کاش همچنان توی راهنمایی بودم و میتونستم یکم بیشتر از زندگیم و انیمیشن های بچگیم لذت ببرم☹️-

I'd rather hang myself than realize this.

Teddy.

I would rather be dead.

Teddy, don't say that.
Teddy، Listen, you'll find some lovely, accomplished girl who will love you and adore you.
She's gonna make a fine mistress for your fine house, but I wouldn't.

Yes, you would, Jo. Look at me.

I'm homely, I'm awkward, and I'm odd.

I love you, Jo.

And you'd be ashamed of me.

I love you, Jo.

And we would quarrel because we can't help it even now.
I'd hate elegant society, you'd hate my scribbling, and we would be unhappy.
And we'd wish we hadn't done it, and everything will be horrid.

Is there anything more?

No, nothing more.

All right.

Except that...
Teddy, I don't believe I will ever marry.
I'm happy as I am, and I love my liberty too well to be in any hurry to give it up.

I think you're wrong.

No.

I think you will marry.
You'll find someone and love them.
You will live and die for them.
That's your way, and you will.
And I'll watch.

طوری که سه ساعت شنا کردم تا یه ادم رندوم بگه شنا اسونه و چیزی نداره😭😭-

روز اول:
فکر کنم اولین چیزی که توجهم رو جلب میکرد، موهام بود. از اینکه دوباره منو با همون موهای کوتاه میدید، خوشحال میشد. بعد هم مثل همیشه شروع میکرد به سؤال پرسیدن. پشت سر هم، بدون اینکه حتی بذاره جواب سؤال قبلی رو کامل بدم.
«هنوز شنا میکنی؟» و وقتی میگفتم اره قطعا ذوق میکرد. شاید باورش نمیشد توی شنا به چه موفقیت‌هایی رسیدیم.
بعد میپرسید فوتبال چی شد؟ ژیمناستیک چی؟ و من باید براش توضیح میدادم که خیلی چیزها عوض شدن. بعضی علاقه‌ها تموم شدن، بعضیا جاشونو به چیزهای جدید دادن.
از این یکی هم تعجب میکرد که بارسلونا هنوز توی زندگی منه. هنوز همون تیم رو دوست داریم و هنوز بعضی بازی‌ها میتونن کل حال یه روزمون رو عوض کنن. شاید نمیفهمید چرا اسم ادم‌هایی مثل پدری یا گاهی شناگرها انقدر توی حرف‌هامون تکرار میشه، ولی خب لازم نیست همه‌چیز رو براش توضیح بدم.
بعد میرسیدیم به کتاب‌ها و داستان‌ها. به اینکه هنوز هم با بعضی شخصیت‌ها زندگی میکنیم، هنوز هم گاهی یه داستان میتونه چند ساعت ما رو از دنیای واقعی جدا کنه. خوشحال میشد که اون بخش خیال‌پردازمون کامل نمرده.
قسمت خانواده سخت‌تر بود.
منِ بچگی خیلی چیزها رو میفهمید، حتی اگر نمیتونست براشون اسم بذاره. حالا منِ بزرگ‌تر اسم خیلی از اون چیزها رو میدونم. اگه مینشستم و براش تعریف میکردم به چه نتیجه‌هایی رسیدم، گریه میکرد. شاید بیشتر از چیزی که فکر میکنم، چون میدید بعضی از حس‌هایی که اون موقع فکر میکرد زیادی حساسه یا شاید اشتباه میکنه، انقدرها هم بی‌دلیل نبودن.
میپرسید: «خب، اخرش چی شد؟ چی می‌خوای بشی؟ ارایشگر؟»
و من میگفتم: «جامعه‌شناس.»
یه نگاه عجیب بهم می‌کرد.
چون بچگیِ من هیچ‌وقت نمیخواست شبیه مادرش بشه. شاید بزرگ شدن همین باشه، اینکه بعضی چیزهایی که یه زمانی ازشون فرار میکردی، یه روز تبدیل بشن به چیزی که میخوای بیشتر از هر چیزی بشناسی.
درباره درس هم اصلاً نمی‌فهمید چی به سرمون اومده.
چون یه جاهایی خیلی جلو رفتیم و یه جاهایی واقعاً عقب کشیدیم. یه وقت‌هایی دوازده ساعت درس خوندیم و کلی تست زدیم و از نتیجه‌مون خوشحال شدیم، یه وقت‌هایی هم فقط به کتاب نگاه کردیم و گفتیم: «ولش کن، فردا.»😭
ولی از اینکه هنوز داریم تلاش میکنیم خوشحال میشد. از اینکه با وجود همه بالا و پایین‌ها هنوز یه هدف داریم، هنوز میخوایم دانشگاهی که دوست داریم قبول بشیم، جامعه‌شناسی بخونیم و یه روزی زندگی‌ای بسازیم که بیشتر شبیه خودمون باشه.
راستش؟ هنوزم خیلی چیزاشو نفهمیدیم. فقط الان بهتر بلدیم وانمود کنیم که میدونیم داریم چی کار میکنیم.

