#اسپویل
#نقد_فیلم
به نام خدا
once upen a time in west 1968
کارگردان : سرجیو لئونه
نویسنده : سرجیو لئونه ، سرجیو دوناتی ، برناردو برتولوچی، داریو آرژنتو
بازیگران: هنری فوندا ، چارلز برانسون ، جیسون روباردز ، کلودیا کاردیناله و ...
ِژانر : وسترن اسپاگتی

مقدمه : کاردیناله که قبلا در نیواورلیانز یک فاحشه بوده برای زندگی با خانواده ای به شهر دور افتاده ای در غرب سفر میکند اما متوجه می‌شود همه اعضای خانواده کشته شده‌اند. او به تنهایی در مزرعه خانوادگی می‌ماند و پس از چندی با دو ششلول بند مرموز به نام‌های هارمونیکا و شاین آشنا می‌شود…

‍ سکانس افتتاحیه روزی روزگاری در غرب
حدود ۱۰ دقیقه از این سکانس بدون یک کلمه دیالوگ پیش میره و تنها صدای محیط اطراف، آسیاب بادی، چکه کردن قطرات آب، صدای قطاری که نزدیک میشه و در آخر صدای ساز دهنی هارمونیکا (چارلز برانسون) به گوش میرسه. سکانسی دیوانه وار و میخکوب کننده برای شروع فیلمی دیوانه وار از سرجیو لئونه و در ادامه قرار گرفتن سه شخصیت در نمای مدیوم شات و منتظر بودن برای قطار یکی از معروف ترین و ماندگارترین صحنه های کل تاریخ سینما رو رقم زده.سه نفر وارد ایستگاه قطاری میشوند.چهره آنها کاملا بد ذاتی آنها را نمایان میکند(خصوصا وقتی دوربین در نمای نزدیک قرار میگیرد و ما چهره آنها را میبینیم).بنظر منتظر کسی هستند.صدا های مختلفی به گوش میرسد اما فعلا دیالوگی رد و بدل نمیشود.دقایقی بعد یکدفعه قطاری وارد صحنه میشود.سه نفر تفنگ هایشان را آماده میکنند.مردی از قطار پیاده میشود.آن مرد بنظر دنبال شخصی به نام فرانک میگردد.مشخص میشود آن ۳ نفر افراد فرانک هستند.چند جمله رد و بدل میشود و در آخر مردی که از قطار پیاده شد،در یک چشم به هم زدن آن ۳ نفر را میکشد.مرد یکی از اسب های ۳ نفری که کشته را برمی دارد و میرود...

سکانس بعدی پسر بچه ای را به ما نشان میدهد،او ۲ کبک را کشته و به سوی خانواده اش برمیگردد.صدای قطار که شنیده میشود،دوربین بر روی چهره شاد پدر خانواده تمرکز میکند،گویی منتظر دوستی است.پسرش را صدا میزند و او را میفرستد که برود مهمان شان را از ایستگاه قطار به خانه بیاورند.بنظر میرسد پسر خانواده چندان انتظار مهمان را نمیکشیده اما پسر بالاخره راضی میشود و میرود.ناگهان صدای شلیک گلوله شنیده میشود،و همه اعضای خانواده که در بیرون خانه بودند میمیرند، پسری از در خانه فرار می کند . پسر با ترس و وحشت می دود و به دوربین نزدیک می شود ، ناگهان با صدای تیری پسر روی زمین می افتد ، دوربین یک زوم به جلو سریع می کند و ما با صورت کسی که این چنین قسی القلب کودکی را کشته روبرو می شویم ، صورت از آن هنری فونداست ، بازیگر اخلاقی سینمای امریکا که نماد اخلاق گرایی در سینمای وسترن و غیر وسترن بود این جزء اولین سکانس های شاهکار غریب و شاعرانه سرجیو لئونه بزرگ یعنی روزی روزگاری در غرب بود.

تا به اینجا بیننده کاملا مات و مبهوت شده،نمی دانیم داستان از چه قرار است.اما با این حال همچنان برای نگاه کردن اشتیاق داریم.
حتی بیشتر از ۱ ساعت طول میکشد که برای بیننده جا بیفتد که اوضاع از چه قرار است.اما با این حال بیننده اصلا خسته نمیشود.همه اینها حکایت بر قدرت و خلاقیت سرجیو لئونه به عنوان کارگردان این اثر است که در صورتی بیننده در حالی که نمیداند چه خبر است به تماشای فیلم ادامه دهد بدون یک ذره خستگی.

