فیلم مستند «ماندن» اولین فیلمی است که ساختم. فیلم‌برداری آن چند روز بعد از پیروزی محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۳۷۶ با همکاری کاوه گلستان انجام شد. نوارهای فیلم در کشوی میز کارم دست‌نخورده باقی ماندند تا چهار سال بعد که به پیشنهاد بهمن کیارستمی تدوین شدند. من در دوران موشک‌باران تهران، در روزهای پایانی جنگ، خارج از ایران بودم و این را فقدان بزرگی در تجربه‌ی زندگی‌ام می‌دانستم. فکر کردم با تعدادی نقاش برجسته‌ی ایرانی که تصمیم گرفته بودند آن مدت در تهران بمانند گفتگو‌ کنم تا شاید از خلال حرف‌های‌شان به درک بهتری از آن تجربه‌ی شدید و منحصر به فرد برسم. نتیجه‌اش شد این فیلم که بعد از حدود ۳۰ سال برای اولین بار در اختیار عموم‌ قرار می‌گیرد، به یاد پروانه اعتمادی.

ماندن
کارگردان: مانی حقیقی
تصویربردار: کاوه گلستان
تدوین‌گر: بهمن کیارستمی
۴۴ دقیقه

#ماندن
#مانی_حقیقی

عباس امانت حتماً از برجسته‌ترین مورخان زنده ایرانی است. او در سال گذشته و بعد از بازنشستگی از بیش از سی سال تدریس تاریخ ایران در دانشگاه‌های امریکا (عمدتا دانشگاه ییل) درس‌گفتاری ۸ جلسه‌ای (مجموعا حدود ۱۰ ساعت) را به شکل ویدیویی منتشر کرد.

امانت در این درس‌گفتارها تاریخ ایران را از خلال چند دوگانه روایت می‌کند؛ دوگانه‌هایی که به باور او به بهترین شکل توضیح‌دهنده جنبه‌های مختلف تاریخ سیاسی، اجتماعی، مذهبی و ... ایران هستند. او به گفته خودش درباره ساختارهایی در تاریخ ایران صحبت می‌کند که به باور او از قرن‌ها پیش تا امروز پایدار مانده و زندگی ایرانیان را شکل داده است.

عناوین این دوگانه‌ها:
بوم و بر
ایران و انیران
درگاه و دیوان
دین و دولت
بازار و میدان
بیرون و اندرون
رزم و بزم
دنیا و آخرت

دیدنشان برای من هم آموزنده بود و هم لذت‌بخش. پیشنهاد می‌کنم ببینید.

ویدیوها هم در یوتیوب آسو هستند و هم در کانال تلگرامش.

اصلاحات ارضی؛ آغاز سقوط شاه یا عدالت برای ایران

چگونه اصلاحات ارضی در انقلاب سفید شاه سرنوشت ایران رو تغییر داد.

https://www.youtube.com/watch?v=sNT47IWVGmg

📌کانال تلگرام بی‌پلاس
@podcastbplus

قدیمی ترین فیلم رنگی موجود از تهران که در
سال ۱۳۲۴ ضبط شده است. این فیلم صامت
توسط سربازی امریکایی، طی مدت ماموریتش
در ایران تهیه شده است. در این ویدئوی با
کیفیت، اولین تصاویر ثبت شده ی رنگی
از شهر تهران، مردم آن و همچنین زندگی
امریکایی های مقیم پایتخت را در زمان
اشغال ایران توسط متفقین مشاهده
می کنید. توضیحات قرار  گرفته بین
تصاویر ترجمه متون اصلی ویدئو هستند.

کنسولگری روسیه در رشت
کارت پستال قاجاری
@mollanasraddinx

مستند مینیاتورهای ایرانی (۱۳۳۵) | Íránské miniatury (1956) | نمایشگاه حسین بهزاد در پراگ

کاری از نصرت کریمی

نسخه نگاتیو فیلم را بابک کریمی در دانشگاه FAMU پراگ کشف کرد و حالا برای نخستین بار منتشر شده است.

این ویدئو در نظر خودم تا امروز یکی از ارزشمندترین کارهایی که تو زندگیم انجام دادم. نه به خاطر اینکه من کار خیلی فوق‌العاده‌ای برای ساختش انجام داده باشم. یا اینکه همه‌اش حاصل تلاش خودم باشه. آرش بهشتی و علی بندری با زیر و رو کردن مصاحبه‌های آقای داریوش همایون با مجموعه تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد و پژوهش‌های کنارش به متن این ویدئو رسیدن. علی اجرا کرده و من هم به قدر توان خودم سعی کردم که موضوع و روایت رو کامل‌تر و جذاب‌تر کنم.

