! البته پس از وقوع قتل چند کنش عقلانی از مادر داریم که عملا بی فایده بوده و به اصطلاح کار از کار گذشته است.

هانکه به درستی خانواده را مقصر شمرده و با پایان بندی غافلگیرکننده‌اش نیز بنوعی در پی تاوان پس دادن آنهاست. پایانی که اگرچه به لحاظ منطق رئالیستی اثر نمیتواند آنها را قاتل معرفی کند( چرا که نه انگیزه‌ای برایش داشته و نه در زمان وقوع قتل در  آن مکان حاضر بوده‌اند) اما بنوعی در تلاش است تا انها را نیز آسوده خیال و قسر در رفته از حوادث هولناک شکل گرفته نپندارد.

هانکه جدا از رسانه و خانواده نوک پیکانِ انتقادش را بسمت نظام آموزشی نیز میگیرد. مثلا در اوایل روایت که گروه سرود مشغول خواندن سرود مذهبی است و همزمان سایر دانش آموزان از جمله بنی به شکل طعنه آمیزی مشغول رد وبدل نمودن پول و خرید قرص هستند! نمونه جالب توجه دیگر در بخش پایانی است که اینبار خودِ بنی (پس از تمام کنشهای ضد انسانی‌اش) در صف اول خوانندگان قرار گرفته و گویی هیچکس از رشد هیولایی همچون او آگاه نیست. هیولایی که در ظاهر هرروزه جلوی چشمانشان بوده ولی عملا هیچ شناختی از وی ندارند.(فرجامی جنون آمیز یادآور روبانِ سفید)

 

جدا از تمام امتیازهای متنی و اجرایی اثر که پیشتر بدانها پرداخته شد، اگر قرار باشد سکانس مورد علاقه‌ام از اثر را انتخاب کنم آن سکانسی نیست جز زندگی عادی و روتین بنی پس از وقوع قتل. بنی پس از عملی وحشیانه و حیوانی بر سر یخچال رفته و بستنی میخورد. با تلفن گرم صحبت با رفقا گشته و برای حضور در کلوپ هماهنگ کرده و به انجام تکالیف مدرسه‌اش پرداخته و البته با دستمالی مرطوب زمین پرخون را پاک کرده و سعی در حمل جنازه دارد. خونسردی و بی تفاوتی‌ اعصاب خوردکنش در کنار دوربینی که بدور از هر حرکت و تغییر زاویه و ... صرفا رفتار این هیولا را ضبط میکند ، خود خون در رگ مخاطب منجمد میکنند. لحظاتی که ممکن است در نگاه مخاطب تنبل و عادت کرده به آثار جنایی روتین دکوپاژی ساده و حتی غیرسینمایی داشته باشد اما با کمی تامل میتوان نوع نگاه خالق اثر به این سبعیت و درندگی را ستود. 

امتیاز :8.5 از 10


@NaghdeFilmoSerial


امیدسلیمی 

#یادداشت