همیشه در نوشتن از فیلم های وسترن سعی در نگاه به ژانر وسترن و زیر ژانر های آن دارم (از علاقه ی زیاد به این ژانر است) ، فیلم روزی روزگاری در غرب بهترین و برجسته ترین فیلم وسترن اسپاگتی است ، وسترن که در شخصیت پردازی ها از زمین تا آسمان با وسترن اصیل آمریکای فرق دارد . همین سکانس کشتار خانواده بهترین مثال برای این تفاوت (و حتی تناقض) است. هنری فوندا هم که همیشه نقش مثبت داشت در این فیلم نقش منفی بود و عالی و خیره کننده ظاهر شد ، شخصیت پردازی ها بر خلاف وسترن های سنتی که شخصیت ها را به خوب و بد تقسیم میکرد و در فیلم های شاخصی مثل دلیجان و جویندگان شخصیت های منفی سرخ پوستان بودند ، در این فیلم شخصیت ها خاکستری هستند و شخصیت تیره تر فیلم سفید پوست و شخصیت به نسبت مثبت فیلم سرخ پوست است. ظاهر شخصیت های فیلم های وسترن اصیل (به خصوص قهرمانان فیلم) آراسته و مرتب و با رفتار های مودبانه (به خصوص بازنان) است . اما شخصیت های این فیلم بد دهن، زشت و آفتاب سوخته، دندان های زرد و با رفتار های زننده هستند. شخصیت های زن در فیلم های وسترن اصیل، نجیب و معصوم هستند که نیاز به مراقبت مردان سفید پوست جنتلمن دارند اما شخصیت زن این فیلم یعنی جیل یک زن سرسخت و مستقل بود و نیازی به محافظت مردان از خود نمیدید و همچنین نه تنها زن نجیبی نبود بلکه در زندگی قبلی با تن فروشی روزگار میگذراند.
@NaghdeFilmoSerial

از دیگر فرق های این فیلم با فیلم های سنتی نبود سوار نظام به عنوان ناجی پایانی است ، بعد از بن بست ویتنام ، آمریکایی ها باور خود به ارتش شکست ناپذیر و کوبنده ی آمریکا از دست دادند و دیگر سوار نظام مقتدر در فیلم های وسترن رو قبول نداشتند.

برتری وسترن اسپاگتی به اصیل در شخصیت پردازی است.
شخصیت ها خاکستری هستند و به خوب و بد مطلق تقسیم نمیشود که واقع گرایانه تر است، آن نگاه شیطانی و دشمن اصلی را به سرخ پوست ها ندارد ، همچین تیپ و ظاهر و رفتار خشن شخصیت ها شباهت زیادی به آن چه که در تاریخ از اشخاصی که در غرب وحشی می زیستند ارائه میدهد ،دارند . در ضمن دشمن سازی هم بهتر انجام میشود ، در فیلم های کلاسیک دشمن خود غرب وحشی بود یعنی طبیعت و آنچه که در آن زندگی میکند از گرگ ها تا سرخپوستان ، اما در این فیلم دشمنی بر سر تصرف طبیعیت وحشی است و حتی مسئله ی خیر و شر مثل فیلم های کلاسیک نیست مسئله پول است هم در روزی روزگاری و هم در خوب بد زشت ، همان طور که در قرن ۲۰ و ۲۱ و ۱۰۰۰ سال قبل بوده پول ، پول عامل محرک است که لازمه بقا نیز است.
به همین دلایل معتقدم روزی روزگاری نه تنها بهترین فیلم وسترن اسپاگتی بلکه کل تاریخ وسترن است (با احترام به اساتیدی مثل فورد)
این فیلم در بخش فنی هم عالی عمل میکند.
فیلم برداری این اثر یک سنت شکنی و در عین حال بسیار عالی و حساب شده بود و عمق ها و زاویه های فیلم برداری الگویی شد برای فیلم سازان آینده.
موسیقی متن فیلم (که فکر کنم بر پایه ساز دهنی است) برای هر کاراکتر متفاوت است و نسبتی با شخصیت پردازی وی دارد.
فیلم با وجود زمان حدود سه ساعته ، کم دیالوگ است و موسیقی و نگاه ها (ارتباط چشمی) جایگزین گفتگو ها هستند.
نقش آفرینی بازیگران در کنار نما های هدف مند از چهره ی آن ها در خلق شخصیت پردازی های عالی تاثیر مهمی داشته ، برای مثال هنری فوندای محبوب و دوست داشتنی ، در این فیلم شخصیت نفرت بر انگیزی را خلق می کند و یا چارلز برانسون که به نگاه ها و حالت چهره تا آخر فیلم مرموز بودن خود را حفظ میکند و ترس سردی بر بدن مخاطب می اندازد.