اون بخشیش که برام خیلی ارزشمنده، خود موضوع و حرفایی که از مصاحبه‌ها استخراج شده. در واقع از نگاه داریوش همایون ۷ نکته از دوران پهلوی مورد بررسی قرار گرفته شده. هفت نکته‌ای که بسیار به نظرم مهم‌اند و نظر همایون هم بسیار صادقانه، شفاف و از نظر من بسیار دقیق و درستن.
داریوش همایون، کسی که خودش از نوجوانی کار سیاسی کرده، در زمان جنبش ملی نفت طرفدار مصدق، اما ۲۸ مرداد علیه‌اش در خیابان، منتقد جبهه ملی، حزب توده و باقی گروه‌های مبارز علیه شاه و البته همزمان منتقد سیاست ایران در دوران پهلوی دوم بوده، و در سال‌های آخر پهلوی هم به عنوان وزیر و سخنگوی دولت در دربار حضور داشته.

اینکه این هفت نکته چیا بودن رو برین توی خود ویدئو ببینین، اما در این روزگار سخت ایران به نظرم یک سوال یا ایده‌ی بسیار بزرگ داره مطرح می‌شه و اون هم اینه که «خب ایران در زمان پهلوی قدم بزرگی در مسیر مدرنیزاسیون برداشت و در مسیر توسعه بود، قدرت اول منطقه بود، پس چرا انقلاب شد؟»
امروز با توجه به شرایط سخت و سیاهی که ایران داره، با دیدن باقی کشورهای منطقه که چطور دارن با سرعت در مسیر توسعه پیش می‌رن، خیلی می‌شنوم که اگه انقلاب نشده بود الان ما جای فلان کشور بودیم. اگه انقلاب نشده بود اینقدر بدبخت نبودیم امروز. اصلا چرا انقلاب کردن؟ حتی بخشی از انقلابیون گذشته هم پشیمان و تواب شدن.

از طرف دیگه هم، افرادی که به مدح و ستایش دوران پهلوی مشغولن رو اساسا نمی‌شه بهشون این نکته رو گفت که خب مشکلاتی وجود داشته که چنین اتفاقاتی افتاده. عده‌ای هم که همیشه به دنبال دلایل عجیب و غریب و ماورایی‌اند که این به خاطر فلان سخنرانی شاه بود، یا کار کار انگلیسی‌هاست.
در این روزها و این دیدگاه‌ها که گفتم، علامت سوال بزرگی در ذهن من هم درست شده بود و حس می‌کردم که چقدر دانش و اطلاعاتم از اون دوران ایران کم و ناقصه. به دست روزگار ساخت این ویدئو به من رسید توی تیم، و اینجا بود که دیدم تقریبا جواب همه‌ی سوال‌ها وجود دارن، فقط باید پیداشون کرد.
نکته آخر هم اینکه، لطفا این ویدئو رو با این پیش‌فرض که درباره توجیه انقلاب یا رد انقلاب گفته شده نبینیم. سعی کنین حرف‌هارو بشنویم، فضای اون سال‌های ایران رو ببینیم، آنچه که اتفاق افتاده رو بفهمیم، و در پایان ازشون درس بگیریم برای آینده ایران. به نظرم که دیدنش رو از دست ندید، و اگر فردای ایران براتون اهمیت داره به انتشارش کمک کنین.

▶️لینک ویدئو


@MustC

سقوط شاه از نگاه وزیرش

این ویدئو یکی از باارزش‌ترین کارهایی که تا امروز انجام دادم.
نه به خاطر تدوینش یا مدل اجراش، بلکه به خاطر حرف‌هایی که توش گفته می‌شه؛
هفت نکته مهم از دوران پهلوی، از زبان کسی که نه تنها منتقد مصدق و شاه بوده بلکه خودش وزیر شاه هم بوده.
داریوش همایون بدون تعصب، دقیق و شفاف درباره ایرانِ قبل از انقلاب حرف می‌زنه.
ویدئویی که توی این روزهای سخت و سیاه ایران، شاید بتونه جواب خیلی از سؤال‌هامون رو بده.
اگه دغدغه‌ی فردای ایران رو دارین، این ویدئو رو ببینین و به اشتراکش کمک کنین.

@MustC

چرا بی‌حوصلگی بدتر از چیزی‌ست که فکر می‌کنیم؟

بی‌حوصلگی فقط یک حس آزاردهنده نیست، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز افسردگی، اضطراب و حتی رفتارهای پرخطر باشد. در عصری که دائماً در معرض اطلاعات و سرگرمی هستیم، ناتوانی در تحمل لحظه‌های سکوت و تنهایی، ما را از خودآگاهی، خلاقیت و تعادل ذهنی دور می‌کند. گاهی بی‌حوصلگی فریادی‌ست از درون که می‌خواهد ما را به فکر وادارد، نه سرگرم.

https://www.youtube.com/watch?v=8uoJNv9ufjM

@MustC

•
به سوی سقوط...

