منِ عزیزم، متاسفم. متاسفم که انقدر ناامیدانه سعی کردی دیگران رو راضی نگه داری، متاسفم که وقتِ کافی برای حال بهترت به تو ندادم، متاسفم که بهت اجازه دادم وقتی زخم‌هات درحال خونریزی بودن، نگران بستن زخم‌های دیگران باشی، متاسفم که روزهایی بود که لبخند زدن دردناک بود خودت رو مجبور میکردی بخندی تا کسی نگرانت نباشه، متاسفم که تمام وقت و تلاش خودتو به ادمایی دادی که حتی نصف تو هم برات نبودن، متاسفم بابت شب‌هایی که خودت یواشکی گریه می‌کردی ولی کسی نبود که حالت رو بهتر کنه؛ اره من خیلی متاسفم که دوستت نداشتم اونجوری که تو لیاقت دوست داشته شدن داشتی.

مهم نیست منو چطور تعریف میکنی؛ کسایی که عمیق ترین و واقعی ترین نسخه‌م رو دیدن، همیشه دوستم دارن.

کاش تا قبل از اینکه بخاطر طاعون بمیرم
زیر بارون رقصیده باشم :)

یه جمله خوندم که خیلی به دلم نشست: "تقریبا میشه گفت هیچکس دوستت نداره، همه لازمت دارن."

چمیدونم، مثلاً برام آهنگ بفرست و بگو وقتی شنیدم یاد تو افتادم.

‏من از آدمای obsessed خوشم میاد. این بازی "کی کمتر اهمیت میده" واقعا خسته‌ کننده‌ است.

هیچ گریه ای دردناک تر از گریه ای که دلت واسه خودت میسوزه نیست.

داشتم فکر میکردم که آیا کسی میدونه
که من از بوی سیگار متنفرم؟
اینکه وقتی چیزی ناراحتم میکنه ساکت میشم؟
اینکه خیلی حساسم؟
اینکه فقط جلوی آدمایی که دوسشون دارم شلوغ و پر صدا میشم؟
اینکه اگه اذیتت میکنم یعنی برام مهمی؟
فهمیدم که نه برای هیچکس اینقدر مهم نبودم که بودنن.

sende gittin herkes gibi hala yerın dolmadı :)

هیچکس متوجه ناراحتیت نمیشه تا زمانی که به خشم تبدیل بشه، و بعدش تو میشی آدم بده‌ داستان.

•🩷•