روزی روزگاری در غرب درباره پایان اسطوره است و مرگ شاین و دور شدن هارمونیکا در افتاب و امدن خط لوله راه اهن مرگ سینمای وسترن سنتی را اعلام می کند و اسطوره هایش را اینجا رها کرده و به خاطره ی مشتاق ما می سپارد .

نمره : ۱۰ از ۱۰
علی رضا خوش صدا @FOURSTARGENERALALIREZA
آرین شجاعی @film_baz_bash
@NaghdeFilmoSerial

مردی که از سینمای نئورئال ایتالیا گریخت تا رویاهای آمریکایی و وسترن خودشو بسازه و نتیجش شد شاهکار هایی مانند:
the good the bad and the ugly
once upon a time in the west
@NaghdeFilmoSerial

یادداشتی بر سریال:زندگی کردن با خودت
Living With Yourself 2019
#بدون_اسپویل

دو پاول راد که باهم زندگی میکنند...

این روزا شرایط یه جوری شده،شب می خوابیم،صبح بیدار میشیم میبینیم،نتفلیکس ۵۰ تا سریال پخش کرده،۵۰تا تمدید کرده،خبر ساخت ۵۰ تا رو میده،۵۰ تا رو کنسل میکنه،
آدم نمی دونه بره سراغ کدوم.کدومش قشنگه.
خوب به طور اتفاقی از یه جا شنیدم سریال جدیدش(همین Living With Yourself)سریال خوب و خفنیه،خوب دل رو زدم به دریا و شروع کردم و باید بگم نه تنها ضرر نکردم و پشیمون نیستم بلکه یکی از بهترین سریال های ۲۰۱۹ رو دیدم.

سریال راجب به مردی به اسم مایلزه اون یه آدم شکست خورده در تمام موقعیت های زندگیه،(از کار گرفته تا ازدواج)تو کار نمیتونه هیچ ایده خوبی برای شرکتی که توش کار میکنه ارائه بده،تو ازدواج هم زنش کیت،تقریبا از ازدواج با مایلز پشیمونه،اون اصلا به خواسته های زنش توجه نمیکنه،از طرفی هم نمیتونن بچه دار شن(مشکل از مایلزه)مایلزم دکتر نمیره که درمان برای خودش پیدا کنه و همین زنش رو ناراحت و عصبی کرده.

مایلز،به همکارش حسودی میکنه،و ازش راز موفقیتش رو می پرسه اون میگه به یه مرکز ماساژ به اسم اسپا میره و همین باعث شده تو زندگی پیشرفت کنه،مایلز هم به اونجا میره،اونجا به طور اتفاقی،مایلز تکثیر میشه.(میشن ۲ تا مایلز)یکی خیلی باهوش و خانواده و کار دوست،یکی هم احمق.بیشتر از این نمی گم اسپویل میشه‌...
روایت داستان ۲ تا مایلز به صورت موازی هستش‌.یه قسمت تمرکز داره بر زندگی مایلز باهوش،یک قسمت مایلز احمق،و اینطوری سریال جلو میره.البته صحنه های غافلگیر کننده ای هم این بین رخ میده،نه انقدر گنگ و عجیب هست که هیچی نفهمید نه انقدر ساده و معمولی که جذابیتی براتون نداشته باشه.

بازی پاول رد در دو نقش متفاوت (یکی احمق و یکی باهوش)کاملا یکسانه.و کاملا بیننده رو جذب خودش میکنه،درسته تفاوت های مهمی بین ۲ تا مایلز هست اما در طول فیلم هیچوقت احساس نمی کنید که این ۲ مایلز مثل هم نیستن و این رو مدیون بازی خوب پاول راد هستیم،که واقعا نمیشه چشم ازش برداشت.در بعضی جاها واقعا تا مرض مُردن بخاطر خنده پیش رفتم جاهایی ام دهنم از شدت تعجب باز می موند.

