МАЖБУРЛАМАНГ!

Юсуф Сибоийнинг «Мен кетяпман» номли романида бир жумла ўқиганман. Мен учун ундан оғриқли жумла йўқ. Роман қаҳрамони Оида ўзи севмаган кишига мажбурлаб турмушга берилади. Унинг бармоғига куёв никоҳ узугини таққанда Оида шундай дейди:
«Кишини бармоғидан ҳам бўғиб ўлдирса бўлади деб ҳеч ўйламаган эдим!»

Фарзандларингиз ҳақида Аллоҳдан қўрқинг. Уларни севмаганларига, истамаганларига берманг. Йўқса, уларга ҳам, куёвларга ҳам зулм қилган бўласиз.

Бир она айтади:
«Ўғлим истаган қизни унга олиб беришдан бош тортдим. Уни бошқа қизга уйлантирдим. Қани энди ўғлим ўшанда менга осий бўлиб мен билан жанжаллашса эди!
Ўғлим севганини унута олмади. У қиз доимо мен билан ўғлим ўртасида мисоли бир тоғдек турар эди. Ҳолбуки, орадан ўн беш йил ўтди. Мен у қизни ўғлимнинг кўзларида кўраман. Хотинидан ғазабланганида кўраман. Ўғлим мени ёмон кўриб қолди. У қизни эса ҳамон севади!»

Абдулқодир Самарқандий ҳафизаҳаллоҳ

@MuhammadAkbarAzim

Икки йил аввал шу куни совчиликка боргандим Тошкентга. Ўзи билмай ҳақиқатни ҳазилнамо тарзда ёзиб қўйган экан Абдурроҳман акам. ))

ҲАДЯ

Хусуматлашганимизда унга мактуб жўнатдим:
«Илтимос, менга қалбимни қайтар!»
У менга жавоб ёзди:
«Келиша олмасак-да, қалбинг меникидир. Биз ҳадяларни қайтармаймиз. Сен менинг руҳимга тақдир томонидан қилинган ҳадясан!»

Абдулқодир Самарқандий ҳафизаҳаллоҳ саҳифаларидан

@MuhammadAkbarAzim

Деразадан қайғуни ташлаб юборишни хоҳлардим.

Франц Кафка

@MuhammadAkbarAzim

Чақалоқ бўлиш ҳам қийин. Сен бошинг қичишгани учун йиғлайсан. Онанг эса сени эмизиб қўяди.

Гавҳар Насруллоҳ саҳифаларидан
#ним_табассум

@MuhammadAkbarAzim

Қачондир сенга етишмаётган ўша бири келади, қалбингни қувончга тўлдиради. Сабр билан кут!

© Обуначилари 499 та бўлган мен

Фақиҳлардан бири Абу Рабиъанинг аёли вафот этганида, уни дафн қилиб, уйига қайтиб келар экан, улуғ фақиҳ йиғлаган ҳолда «ла ҳавла» ва истиржо айтди ҳамда ўзига ўзи хитоб қилиб: «Мана, ҳовли ҳам ўлди, эй Абу Холид! Уй ўз ичидаги қимирлаб турган руҳ – аёл билан тирикдир», — деган эди.

• Қанча-қанча ҳовлилар меҳр-эътиборга муҳтож, қаровсиз қолган…

@MuhammadAkbarAzim

***
Бош қўя олмасман,
кўксинг — дор, кунда,
Ҳеч раво кўрмадинг ўлимни, раҳмат.
Сен кеча эрсираб чиқардинг тундан,
Мен бугун шеърсираб чекарман заҳмат.

Тушун, сен — хаёлан таланган ўлжам,
Тушун, сен — кўксимга тегмаган бир ўқ.
Энди бу шаҳарнинг кузлари ўлган,
Энди бу шаҳарнинг баҳорлари йўқ.

