هر زمان و هر جایی که عدد ۲۷ رو دیدم یا اسم بویان رو شنیدم، دلم براش شکست و اشکم دراومد. حالا انگار نوبت تو شده که کوچک‌ترین اشاره‌ای به اسمت، شماره‌‌ت یا حتی بخشی از داستانت، چیزی رو درونم تکون بده که نتونم جلوی اشکام رو بگیرم.

بدون اهمیت دادن به هیچ‌چیزی، همیشه ازت حمایت میکنم و میدونم چقدر این تیم رو دوست داری پابلو.
شاید همین برای من کافیه که حتی وقتی همه‌چیز سخت میشه، باز هم طرف تو بمونم.

رها:

یه چیزی خیلی زیاد اذیتم میکنه، چند وقت دیگه پنجمین دوره مسابقات جایزه بزرگ و انتخابی دوم تیم ملی برگزار میشه، اگه جاویدنام ارنیکا دباغ زنده بود بالاخره سنش به مسابقات میخورد و میتونست تو مسابقات شرکت کنه.

-🤍

It’s never going to happen. Just like so many other things I thought would happen, but never did.
Why?
Is it because I’m just unlucky? It’s not because I didn’t try hard enough. I tried ten times harder, and yet I still end up with what someone else achieved with barely any effort.
I’ve understood this ever since I entered my first competitive environment. Whether it was sports or academics, it’s always been the same.
I’m genuinely really upset about it.

I can’t believe it actually happened. When I hit enter and my grades came up, I was genuinely shocked. I couldn’t believe I had managed to get grades like that… All my hard work finally paid off. I’m genuinely so fucking happy right now 😭 And maybe there really is some truth to “و ناگهان نوبت تو میشود”.

و جام‌جهانی بدون تو هیچوقت معنا نخواهد داشت.