خانه فرهنگ مهرآیین

جامعه و کوهنوردی

۱. صبح چهارشنبه هفته قبل بود که به عذرا پیام دادم و گفتم: "تحمل تهران موندن ندارم میتونم باهات بیام لرستان؟" برنامه‌اش این بود که با یک گروه بره خرم‌آباد برای سنگنوردی برای تکمیل مدارک آزمون مربیگری. شد. و خلاصه صبح پنجشنبه ساعت ۶ رسیدیم ترمینال خرم‌آباد و بلافاصله رفتیم سرقرار و بلافاصله راه افتادیم بریم پای دیواره.
عذرا فکر می‌کرد همون دیواره نزدیک رو قراره صعود کنن و خب برای من نیم‌ساعت کوهنوردی مشکل نبود، اما گویا برنامه چیز دیگه‌ای بود و حدود ۲ ساعت تا پای دیواره کوهنوردی داشت و خب کوهنوردی پیوسته و بدون توقف چون از برنامه‌ریزی زمانی عقب بودن. اما هرچی که گذشت من بیشتر و بیشتر سرعتشون رو کند کردم، چون توان ادامه دادن نداشتم و هربار که گفتم من برگردم یا همینجا میانه راه بمونم با قطعیت درخواستم رد میشد با اینکه حسابی از برنامه عقب انداخته بودمشون. گذشت و با سختی خیلی زیاد و کمک همه خودمو رسوندم پای دیواره و خب خوشحال از اینکه استراحت و تجدید قوا می‌کنم. اما نیم‌ساعت نگذشته بود که یک نفر از یه گروه صعودکننده دیگه دچار حادثه شد و آقا فرشاد گفت جمع کنید باید بریم واسه کمک. همه برگشتن و یه تیم امداد رفت پیش مصدوم و یه تیم هم که من توشون بودم برگشتیم به سمت پایین. و من با مشکلات زیادی از جمله ترس و شوک انسولین با همراهی بقیه هرطوری شد خودمو رسوندم پایین.

۲. ما توی پرورش تفکر (انتقادی، خلاق و مراقبتی) یه چیزی داریم به اسم community که هم به جامعه و هم به اجتماع ترجمه شده. از نظر من این واژه قلب پرورش تفکره و اگر تسهیلگر و بچه‌ها اینو نفهمن، پرورش تفکر میشه یک بیراهه و یک سلاح به شدت خطرناک. حالا این "جامعه" چیه؟ این جامعه چیزی بیش از صرفا دور هم جمع شدنه. جامعه‌ایه که دیدن، شنیدن، مراقبت کردن و کمک به همدیگه توی اون از جنس دلسوزی یا ترحم نیست، از سر وظیفه و تکلیف هم نیست، دقیقا از سر "عضوی از یک جامعه بودنه" همین و بس. نه یک کلمه بیش و نه یک کلمه کم. ما توی جامعه هوای هم و هوای جامعه‌مون رو داریم چون عضوی ازون هستیم، به یک معنی چون درک کردیم که همه سوار یک کشتی هستیم. چنین جامعه‌ایه که آدما بهش احساس تعلق میکنن و توش میتونن فکراشون رو روی هم بذارن، از ابراز فکرشون احساس خجالت نکنن، تو یک فضای امن با همدیگه موافقت یا مخالفت کنن به دور از گَنگ و گنگ‌بازی و... همه با هم همدلانه برای حل مسئله‌ای که جامعه‌‌ داره تلاش می‌کنن.

این همه چیزیه که داریم براش تلاش می‌کنیم، تلاش می‌کنیم که هر معلمی بتونه کلاس خودش رو تبدیل به یک "جامعه" کنه.

۳. همه اینارو گفتم که برسم به این، انگاری کوهنوردی خودبخود و نانوشته یک "جامعه" است. توی گروه کوهنوردی مهم نیست که "تک‌تک" افراد چرا و به چه هدفی اومدن، این مهمه که کل اون گروه تا آخر با هم یک جامعه بمونن و گسسته نشن، انگاری کوه خود خود جامعه است.
و خب خیلی جدی دارم به این فکر می‌کنم که شاید برای بچه‌هامون باید کوهنوردی تجویز کنیم که تو این فضا نفس بکشن و معنی جامعه اینجوری توی روح و تنشون بشینه. من تا حالا جای دیگه‌ای ندیدم که جامعه بودن توش اینجوری معنی پیدا کنه.

پ.ن: میخوام این نوشته ارج‌نامه کوچیکی باشه برای آقا فرشاد، آقا مهدی، عمو رضا، عمو یداله، عاطی، عذرا و همه کوهنوردایی که این جامعه‌ای که ما ازش حرف میزنیم رو سالهاست که دارن زندگی میکنن. دمتون گرم و پاینده باشید و حالا حالاها به ماها جامعه بودن رو یاد بدید.

فرزانه با کلی بدن‌درد 😅، اردیبهشت ۱۴۰۴

@Mehraeinch
http://instagram.com/khane.mehraein

❤14🕊1

507 viewsedited 09:59