نمی‌دونم شایدم من توقعم از همه چی بالاست.

(توقعم بالا نیست مردم ریدن)

آقا شغلتون یا حرفه‌اتون یا علایقتونو، چمیدونم گرایشتونو تو بیوتون ننویسین یا می‌نویسین نکنین تو باسن مردم. تا وقتی رو خودتون برچسب نذارین کسی قضاوتتون نمی‌کنه.

وقتی می‌گم نقاش نیستم هیچکسم توقع نداره مونالیزا تحویلش بدم.
وقتی می‌گم نویسنده نیستم هیچکس ازم سمفونی مردگان نمی‌خواد.
وقتی می‌گم این چیزیه که صرفا خودم دوست دارم کسی توقع نداره کارم باب میل اون باشه!

کاش حداقل به جای بهانه کردن زمین و زمان به ریدمانتون اشتباهتونو قبول می‌کردین.

بنده یه مدت پیش بعد کلی درگیری ذهنی سر قیمت رنگ و بوم، تصمیم گرفته بودم رنگ لباس خانومیم توی نقاشی جدیدم زرشکی و با وایب گوتیک باشه نه سبز روشن و وایب کلاسیک. الان خیلی از اون موقع گذشته ولی من هنوز لباسو نزدم.

و امروز یه بنده خدایی (که عمیقا منظوری هم نداشت) از روی سلیقه ی شخصی خودش گیر داده بود زرشکی نزن سبز بزن چون اون دوران اصلا لباسا روشن بودن تیره نبودن و تیره بهش نمیاد و شبیه پیرزنا میشه و این حرفا.

و تا لحظه ی آخر این رو ادامه داد.

من توی تصمیم گیری واقعا مشکل دارم و فشار زیادی تحمل می‌کنم تا یه چیزی رو انتخاب کنم. طوری که وقتی این عزیز رفت، کلی پیش خودم درگیر شدم و با خانم زنگیان حرف زدم که ببینم نظر اون چیه چون نمی‌خواستم کارم حیف بشه. اونم با روش خودش و غیرمستقیم کاری کرد که به حرف دل خودم گوش بدم و چیزی رو بزنم که خودم دلم می‌خواد و حالمو خوب می‌کنه نه چیزی که بقیه می‌خوان.

(دلم برای آسیه تنگ شد اونم از زرشکی بیشتر خوشش میومد.)

مردم خیلی اوقات متوجه نیستن چه تأثیری روی حال بقیه می‌ذارن. نه تا وقتی که به طور مستقیم ناراحتیت رو ابراز کنی.
تقصیری هم ندارن. ولی خب کلا شاید بهتر باشه برای یک دقیقه هم که هست خودمونو بذاریم جای بقیه و جهان خودمونو ندید بگیریم.

البته درد منم اینه که بین راضی کردن دل خودم و راضی کردن دل مردم گیر می‌کنم و همیشه هم سرش پشیمون می‌شم!

چه روز دلگیری شد.