"گفتم دل و دین بر سر کارت کردم
هر چیز که داشتم نثارت کردم
گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی
آن من بودم که بی‌قرارت کردم"

مولانا

باران است،
او با لبخند قدم می‌زند،
گل در مسیرِ نگاهش می‌روید،
غزل از ردِّ پایش می‌شکفد،
دل تا مرز شیدایی پر می‌کشد،
و من در عشق او
قطره‌قطره آب می‌شوم. 💙🌧️💙

پنج‌شنبه 14:25 04.06.2026

#لطف‌الله_شیدا_قاطع

"بی من خوشی، وگرنه از آن تو می‌شدم
جان می‌سپردم آخر و جان تو می‌شدم
‌
گفتم که مردم از غم و گفتی به حرف نیست!
ای کاش من حریف زبان تو می‌شدم...
‌
معشوق روزگار غزل‌های ناب! کاش
هم‌عصر شاعران زمان تو می‌شدم
‌
ای عمر چندروزه‌ی دنیا! بدون عشق
تا کی اسیر سود و زیان تو می‌شدم؟
‌
پا بر سرم گذاشتی اکنون که آمدی
ای مرگ داشتم نگران تو می‌شدم"


شنبه 14:32 06.06.2026

"تا از تو جدا شده است آغوش مرا
از گریه کسی ندیده خاموش مرا

در جان و دل و دید فراموش نه‌ای
از بهر خدا مکن فراموش مرا"

بالا بروی 🌤️
پایین بیایی 🌧️
غمی که امروز به کسی دادی؛
غمِ فردایِ خود توست. 🔄



🖊️: #لطف‌الله_شیدا_قاطع

پیش از محرومیت، قدر نعمت را بدان
روزی مردی برای نخستین بار سوار کشتی شد. او از امواج دریا و احتمال غرق شدن چنان ترسیده بود که پیوسته بی‌تابی می‌کرد. هرچه مسافران او را دلداری می‌دادند، آرام نمی‌شد.
در میان مسافران، حکیمی حضور داشت. او پیشنهاد کرد مرد را برای لحظه‌ای به دریا بیندازند. هنگامی که مرد در آب افتاد، با تمام توان دست‌وپا زد و برای نجات خود تلاش کرد. سپس او را دوباره به کشتی بازگرداندند.
پس از بازگشت، مرد آرام در گوشه‌ای نشست و دیگر بی‌تابی نکرد. وقتی از حکیم علت این کار را پرسیدند، گفت:
«او تا رنج دریا را نچشیده بود، قدر امنیت کشتی را نمی‌دانست.»

بسیاری از نعمت‌های خداوند زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهند که انسان سختی و محرومیت را تجربه کند. خردمند کسی است که پیش از دست دادن نعمت‌ها، قدر آن‌ها را بداند و شکرگزار باشد.

‏آن موقعی که هیچ کسی را نداشتی
تا بروی پیشش.

وقتی که همه ترکت کردند،
بدان اینجا من هنوز منتظرت هستم،
حتی اگه خیلی دیر کرده باشی!


#لطف‌الله_شیدا_قاطع

.
امشب دلم از آمدنت سرشار است
فانوس به دست کوچه‌ی دیدار است
آن‌گونه تو را در انتظارم که اگر
این چشم بخوابد آن یکی بیدار است!

#ایرج_زبردست@Lutf41

"همین توکل کن ملرزان پا و دست
رزقِ تو بر تو ز تو عاشق تر است"

دوری‌ات نی می‌کشد نی هم اسیرم می‌کند
در شبی اندازه‌ی صد سال پیرم می‌کند

دسته‌ای از لاله‌ام در زیر پا له می‌شوم
نامه‌ی ناخوانده‌ای‌ام، چیر چیرم می‌کند

مثل یک گنجشک زخمی می‌گریزم، عاقبت
کودکی دنبال من افتاده گیرم می‌کند

من جوانم، سربلندم، با غرورم، زندگی
گوشه‌گیر و نامراد و سر به زیرم می‌کند

خالی‌ام از شعر، اینکه می‌نویسم ساده نیست
عشق شاید گاه‌گاهی ناگزیرم می‌کند

هیمه

تمام ثانیه‌ ها شاهدان این درد‌ اند
که من بدون تو می‌میرم و نمی‌میرم

"ژاله‌ام هرگز ندارم تاب احسان کسی
آب گردم گر کسی از خاک بردارد مرا"

آراسته ظاهریم و باطن نه چنان
القصه، چنانکه می‌نماییم، نه‌ایم


#شیخ_بهایی

ای جوجگانِ از دل توفان برآمده
چشمم پی شماست
چشمم پی شماست...

محب مسند آقایی این مردم
در از توهم دانایی آمد این مردم

شبیه شب‌پره خورشید را نمی‌بینند
اگر چه صاحب بینایی این مردم

برای شان سخن از دست‌های دور نزن
که لاک پشتک دریایی این مردم

گهی به محفل شیطان، گهی به بزم خدا
چقدر مردم هر جایی اند این مردم

به نام، پیرو یکتاپرستی اند ولی
در اصل هندو و بودایی اند این مردم

سر سکوت فضا را به سنگ می‌کوبند
شبیه ساعقه غوغایی اند این مردم

به رهنمود خداوند عیب می‌گیرند
که مرز آخر خودرایی اند این مردم

خبر رسید که طاووس را به دار زدند
چقدر دشمن زیبایی اند این مردم

جواب شان به شعور اجنه هم نرسد
سوال های معمایی اند این مردم


شعر و صدا: مختار احمد حاتمی

زیبایی و حس‌آمیزی لطیف این بیت را ببینید:

داری هوس که غیر برای تو جان دهد..
آه این چه آرزوست؟ مگر مرده‌ایم ما؟

لاادری

آمده ام،
برای ماندن!
برای سرآغاز قصه ها...

لطف الله شیدا قاطع
https://t.me/Lutf41