7-11 day.

And just like that… Nagoya is almost here.

Yes we can girls.

We will free ourselves from the constraints they created for us to keep us held back.

روز دوم:
من کلا از ترحم خوشم نمیاد. از «وای بیچاره» گفتن، از اشک تمساح ریختن و از اینکه یکی بعد از فهمیدن یه قسمت از زندگی ادم، یه‌دفعه با نگاه متفاوتی بهش نگاه کنه بدم میاد. برای همین این یکی رو خیلی سربسته مینویسم. نه اینکه چیزی برای گفتن نداشته باشم، اتفاقا دارم. فقط قرار نیست همه بدونن.
کاش واقعا فقط اختلاف نظر بود. کاش داستان سر این بود که من یه چیزی میخواستم و خانواده‌ام یه چیز دیگه. کاش میشد نشست، بحث کرد، اخرش هم هرکس رفت سر زندگی خودش.
ولی همیشه این‌طوری نبوده.
یه چیزهایی هست که هنوز یادمه. نه فقط خود اتفاق، حتی بعضی حرف‌ها، بعضی نگاه‌ها، بعضی لحظه‌هایی که دلم میخواست فقط تموم بشن. چیزهایی که شاید الان اگر تعریفشون کنم، خیلی‌ها بگن «چطور تونستی تحمل کنی؟» و من واقعا جوابش رو نمیدونم.
شاید چون وقتی یه چیزی زیاد تکرار میشه، ادم دیگه به جای اینکه هر بار شوکه بشه، فقط منتظر تموم شدنش میمونه.
من و خانواده‌ام الان رابطه‌ی خوبی نداریم. خیلی جاها حتی نمیتونم اسمش رو اختلاف بذارم. بعضی وقت‌ها واقعا از هم متنفریم و فکر نمیکنم لازم باشه برای اینکه متن قشنگ‌تر بشه، اینو عوض کنم.
من خیلی وقت‌ها سعی کردم بفهمم چرا این‌طوری شد. کی شروع شد؟ کدوم اتفاق باعث شد این‌همه چیز عوض بشه؟ تقصیر کی بود؟
ولی یه جایی دیگه خسته شدم از پیدا کردن جواب.
فقط میدونم بعضی چیزها هنوز باهامن. حتی وقتی وانمود میکنم نیستن.
و شاید غمگین‌ترین قسمت ماجرا این نباشه که بینمون چی گذشته، اینه که بعضی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که اگر همه‌چیز از اول یه جور دیگه بود، من الان چه ادمی بودم.
در هر حال، نه دنبال دلسوزی‌ام، نه دنبال اینکه کسی طرف منو بگیره.
فقط یه بخش از زندگی منه که ترجیح میدم خیلی درباره‌ش حرف نزنم.
همین.