همین چند روز پیش، از کاشان بر می‌گشتم انزلی. ماشینِ مسافربر کم بود. ناچار بلیت گرفتم برای تنها اتوبوسِ موجود که ساعت ۱۲:۳۰ راه می‌افتاد. ساعت۱۵ متوجه شدم دارد به تهران می‌رود. دلیلش را پرسیدم و راننده گفت این طور نمی‌صرفد! می‌رود که از آن‌جا مسافر بزند! بعد در پمپ بنزینی توی بیابان نگه داشت و گفت می‌توانید آبی به سرو صورت بزنید. پیاده شدم و بعد از پنج دقیقه برگشتم و دیدم اتوبوس نیست! با چمدان‌ و وسایل شخصی رفته بود!
بعد چه شد؟ از جایی که نه موبایل آنتن می‌داد و نه آدمی حسابی که پاسخ درستی بدهد، با چه سختی، خودم را رساندم تهران و گرفتمش. پرسیدم: "من هیچ! اگر مسافرت بچه بود. یا زنی تنها چی؟"

دوم
پنجشنبه، شب، اسنپ گرفتم تا بروم رشت و از آن‌جا تهران. راننده با پرایدِ سفیدش آمد؛ نگه داشت مقابلِ خانه. سلام کردم. درِ عقب را باز کردم و چمدانم را گذاشتم تو. در را بستم تا بروم جلو بنشینم که یکباره گازش را گرفت و رفت. جوری با سرعت رفت که لاستیکهای عقبش جیغ کشیدند و ازشان دود بلند شد و من هم فرصت نکردم صدایش کنم. حیرت زده بودم. چند دقیقه تلاش کردم با شماره‌اش ارتباط بگیرم. بلاخره برداشت. داشت می‌خندید! گفت: "شما چرا توی ماشین نیستی؟!"

سوم
چندباری جاهایی گفته و نوشته‌ام. به نظرم بیچاره‌ترین علم در ایران، نه اقتصاد، که جامعه شناسی‌ست. چرا؟ چون زبانش را بریده‌اند و نمی‌تواند درست از آن اتفاق مهیب و هولناکی که دارد در زیرپوست اجتماع می‌گذرد خبر بدهد.
جامعه‌ی ایرانی دارد سقوط می‌کند.
بی فردایی، آدم‌ها را به بندِ عدد می‌کشد. طماع، حریص، فرصت‌طلب، بی‌تعهد، انباشته از عقده و خیانتکارشان می‌کند. آن‌وقت اخلاق، پایِ سودِ در لحظه ذبح می‌شود. می‌شود سوختِ ماشین‌هایی زشت که رانندگانی زشت‌تر، آن‌ها را به خیال شهرِ رویاها، با سرعت به سمت دره‌ی وحشت می‌تازانند...

چهارم
از هر دو راننده پرسیدم "چرا؟"
هر دو یک پاسخ دادند:
"عجله داشتیم..."


#روزانه
@aminhaghrah

استرس و اضطراب مزمن می‌تونه به بدن و مغز آسیب‌ جدی وارد کنه. بالا ماندن طولانی‌مدت هورمون کورتیزول (هورمون ترشح شده در هنگام ترس و استرس) باعث تضعیف سیستم ایمنی، افزایش التهاب، و بالا رفتن خطر بیماری‌هایی مثل افسردگی، دیابت و ناراحتی قلبی می‌شه. واکنش مغز هم تغییر می‌کنه، بخش ترس فعال‌تر و بخش تصمیم‌گیری ضعیف‌تر می‌شه. نتیجه‌اش می‌تونه اختلال خواب، کاهش تمرکز، و … باشه.

بنابراین در شرایط پرتنش و پر ازاسترس، مثل امروز، سلامت روان به اندازه سلامت جسم اهمیت داره. وقتی روان‌ ما آسیب ببینه، نه‌تنها بدن‌مون تحت فشار قرار می‌گیره، بلکه توانایی مراقبت از عزیزان‌، تصمیم‌گیری درست، و حتی حفظ امید را هم از دست می‌دیم. بنابراین، در کنار تأمین نیازهای اولیه و مراقبت از دیگران، رسیدگی به حال درونی، آرام‌سازی ذهن و ایجاد لحظه‌هایی کوتاه اما واقعی از آرامش، ضروری و انسانی‌ترین کاری است که می‌توانیم برای خود و دیگران انجام بدیم.

لیست زیر ساده‌ترین کارهایی که می‌شه انجام داد. شاید به نظر ابلهانه بیان برای وضعیت فعلی، اما واقعا تاثیر دارن.

