روز دوم:
من کلا از ترحم خوشم نمیاد. از «وای بیچاره» گفتن، از اشک تمساح ریختن و از اینکه یکی بعد از فهمیدن یه قسمت از زندگی ادم، یه‌دفعه با نگاه متفاوتی بهش نگاه کنه بدم میاد. برای همین این یکی رو خیلی سربسته مینویسم. نه اینکه چیزی برای گفتن نداشته باشم، اتفاقا دارم. فقط قرار نیست همه بدونن.
کاش واقعا فقط اختلاف نظر بود. کاش داستان سر این بود که من یه چیزی میخواستم و خانواده‌ام یه چیز دیگه. کاش میشد نشست، بحث کرد، اخرش هم هرکس رفت سر زندگی خودش.
ولی همیشه این‌طوری نبوده.
یه چیزهایی هست که هنوز یادمه. نه فقط خود اتفاق، حتی بعضی حرف‌ها، بعضی نگاه‌ها، بعضی لحظه‌هایی که دلم میخواست فقط تموم بشن. چیزهایی که شاید الان اگر تعریفشون کنم، خیلی‌ها بگن «چطور تونستی تحمل کنی؟» و من واقعا جوابش رو نمیدونم.
شاید چون وقتی یه چیزی زیاد تکرار میشه، ادم دیگه به جای اینکه هر بار شوکه بشه، فقط منتظر تموم شدنش میمونه.
من و خانواده‌ام الان رابطه‌ی خوبی نداریم. خیلی جاها حتی نمیتونم اسمش رو اختلاف بذارم. بعضی وقت‌ها واقعا از هم متنفریم و فکر نمیکنم لازم باشه برای اینکه متن قشنگ‌تر بشه، اینو عوض کنم.
من خیلی وقت‌ها سعی کردم بفهمم چرا این‌طوری شد. کی شروع شد؟ کدوم اتفاق باعث شد این‌همه چیز عوض بشه؟ تقصیر کی بود؟
ولی یه جایی دیگه خسته شدم از پیدا کردن جواب.
فقط میدونم بعضی چیزها هنوز باهامن. حتی وقتی وانمود میکنم نیستن.
و شاید غمگین‌ترین قسمت ماجرا این نباشه که بینمون چی گذشته، اینه که بعضی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که اگر همه‌چیز از اول یه جور دیگه بود، من الان چه ادمی بودم.
در هر حال، نه دنبال دلسوزی‌ام، نه دنبال اینکه کسی طرف منو بگیره.
فقط یه بخش از زندگی منه که ترجیح میدم خیلی درباره‌ش حرف نزنم.
همین.

روز سوم:
خب فکر کنم درباره اینم نخوام زیاد بنویسم چون من ترک نشدم، صرفا یک تصمیمی از هر دو طرف بود.
شاید از بیرون وقتی یک رابطه تموم میشه، راحت بشه گفت یکی رفت و یکی موند. ولی همیشه این‌قدر ساده نیست. گاها دو نفر هنوز برای هم مهمن و حتی ممکنه هنوز همدیگه رو دوست داشته باشن، ولی به این نتیجه میرسن که ادامه دادن رابطه دیگه برای هیچ‌کدومشون خوب نیست.
من هیچ‌وقت دوست نداشتم پایان رابطه‌مون رو تبدیل کنم به داستانی که توش یکی مقصره و یکی قربانی. چون واقعیت این نبود، هر دومون توی اون تصمیم نقش داشتیم و فکر میکنم همین باعث میشه نتونم ازش با حسِ «منو ترک کرد» حرف بزنم.
البته این به این معنی نیست که راحت بود. تصمیمی که منطقی به نظر میرسه، لزوما تصمیم اسونی نیست. ممکنه خودت هم بدونی باید تمومش کنی، ولی باز هم وقتی واقعا تموم میشه، یه مدت ذهنت هنوز دنبال همون ادم بگرده.
اینکه یه نفر تا قبل از اون تصمیم، جزئی از روزمره‌ت بوده و بعد یهو دیگه نیست. اتفاق خاصی هم نیفتاده که بتونی ازش متنفر بشی و همه‌چیز رو راحت‌تر کنی. فقط یک رابطه تموم شده و تو باید کم‌کم به نبودنش عادت کنی.
من فکر نمیکنم هر رابطه‌ای که تموم میشه، حتما شکست خورده باشه. بعضی رابطه‌ها فقط به اخر خودشون می‌رسن. ممکنه چیزی واقعی بوده باشه، ممکنه خاطرات خوبی داشته باشی، ممکنه هنوز بعضی چیزها برات مهم باشن، ولی با این حال تصمیم بگیری ادامه ندی.
برای همین هم ترجیح میدم زیاد درباره «ترک شدن» حرف نزنم. چون داستان من این نبود که کسی منو گذاشت و رفت. ما هر دو تصمیم گرفتیم که نریم سمت ادامه دادن چیزی که دیگه قرار نبود مثل قبل باشه.
و شاید برای توضیح دادن کل ماجرا همین کافی باشه.

Thank God for Barcelona.