سخنگو

نشست سخنگوی وزارت امورخارجه با اصحاب رسانه، دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵، مقدمه

بسم‌الله الرحمن الرحیم

هفته‌ای که گذشت، هفته مهمی برای ما ایرانی‌ها، برای منطقه و برای جهان بود. فکر می‌کنم هفته گذشته به‌واقع هفته ایران و ملت ایران بود. ما ایرانی‌تر از هر زمانی و ایران آقاتر از همیشه.

روز ۱۷ تیر به‌عنوان روز برادری و همدلی بین دو ملت ایران و عراق، در تاریخ روابط دو کشور ثبت شد.

فضای ایران، منطقه و جهان، عطر آگین شد. در جنگ بین چکش و شیشه عطر، باز هم ایران در سوگ قامت راست کرد. سرزمینی که قرن‌هاست در میان آتش و خون، ایستادن را از دماوند آموخته است، این بار نیز اشک را با شکوه درآمیخت و جهانی را به تماشای وفاداری ملتی نشاند که داغ‌ترین داغ نیز زانوانش را خم نمی‌کند.

از تهران تا قم و از نجف و کربلا تا مشهدالرضا، گویی جغرافیا از حرکت ایستاده بود تا تاریخ، وقار و عظمت یک ملت را نظاره کند.

میلیون‌ها دل به یک نام تپید. میلیون‌ها قدم، یک روایت را نوشت؛ نه فقط در کوچه‌ها و خیابان‌های ایران، که در حرم‌های نورانی، در میان مردمان دلداده عراق و در دل آزادگان جهان.

اشک‌ها به هم رسید و دست‌ها در دعای وداع به آسمان بلند شد. گویی مرزها در برابر اندوه مشترک و عشق مشترک، معنای خود را از دست داده بودند و امتداد این بدرقه، از دل ایران تا هر کجا که قلبی برای آزادگی می‌تپید، کشیده شده بود.

درود بر مردمان عراق، بر نجف و کربلا؛ بر مردمانی که خود را شریک اندوه ما دانستند و نشان دادند رشته محبت و همدلی، فراتر از مرزهاست.

و درود بر همه آزادگان جهان که در این روزها با ملت ایران همدل شدند و حرمت وفاداری را پاس داشتند.

در این روزها، هرچه کوشیدند تا فروغ این حضور را در غوغای روایت‌ها و هیاهوی رسانه‌ها کمرنگ کنند، هرچه کوشیدند میان مردم و باورهایشان فاصله بیندازند، حقیقت راه خود را گشود؛ چرا که وعده الهی تغییرناپذیر است:

«یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ»

آنان خواستند نور را خاموش ببینند، اما آنچه جهان دید، خروش نوری بود که از دل میلیون‌ها انسان برخاست؛ نوری که از تهران تا قم، از مشهد تا نجف و کربلا امتداد یافت و در دل هر انسان آزاده‌ای انعکاس پیدا کرد.

امروز در برابر این دریای بیکران محبت و وفاداری، جز تعظیم سخنی نیست. دست بر سینه می‌گذاریم و به مردمی ادای احترام می‌کنیم که ثابت کردند می‌توان داغدار بود و همچنان استوار ماند؛ می‌توان اشک ریخت و در همان حال، ستون خیمه وطن بود.

درود بر ملت بزرگ ایران؛ ملتی که زخم بسیار دیده است، اما زانو نزده است؛ بسیار گریسته است، اما امید را ناامید نکرده است و با همه داغ‌های خویش، همچنان ایستاده است؛ استوار، سربلند، عزیز.
@MFAIran

719 viewsedited 07:44