گاهی آدم نمی‌شکند؛ فقط آن‌قدر از درون خسته می‌شود که دیگر برای ادامه‌دادن دلیلی پیدا نمی‌کند. تلخ‌ترین حقیقت شاید همین باشد که زمان همیشه چیزی را درمان نمی‌کند؛ گاهی فقط یادمان می‌دهد چگونه با زخمی که هیچ‌وقت خوب نشد، آرام‌تر زندگی کنیم.

@MatnOfficial

گاهی جهان نه از نبودنِ معنا، که از زیادیِ معنا فرو می‌ریزد؛ آن‌قدر معنا روی شانه‌های خاموشِ زمان می‌نشیند که حقیقت، خودش را پشت سایه‌ی خویش گم می‌کند. ما در فاصله‌ای زندگی می‌کنیم که نه بودن است و نه نبودن؛ چیزی شبیه صدای قدم‌های کسی که هرگز نیامده، اما ردّ رفتنش هنوز روی دیوارهای ذهن مانده است. شاید مرگ، پایانِ زندگی نباشد؛ شاید تنها لحظه‌ای باشد که زندگی دیگر دلیلی برای تظاهر به زنده‌بودن ندارد، و انسان تازه آن‌وقت می‌فهمد تمام عمرش را در جست‌وجوی دری سپری کرده که از آن‌سویش، خودش ایستاده است.

@MatnOfficial

طول میکشه قلبت چیزی رو بفهمه که خیلی وقته مغزت میدونه.

حقوق دادن
قسطا و بدهیامو دادم
الان یه بی پول سربلندم!

@MatnOfficial

گاهی تاریک‌ترین سایه‌ها، فقط نشانه‌ی این هستند که نوری خیره‌کننده در همان حوالی پنهان شده. سیاهی هر چقدر هم غلیظ باشد، حریفِ ذاتِ نور نمیشود.

(Photo by Me)
@MatnOfficial

ما اغلب در جستجوی معنا، جهان را زیر و رو می‌کنیم، بی‌آنکه بدانیم معنا نه گنجی پنهان در نقطه‌ای دوردست، بلکه شیوه‌ی تابیدنِ نگاهمان به همین تاریکی‌های روزمره است.

@MatnOfficial

گاهی یه مِه غلیظ و سنگین روی روزامون می‌شینه که فکر می‌کنیم هیچ‌وقت تموم نمیشه، اما این فقط یه زمستون موقتیه. ما مثل درختایی هستیم که تو سردترین روزا هم بی‌صدا زیر خاک ریشه می‌دوونیم تا برای دوباره جوانه زدن آماده بشیم. لازم نیست همیشه با تمام توان بدوی؛ گاهی فقط بیدار شدن و برداشتن یه قدم کوچیک توی همون تاریکی، خودش بزرگترین پیروزیه. تو درونِ خودت یه شعله‌ی اصیل داری که هیچ طوفانی نمی‌تونه خاموشش کنه، پس فقط با خودت مدارا کن.

@MatnOfficial

در گسستِ تاریکِ پژواک‌ها، سایه‌ها از خشکیِ آینه‌ها ریختند. رشته‌های تمنا در بادی کور ذوب شد و از دلِ این نیستی، سکوتی بی‌روزن زاده شد که هیچ دستی خراشش نمی‌دهد.

@MatnOfficial

دیگر نقاب قدیسان را به چهره نمی‌زنم؛ من آینه‌ام، به اندازه‌ی سنگی که می‌اندازی، ترکش به سویت پرتاب خواهم کرد.

@MatnOfficial

کاریکاتوری تلخ از بودنم؛ خِرَدم هشیار و شاهدی بر پوچی، و جانم سِرّ و منجمد. نه اشتیاقی برای فردا، نه پیوندی با این جهان، و نه دلی برای دیگری؛ تندیسی از ادراک، خالی از حیات.

@MatnOfficial

در من شهری ویران است که مردگانش از یاد رفته‌اند، من زنده‌ام، اما زندگی در من خیلی وقت است که تمام شده.

@MatnOfficial

شاید غمگین‌ترین حقیقت این باشد که آدم گاهی نمی‌شکند؛ فقط آرام‌آرام از خودش خالی می‌شود، تا روزی برسد که هنوز نفس می‌کشد، اما دیگر چیزی درونش منتظر آینده نیست.

@MatnOfficial

یا شاید گاهی فقط آن‌قدر از معنا تهی می‌شود که ادامه دادنش، شبیه تماشای ساعتِ دیواری در اتاقی خالی‌ست؛ عقربه‌ها می‌چرخند، بی‌آنکه چیزی قرار باشد اتفاق بیفتد.

@MatnOfficial

و تلخ‌ترین نوعِ نبودن، مردن نیست؛ این است که هنوز باشی، اما دیگر هیچ‌کس و هیچ‌چیز، دلیلی برای بودنت نباشد.

@MatnOfficial

مسخره‌ترین لحظه‌ی کلمات وقتی است که پشت درهای فروبسته متولد می‌شوند؛ تقلاهای صادقانه‌ای که درست در واپسین دمِ خاموشی پرتاب می‌شوند، تنها از سر استیصال روحی که می‌خواهد زلالی نیتش زیر آوار یک حکم غیابی دفن نشود، حتی با علم به اینکه در آن سوی تاریکی، دیگر گوشی برای شنیدن نمانده است.

@MatnOfficial

گاهی تلخ‌ترین واقعیت این است که نجات را نه در ساختن، بلکه در تمام شکل‌های گریز جست‌وجو می‌کنیم؛ چه در مُهر ویزایی که تبعید خودخواسته را به امید رهایی پیوند می‌زند و چه در لبه‌ی پلی که جاذبه‌اش پایانِ تمام مرزهاست، غافل از آنکه زخم غربت و اندوه هستی، در جغرافیا یا سقوط تمام نمی‌شوند، چون سنگینی این بار را به هر کجا که بگریزیم همراه با خود روح می‌بریم.

@MatnOfficial

تا ژیر مِلِم هامه ناو گیو
رفیقم پیام داس «۳۳ فره پیره؟» 😐

شاید بعضی پایان‌ها آن‌قدر سنگین‌اند که زبان، توانِ حملشان را ندارد؛ پس سکوت می‌کنیم، نه از سرِ ناتوانی، بلکه چون هر حقیقتی با گفتن روشن‌تر نمی‌شود و هر دری که بسته می‌شود، نیازی به کوبیده‌شدن ندارد؛ گاهی باید گذاشت جهان، بی‌هیچ نشانه‌ای، از فصلی به فصل دیگر عبور کند.

@MatnOfficial