سریال ژانرش کمدی تاریکه،گرچه واقعا سر این سریال میخندید،ولی سریال انقدر کمدی نیست که احساس کنید احمقانه داره پیش میره و جذابیتش کم بشه.شاید اگه سریال قسمت های بیشتری داشت،تاریکی داستان هم اضافه تر میشد.(۸قسمت تقریبا ۲۰دقیقه،۳۰دقیقه است،همین باعث میشه بعد از دیدن قسمت اول جوری عاشق سریال شید که احتمالا همون لحظه همه رو یکجا ببینید).

سریال میخواست ثابت کنه اگه تمام ویژگی های منفی از آدمی خارج شه،بازم اون نمی تونه آدم خوبی باشه،اینطوری بگم وقتی اون ویژگی های منفی ازش حذف شه اون به طرز دیگه ای شرارت خودشو ادامه میده.و میخواست بگه همین عیب و ایراد هامونه که باعث شده هر کدوممون شخصیتی منحصر به فردی داشته باشیم.البته سریال خوب نتونست اینارو ارائه بده،هر کدوم رو تا نیمه راه میبرد اما خوب بهش نمی پرداخت.

قسمت آخرش که بنظرم ضعیف ترین قسمت سریال بود،همین قسمت آخر باعث شد داستان با وجود جذابیت و هیجانی که داره،در آخر داستانش سرسری و سطحی بنظر بیاد.البته اگه نتفلیکس شعور داشته باشه و این سریال رو تمدید کنه،پتانسیل این رو داره که در ادامه خیلی بهتر شه.

این سریال اگر چه ایده چندان بزرگی و جدیدی نداشت،اما کمدی تاریک،طرز روایت کردن داستانش،بازی فوق العاده پاول راد،خلاقیت و ایده پردازی در چندتا از قسمت هاش شدیدا جذاب شده،اگه دنبال یک تجربه فان هستید دیدن این سریال رو بهتون پیشنهاد میکنم.

IMDB:7.4
Rotten Tomatoes:84%
Metacritic:72
امتیاز:7.5


نویسنده: Arian ( @film_baz_bash )

@NaghdeFilmoSerial
#امروز_چی_دیدم
#نقد_سریال

#اسپویل
#نقد_فیلم
به نام خدا
elcamino 2019
کارگردان: وینیس گیلیگان
نویسنده: وینیس گیلیگان
بازیگران: آرون پال، چالرز بیکر ، مت جونز و ...
ژانر: جنایی

مقدمه : پس از نجات جسی پینکمن، وی پس از نجات توسط والتر وایت سعی در سر و سامان دادن به اوضاع خود و فاصله گرفتن از زندگی قبلی دارد اما دائم در حال فرار یا درگیری برای بدست آوردن پول است و ...