Бош олиб кетолмам, бўм-бўшдир халтам,
Эслайман, ёдимдан кетмайди ҳузун —
Қип-қизил кўйлагинг қўлимдек калта,
Ёйилган сочларинг тилимдек узун…

Кунингни кўрарсан ёлғондан яшнаб,
Ўзингни бахтли ҳис этарсан, майли.
Энди бу шаҳарда бўлмайди яшаб,
Энди бу шаҳарда ўлиб бўлмайди.

2022

Дўстим Ҳумоюн Фаттоҳнинг шеъри

БИЛАСИЗМИ?

Усмонийлар даврида уйлар дарвозасига икки хил тақиллаткич қўйилар экан: бири кичик, бири катта. Кичик, нозиги тақилласа, ичкаридагилар тақиллатаётган кишининг аёл эканини фаҳмлаб, унинг истиқболига аёл киши пешвоз чиқаркан. Каттаси тақилласа, эркак кишилигини фаҳмлаган уй эгаси ўзи (ёки ўғли) бориб очар экан. Бирор киши бетоб бўлиб қолса, унинг эшиги олдига қизил атиргул қўйиб қўйишар экан, токи йўлдан ўтиб турганлар, ён-атрофдаги сотувчилар уй ичида бемор борлигини билиб, ташқаридан унга қаттиқ, баланд овозда озор бериб қўймасин деб...

Қачонлардир шундай уммат эдик..

©Сайфуллоҳ Носир ҳафизаҳаллоҳ

@MuhammadAkbarAzim

ТИРИКЧИЛИК

Доим қибла менга тўрт томон,
Турмуш қанча ўзгартмасин тус:
Тўйгунимча ейман пушаймон,
Орқасидан чекаман афсус.

Аъзам Ўктам роҳимаҳуллоҳ

@MuhammadAkbarAzim

«Мўмин кишининг эзгулиги кўпайган сари, хавфи ҳам зиёдалашиб, ҳатто: «Энди мен нажот топмасам керак», — дейди.
Фосиқ эса: «Менга ўхшаганлар кўп-ку?!» — дейди».

Ҳасан Басрий роҳимаҳуллоҳ

@MuhammadAkbarAzim

Севгининг қувончи чексиз, лекин унинг шундай оғир изтироблари борки, яхшиси севмаган маъқул.

Ф. М. Достоевский

@MuhammadAkbarAzim

Кеча қорақизни ухлаётганда суратга олган эканман. Қанчалик беғубор бўлиб ухласа-да, овчилик қонида бор.

Шу ётган жойининг тепасида қалдирғоч ин қурган. Бомдоддан кейин, қуёш чиққач шу ерда кўзим илашибди, мушук шу ерда, оёғим тарафда ётганди, соат 7 ларда тирноқларини оёғимга ботириб сакраганда уйғониб кетдим, қарасам, қалдирғочни тутиб олибди, ортидан қувдим, ҳеч ташлай демайди-да. Охири каттароқ кесак отдим, қалдирғочни ташлаб қочди.

Бироз туриб ўзича яна ювош бўлиб миёвлаб қолди, ушлаб олиб қаттиқроқ тегиндим, қочиб кетди.

Бунга тушунтириб бўлсайди, қалдирғочга тегма, овқат беряпмиз-ку деб. Жонивор-да, тушунмайди. Уришиб бериб тўғри қилдимми-йўқми билмай ўтирибман.

Ота-онам бола тарбия қилишни энди ўрганганида биз катта бўлиб қолдик, улар набирали.

© Набираларини ширин муомала билан ўстираётган ота-онамга қараб турган мен.

Масалан, мен бирор нарсани олдириш, истироҳат боғига бориш, банан ёки бошқа бирор мева ейиш учун ҳафталаб эсли бола бўлишим керак эди.

Набиралари эса истаса ҳисоб. 😕

Сўз исботи билан

«Сиз билан бу тун бўламан» дейдигани эмас, «сиз билан бутун бўламан» дейдигани бўлсин ҳаётингизда.