جنگل شیشـہ ای‌‌‌‌‌
299 subscribers
144 photos
56 videos
9 links
جراحتم قبل از من بود.
به دنیا آمدم تا تن‌دارش کنم.
@Logosmatbot
Download Telegram
-فرضیه‌ دل‌آسودگی/مل رابینز

قرار نیست کسی نجاتم دهد، خودم باید خودم را نجات دهم. حتی باید خودم را از دست خودم نجات بدهم و خودم را وادارم که گام‌های کوچکی به جلو بردارم، همه‌ی روز، هر روز و حتی وقتی حس‌وحالش را ندارم.
کل زندگیم شنیدم که میگن کسی که خودش رو دوست نداره، بقیه رو هم نمیتونه دوست داشته باشه ولی هیچوقت قبولش نداشتم؛ من آدمهای دیگه رو خیلی بیشتر از خودم دوست داشتم نگاهم بهشون پر از نور بود حتی کسایی که باعثِ غمگین شدنم بودن .
«من استاد حرف زدن در سکوتم! کل زندگی‌ام در سکوت حرف زده‌ام و در سکوت تراژدی‌های زیادی را با خودم زندگی کرده‌ام.»

نازنین / فئودور داستایفسکی
«آیا دکتر نمی‌دانست یکی از چیزهایی که آدم‌ها را دیوانه می‌کند همین انتظار کشیدن است؟ مردم تمام عمرشان انتظار می‌کشیدند. انتظار می‌کشیدند که زندگی کنند، انتظار می‌کشیدند که بمیرند. توی صف انتظار می‌کشیدند تا کاغذ توالت بخرد. توی صف برای پول منتظر می‌ماندند و اگر پولی در کار نبود سراغ صف‌های درازتر می‌رفتند. صبر می‌کردی که خوابت ببرد و بعد هم صبر می‌کردی تا بیدار شوی. انتظار می‌کشیدی که ازدواج کنی و بعد هم منتظر طلاق گرفتن می‌شدی. منتظر باران می‌شدی و بعد هم صبر می‌کردی تا بند بیاید. منتظر خوردن می‌شدی و وقتی سیر می‌شدی باز هم صبر می‌کردی تا نوبت دوباره خوردن برسد. توی مطب روان‌پزشک با بقیه‌ی روانی‌ها انتظار می‌کشیدی و نمی‌دانستی آیا تو هم جز آن‌ها هستی یا نه؟!»

عامه پسند / چارلز بوکوفسکی
«پیش می‌آید آدم مدت‌ها غصه‌دار باشد بی‌ آن‌که خودش متوجه شود.»

طاعون / آلبرکامو
«اما‌ حرف زدن هیچ‌وقت بهترین خصلت او نبود. او باید خداحافظی‌اش را نقاشی می‌کرد. هیچ‌کس نمی‌تواند خداحافظی را نقاشی کند. به خورشید نگاه کرد. هفت تیر را به پهلویش چسباند. ماشه را کشید و با صورت روی زمین افتاد.»

شور زندگی / ایروینگ استون
«ده ماه در زندان ماندم فقط به جرم اینکه در میدان پیاتزا ونیزا فریاد زده بودم «زنده باد آزادی»»

نان و شراب / اینیاتسیو سیلونه
-صفر مطلق/معصومه باقری

آدم‌ها توی زندگی‌شان مُدام دنبال چیزهایی می‌گردند که به مرور یا ناگهان گم کرده‌اند. دنبالِ شادی‌های‌شان، آرزوهای‌شان، دل‌خوشی‌ها و خنده‌های‌شان. امّا گاهی آدمیزاد ساکت می‌ماند و دیگر دنبالِ خوشی‌هایش نمی‌گردد. به آن لحظه‌ تلخ می‌گویند: صفر مطلق.
«وقتی بزرگ‌تر شدم، مثل همه‌ی آدم‌‌ها، وقت‌هایی بود که دلم می‌خواست گریه کنم. اما بزرگ شده بودم و مادرم مثل قدیم نوازشم نمی‌کرد. راه‌حلش، به سادگی، این بود که می‌رفتم روی پشت‌بام، یا هر جای کوفتی دیگری که کسی مزاحمم نباشد، و خودم خودم را نوازش می‌کردم. یعنی با یک دستم دست دیگرم را نوازش می‌کردم، ولی این همیشه یک راز ماند. هیچ‌وقت کسی نفهمید که من برای آرام کردن خودم وقت ناراحتی چی‌کار می‌کنم. لازم هم نبود کسی بداند. مهم این بود که من با این کار آرام می‌شدم.»

خانه لهستانی‌ها / مرجان شیر محمدی
وسط یه جمع نشستی، همه دارن میگن و میخندن، تو ساکتی و توی مغزت اورثینک می‌کنی که چقدر به هیچ جا و هیچ کس تعلق نداری.
«نورا دوست داشت در جهانی خالی از هرگونه شرارت و ظلم زندگی کند، اما متأسفانه تمام دنیاهایی که می‌توانست انتخاب کند پر از انسان بودند.»

کتابخانه نیمه شب / مت هیگ