✨

در خفا با قصد ویرانی به سویم تاختید
حال اما شاهدید از من چه کوهی ساختید
آدمی در بردنش گاهى ضرر هم می‌کند
کیف را بردید اما آبرو را باختید :))

می گویند رنج،روح را بزرگ می کند؛
اما کدام روح،عزیزِ من؟
ما از پسِ این دنیا و تمام تعلقاتش بر نیامدیم…
هر چه بیشتر جنگیدیم،
بیشتر از خودمان کم شد؛
تا جایی که فهمیدیم بعضی باختها
شکست نیستند؛
تمام شدن آدم اند.

..:)

من خود بلای خویشم، از خود کجا گریزم؟

انسان دو معلم دارد:
آموزگار و روزگار؛
هر چه با شیرینی از اولی نیاموزی،
دومی با تَلخی به تو می آموزد
اولی،به قیمتِ جانش
دومی،به قیمت جانت!..

هر شب از سینه من تیر بلا می‌گذرد
تو چه دانی که برین سینه چه‌ها می‌گذرد؟

- امیرخسرو دهلوی.

«با ما کاری کردند که کرم ها در بدن ایوب
ای تاریخ ما را به یاد داشته باش!»

هوشنگ بادیه نشین

کوچ تا چند؟!
مگر می شود از خویش گُریخت!

دنیآ و حآل خوب و خوشش، عاید شما؛
ما را برای شعر و غزل آفریده‌اند..!

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد

و روزگار چه بازی بدی با ما داشت…

اما عزیز من، دوست‌داشتن آدم‌ها یعنی خواستن آن‌ها به همان شکلی که واقعاً هستند:
تیره، زیبا، زخمی، شکسته، ادامه‌دهنده.

اگر نَصیب نَبَخشی،نَظَر دَریغ مَدار. . .!

سعدی

با بَخت جَدل نمی توان کرد…

درویش و غنی،بندهٔ این خاکِ درند
و آنان که غنی ترند محتاج ترند.

یه‌شبایی تو زندگی آدمیزاد هست که بعد از ساعت‌ها فکر و خیال، به خودش می‌اد و می‌بینه روحش، از اعماق وجود داره گریه می‌کنه، ولی از چشماش هیچ اشکی نمی‌آد.

بشنوید و مستفیض بشید..🌱