اینم برای آخرش که کنکور تموم میشه

در هر حال امیدوارم هر جا دوست دارید هر چی دوست دارید قبول بشید و از دوران دانشجویی لذت ببرید چون دوران خوبیه واقعاً و حتی اگر نشد هم معنیش این نیست که دنیا به آخر رسیده ، یا میتونید دوباره تلاش کنید یا برید دنبال یه مسیر متفاوت چون موفقیت فقط از یه مسیر نیست جیگرا

بعد اگه فکر کردین پروسه کنکور و ثبت نامش خیلی چرت و پرته هنوز پروسه ثبت نام دانشگاه و گرفتن اتاق خوابگاه و پیدا کردن کلاس رو تجربه نکردید(زر میزنم اونا هم خوج میگذره)

چرا تایمش چهار ساعته؟ فکرمیکردم ۱۰۵ دقیقه باشه واسه کنکور زبان

آره ولی تایم استاندارد چهار ساعته پس در هر حال وقتی تایم ۱۰۵ دقیقه تموم بشه بهتون میگن پاسخنامه ها رو بذارید زمین

ساعت هم نمیشه برد
کاسیو از این وینتج کلاسیک ها؟

🌀 اگر اکتیویست، فمینیست، کوییر فرندلی و ... هستید و چنل مخصوص همین محتواها رو دارید،
این پیام رو فور کنید تا توی فولدر چنل‌های اکتیویست قرار بگیرید 💤

*⃣ می‌تونید به کامیونیتی مختص اکتیویسم هم بپیوندید :>

سایه‌هایی پشت تاج‌وتخت‌ها: زنان فراموش‌شده‌ی تاریخ

وقتی حرف از تاریخ می‌شه، معمولاً اسم پادشاه‌ها، فرمانده‌ها و مردهای قدرتمندیه که هنوز مجسمه‌هاشون سر جاشونه و اسمشون توی کتاب‌های تاریخ تکرار می‌شه. ولی یه چیزی که کمتر درباره‌ش حرف می‌زنیم اینه که پشت خیلی از این اسم‌ها، زن‌هایی هم بودن که اتفاقاً نقش مهمی داشتن؛ فقط صدای اون‌ها خیلی وقت‌ها شنیده نشد
مثلاً وو زتیان رو داریم؛ تنها زنی که در تاریخ چین رسماً با عنوان «امپراتور» حکومت کرد. توی خیلی از منابع تاریخی، ازش به‌عنوان زنی بی‌رحم و حتی هیولاگونه یاد شده. ولی خب، وقتی به داستان از زاویه‌ی دیگه‌ای نگاه کنیم، یه زن رو می‌بینیم که تونسته یه امپراتوری بزرگ رو اداره کنه و کاری رو انجام بده که برای یک زن تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید: اینکه خودش رو وارد تاریخی کنه که مردها قرار بود قهرمان‌های اصلیش باشن
بعد می‌رسیم به آرتمیسیا، فرمانروای کاریه. احتمالاً بیشتر به خاطر حضورش در نیروی دریایی خشایارشا شنیدینش. برای یونانی‌ها هم ظاهراً دیدن یه زن که فرمانده‌ی کشتی‌های جنگی باشه، چیز خیلی عادی‌ای نبوده و بیشتر مثل یه اتفاق عجیب بهش نگاه می‌کردن. ولی آرتمیسیا فقط یه «زن متفاوت» نبود. اون یه فرمانده‌ی باهوش و استراتژیست بود که تصمیم‌هاش توی جنگ واقعاً اهمیت داشت؛ تا جایی که حتی فرمانده‌های باتجربه هم مجبور بودن حرفش رو جدی بگیرن
بعد توی روایت‌های مربوط به ایران باستان، به اسم پانتئا آرته‌شبود می‌رسیم؛ زنی جنگجو از دوران هخامنشی که در بعضی روایت‌ها فرماندهی سپاه جاویدان بهش نسبت داده شده. اسمش مثل خیلی از مردهای همون دوره توی تاریخ باقی نمونده، ولی داستان‌ها و افسانه‌هایی که ازش مونده، تصویری از زنی شجاع و قدرتمند به ما می‌ده
و خب، نمی‌شه از هیپاتیا اسکندریه حرف نزد. فیلسوف، ریاضی‌دان و دانشمندی که توی زمان خودش یکی از چهره‌های مهم علمی بود. زنی که سؤال می‌پرسید، فکر می‌کرد، آموزش می‌داد و از دانشش دفاع می‌کرد؛ توی دنیایی که قرار نبود زن‌ها چنین جایگاهی داشته باشن. زندگی هیپاتیا نشون می‌ده که گاهی چیزی که واقعاً قدرت رو می‌ترسونه، یه زن با شمشیر نیست؛ یه زنه که فکر می‌کنه و حاضر نیست ساکت بمونه
این زن‌ها «ارواح» تاریخ نیستن. اون‌ها همه‌جا بین سطرها حضور دارن؛ پشت تصمیم‌هایی که به اسم پادشاه‌ها ثبت شده، پشت فرمان‌هایی که مردها امضاشون کردن و توی اتفاق‌هایی که بعدها تاریخ‌نویس‌ها تصمیم گرفتن نقش زنان رو توشون کمتر نشون بدن
شاید مشکل این نباشه که زن‌ها توی تاریخ حضور نداشتن
شاید مشکل اینه که تاریخ رو بیشتر چه کسانی نوشتن؟
برای هر خرابه‌ای، یه ردپایی از یه زن وجود داره. پشت هر امپراتوری، زن‌هایی بودن که حکومت کردن، جنگیدن، فکر کردن، ساختن و مقاومت کردن؛ ولی خیلی وقت‌ها اسمشون حتی به اندازه‌ی یه پاورقی هم توی کتاب‌ها نیومده
و شاید اگه یه کم دقیق‌تر به تاریخ نگاه کنیم، بفهمیم که نبودن اسم یک زن توی کتاب‌های تاریخ، لزوماً به این معنی نیست که اونجا نبوده
گاهی فقط یعنی یکی تصمیم گرفته صدای اون زن رو ثبت نکنه

من در حال خوندن فریکی ترین فن‌فیک ممکن تو دانشکده وقتی یادم می‌ره همه اطرافیانم دانشجو زبانن