رستگاری جسی پینکمن

مدت ها بود که خبر ساخت سه گانه بریکینگ بد طرفداران رو منتظر و هیجان زده نگه داشته بود که با پخش فیلم الکامینو تجدید خاطره ای با این مجموعه کردن .
ال کامینو درست بعد از پایان بریکینگ بد اغاز می شود و ما را با جسی پینکمن همراه می کند تا با او به پایان ماجراهای این شخصیت برسیم.
بار فیلم بر اساس فلش بک هایش است جایی که تاد (یکی از کسانی که جسی را اجیر کرده اند) جسی را از قفسش به بیرون میاورد تا به او برای بردن جنازه‌ی زن خدمتکار خانه‌ی تاد کمک کند. تاد او را برای اینکه پول هایش را پیدا کرده میکشد و جسی از این طریق میفهمد که او پول هایش را در خانه نگه می دارد.
جسی بعد از اینکه توسط وایت در اخر بریکینگ بد ازاد می شود به خانه‌ی دوستانش پناه می برد. و بعد از ان راه خانه‌ی تاد را میگیرد تا پول هایش را بدزدد تا به جاروبرقی فروش بدهد تا او را به الاسکا ببرد و هویت تازه ای بگیرد.
کلیت داستان همین است.
همان طور که قبلا گفتم بار فیلم روی فلش بک هاست که به طور هوشمندانه ای پخش می شود. اول مایک را میبینیم که با جسی صحبت می کند و جسی از او میپرسد که اگر جای او بود به کجا می رفت و او الاسکا را پیشنهاد میدهد. بعد والتر وایت را میبینیم که با جسی صحبت می کند و به او می گوید که بهتر است به دانشگاه برود. دیدن والتر وایت برایم هیجان انگیز بود. هیچ ایده ای نداشتم که قرار است چگونه او را در فیلم جا دهند.
بخش اعظم فلش بک ها به تاد مربوط می شود و اوج این فلش بک مربوط به خاکسپاری زن خدمتکار تاد است جایی که جسی نمی تواند به خودش بقبولاند تا تاد را بکشد.
ال کامینو به مانند اپیزود تازه ای از بریکینگ بد است ، اپیزودی که پایانی بر این سریال می گذارد و با رستگاری جسی پایان می یابد. ال کامینو همان قاب و رنگ بندی بریکینگ بد را دارد ، همان فیلتر رنگ بخصوص بریکینگ بد که در سرتاپای فیلم جاری است که طرفداران سریال را یکبار دیگر هوایی می‌کند و خاطراتشان را تداعی. الکامینو حرف آنچنانی برای گفتن ندارد، اما در کنار این که به عنوان فیلم خوب و قابل قبول ظاهر میشود پایان مناسبی بر داستان جسی و تجدید خاطره ی خوبی بود برای طرفداران. بعد از نجات جسی توسط والتر ، بیننده در ذهن خود پایان خوبی برای جسی تجسم کرده بود ، در واقع نیازی به ساخت فیلمی که پایانی مثل پایان داستان جسی در ذهن مخاطبان تداعی شده بود ، نبود اما حرکت خوبی بود ، مگر این هم فیلم مزخرف که هر سال ساخته می شنود نیازی به وجودشان هست.
ریتم فیلم با وجود کند بودن مناسب فیلم بود ، تا حد زیادی از حاشیه رفتن یا نمایش گذشته پرهیز کرده و با ریتم مناسبی فیلم به پیش میرود ، از شروع فیلم تا پایان آن فیلم در هیجان و استرس جلو می رود و لحظه ای اجازه نمیدهد بیننده و جسی آرامش پیدا کنند و جسی هر لحظه درگیر خطر است.
کارگردانی اثر در بخش فنی تقریبا با سریال برابر است اما جلوه های بصری و زمان کافی که برای ساخت فیلم صرف شده به کارگردان اجازه داده با دست بازتری عمل کند ، برای مثال در سکانس دوئل و فلش بک ها(و تدوین آن ها با جریان فعلی فیلم ) ، فضا سازی و دکوپاژ فیلم سعی در خلق میزانسن شبیه سریال دارد ، هر چند ریتم فیلم کند است اما نمی تواند مشابه سریال عمل کند.
نقش آفرینی آرون پال در نقش جسی پینکمن در نیمه ی اول فیلم با حس بهتر و واکنش های همان جسی سریال بود اما در نیمه ی دوم فیلم نقش آفرینی وی کمی افت میکند اما همچنان قابل قبول است و تا آخر فیلم نشان میدهد هنوز رو فرم است و وزنه ی تعادل فیلم است . شخصیت پردازی جسی هم نسبت به سریال کمی فرق دارد ، شخصیت جسی عاقل تر و خسته تر است و به دلیل زجر هایی که کشیده(اما پرداخت درستی به آن ها نمیشود) دیگر آن شوق جوانی را ندارد همچنین شخصیت پردازی وی کمی ضعیف است برای مثال در ابتدا جسی را میبینیم که بسیار ترسیده،اما به طرز عجیبی خصلت او با سرعت بسیار زیادی تغییر میکند.

در مورد پایان بندی سریال و فیلم ، پایان کار والتر مناسب هیولایی بود که به آن تبدیل شده ، اما جسی تا حدودی پایبند به بعضی خطوط اخلاقی بود که شخصیت او را در حد والتر سیاه و بی رحم نمی کرد و پایان کار وی مناسب با اخلاقیات وی بود.

نمره : ۸ از ۱۰
مهرداد آیواتلو @Mehrdad_Mercury
آرین شجاعی @film_baz_bash
علی رضا خوش صدا @FOURSTARGENERALALIREZA

@NaghdeFilmoSerial