🔹برای کسانیکه در ایران و در مناطق پرتنش زندگی می‌کنن🔹



🔸تنفس آرام و آرام‌سازی بدن
انجام چند بار تنفس دیافراگمی و تمرکز در حین تنفس روی قسمت‌های مختلف بدن


🔸فعالیت جسمی ساده
چند دقیقه پیاده‌روی یا ورزش‌های ساده مانند یوگا یا نرمش‌های آرام‌بخش جسم و ذهن

🔸محدود کردن اخبار و تصاویر جنگ
تنها روزی ۱ یا ۲ بار اخبار را مرور کنید؛ اسکرول بی‌هدف و تصاویر مکرر استرس و خستگی ذهنی ایجاد می‌کنه


🔸تأمین خواب، خوراک، و استراحت منظم
خواب کافی، تغذیه سالم (آب، میوه، سبزیجات) و استراحت‌های کوتاه برای بازیابی توان

🔸قطع موقت تکنولوژی
نوتیفیکیشن‌ها را بی‌صدا کنید، از شبکه‌های اجتماعی یا چت‌ها فاصله بگیرید تا ذهن‌تان فرصت آرامش پیدا کنه

🔸استفاده از سرگرمی و تمرکز بر لحظه حال
لحظاتی را صرف فیلم، کتاب، موسیقی، نقاشی یا سرگرمی‌های دلخواه کنین تا ذهن‌تون از حالت اضطراب خارج بشه


🔸اگر فرزند دارید: مراقبت از آن‌ها و خودتان
با کودکان ساده و صادقانه صحبت کنین و مشوق فعالیت‌های آرامش‌بخش، و حفظ روتین روزمره براشون باشین


🔹برای کسانیکه خارج از ایران زندگی می‌کنن🔹


🔸محدودکردن زمان چک کردن اخبار
گزینش آگاهانه‌ی منابع، و محدود کردن زمان مصرف اخبار (مثلاً یک یا دو بار در روز)

🔸حمایت احساسی با خانواده و دوستان
تماس تصویری یا صوتی، پیام دادن به عزیزان داخل ایران؛ ابراز احساسات و پرسش صادقانه دربارهٔ حال‌شان، برای هر دو طرف کمک خیلی موثری می‌کنه

🔸فعالیت‌هایی برای احساس کنترل
انجام کارهای ساده مانند پیاده‌روی، آشپزی، یا حتی شرکت در فعالیت‌های داوطلبانه و خیریه

🔸تکنیک‌های آرام‌سازی ذهن
مدیتیشن، تنفس عمیق، و تمرین‌های یوگا حتی چند دقیقه‌ای

🔸بیان احساسی از طریق هنر یا نوشتن
روزمره نویسی، نقاشی، نوازندگی یا حتی نوشتن ترانه ابزارهایی هستن برای ابراز احساسات و کاهش فشار ذهنی


به امید آرامش، سلامت و محیطی ایمن برای همه عزیزان‌مون💚🤍

@MustC

•
اوخان برای ایران...
(نشرِ رایگان)

دومین آلبوم جوما، ادای احترامی بود به پیشاهنگان ترانه‌ی جهانی در ایران. حاوی مجموعه آثاری از جهانگیرخان سرتیپ‌پور و فهیمه اکبر که در کشاکش جنگ جهانی دوم و عهد اشغال گیلان به دست ارتش سرخ شوروی سروده شد.
ایرانِ بی‌پناه، از شهریور۱۳۲۰ تا حوالی ۶سال در اشغال بیگانه بود. حاکمیت مرکزی، محبوب مردم نبود و کشور، ناتوان از مقاومت از جنوب و شمال، تسلیم غول‌های غرب و شرق شد. آن روزگارِ ناگزیرِ تلختر از زهر، چه بر ایران و گیلان‌جان گذشت، آمده در تاریخ، اما آن‌چه مردم را ایستاده نگاه داشت چی؟ ما فکر می‌کنیم «امید» بود که هنوز نمرده بود. چون «هنر» زنده بود.

«هنر» اسباب تفریح نیست. زبان گویایِ احوالِ انسان است. یعنی باید این‌گونه باشد. و جهانگیرخان می‌دانست که در گیلان ماند و نهراسید و برایش ترانه نوشت. نوشت و رفقا خواندند و مردم شنیدند و خندیدند و گریستند، تا روزی که آتشِ جنگ فرونشست...

و حالا همان روز است. و این پیشکشِ جوماست با «امید». همصدا با فهیمه خانوم و جهانگیرخان، از قلب تاریخ، تا شاید باز اهریمن زشتی برود و الهه‌ی زیبایی‌ بر ما چهره بگشاید...
.
منت می‌گذارید اگر بردارید و بشنوید:
آلبوم اوخان (نسخه‌ی رایگان)
با فروتنی؛ کمی دیگر ، از همین‌جا
کانال تلگرام جوما...


@JUMAMUSIC