Il y a une femme qui a toujours vécu entre deux mondes.
Dans l’un, elle rit, s’enthousiasme pour une compétition, s’illumine à cause d’une chanson ou d’une simple phrase, et pourrait passer des heures à parler de tout ce qu’elle aime profondément.
L’autre est un monde que presque personne ne voit. C’est là que les décisions les plus simples peuvent devenir des batailles silencieuses — non pas parce qu’elle ne sait pas ce qu’elle veut, mais parce que, pendant si longtemps, la vie a choisi à sa place.
La chose la plus étrange, c’est qu’elle continue malgré tout à parler de l’avenir. Elle continue à faire des projets pour des années qu’elle n’a pas encore atteintes. Quelque part, au plus profond d’elle-même, elle est convaincue qu’un jour, elle finira par se retrouver très loin de l’endroit où elle est aujourd’hui.
Elle ne laisse pas facilement les autres entrer dans sa vie. Mais lorsqu’elle le fait, elle s’attache longtemps, même si elle fait semblant que cela n’a plus d’importance.
Certaines nuits, elle est sur le point de s’effondrer. Pourtant, le lendemain matin, on la retrouve en train de chercher un nouveau livre, d’apprendre une nouvelle langue, de s’entraîner ou de poursuivre un nouvel objectif. Non pas parce que tout va bien, mais parce qu’abandonner ne lui a jamais semblé être une option.
C’est peut-être sa plus grande contradiction: elle est épuisée par la vie qu’elle a menée jusqu’ici, et pourtant, elle continue de construire celle qu’elle espère vivre un jour.
Comme si une seule phrase était restée silencieusement gravée en elle, toutes ces années:
« Un jour, je finirai enfin par vivre une vie qui sera véritablement la mienne. »
Dans l’un, elle rit, s’enthousiasme pour une compétition, s’illumine à cause d’une chanson ou d’une simple phrase, et pourrait passer des heures à parler de tout ce qu’elle aime profondément.
L’autre est un monde que presque personne ne voit. C’est là que les décisions les plus simples peuvent devenir des batailles silencieuses — non pas parce qu’elle ne sait pas ce qu’elle veut, mais parce que, pendant si longtemps, la vie a choisi à sa place.
La chose la plus étrange, c’est qu’elle continue malgré tout à parler de l’avenir. Elle continue à faire des projets pour des années qu’elle n’a pas encore atteintes. Quelque part, au plus profond d’elle-même, elle est convaincue qu’un jour, elle finira par se retrouver très loin de l’endroit où elle est aujourd’hui.
Elle ne laisse pas facilement les autres entrer dans sa vie. Mais lorsqu’elle le fait, elle s’attache longtemps, même si elle fait semblant que cela n’a plus d’importance.
Certaines nuits, elle est sur le point de s’effondrer. Pourtant, le lendemain matin, on la retrouve en train de chercher un nouveau livre, d’apprendre une nouvelle langue, de s’entraîner ou de poursuivre un nouvel objectif. Non pas parce que tout va bien, mais parce qu’abandonner ne lui a jamais semblé être une option.
C’est peut-être sa plus grande contradiction: elle est épuisée par la vie qu’elle a menée jusqu’ici, et pourtant, elle continue de construire celle qu’elle espère vivre un jour.
Comme si une seule phrase était restée silencieusement gravée en elle, toutes ces années:
« Un jour, je finirai enfin par vivre une vie qui sera véritablement la mienne. »
مرداد ماه، کیک هویج گردویی که هانیه دستورشو خیلی جدی از خودش ساخته بود، در حالی که نصف مواد کیکهای واقعی رو هم نداشت :)) جوری همهچی با اعتمادبهنفس پیش رفت که انگار اصلا قرار نبود کمبود مواد مشکلی ایجاد کنه.
شاید هم عکس گرفتن از ماه و حرفهای فلسفی دربارهی ۲۵ متر اخرِ ۴۰۰ ازاد، اینکه چرا دقیقا اون ۲۵ متر اخر اینقدر فرق داره و چرا اونجا دیگه نمیدونه داره شنا میکنه یا صرفا داره به دیوار نزدیک میشه.
-چون که زندگی همینقدر بیربطه🤷🏻♀️
شاید هم عکس گرفتن از ماه و حرفهای فلسفی دربارهی ۲۵ متر اخرِ ۴۰۰ ازاد، اینکه چرا دقیقا اون ۲۵ متر اخر اینقدر فرق داره و چرا اونجا دیگه نمیدونه داره شنا میکنه یا صرفا داره به دیوار نزدیک میشه.
-چون که زندگی همینقدر بیربطه🤷🏻♀️
Forwarded from رَڪیذ
لب بر لب هر بوسه ربایی بنهی
نوبت چو به ما رسد بهایی بنهی.
نوبت چو به ما رسد بهایی بنهی.
Forwarded from رَڪیذ
رَڪیذ
لب بر لب هر بوسه ربایی بنهی نوبت چو به ما رسد بهایی بنهی.
رها میگه مولانا توی این بیت از واژهآرایی "ب" استفاده کرده و ما ابتدا این طور خیال میکنیم که صرفاً به خاطر زیباشناسی هست اما دراصل چون لبها روی هم میاد و یا کسی رو میبوسیم، صدای "ب" میاد؛ استفاده کرده.
Everything ends so easily, and so quickly.
The night before, you’re talking to each other, and the next day, you’re crying on the phone.
The coffees at Azadi Swimming Pool’s cafe still remember our little argument over a single shot of coffee.
Seeing your name next to mine on my laptop was enough to make me sit there and cry for hours.
“I don’t have an Instagram account,” and I scrunch up my face.
You send me an Ed Sheeran song, and I decide that, for a while, I’m going to make videos with Sami’s love songs.
For the first time, you tell me, “I love you,” and I scream into my pillow like the happiest girl in the world.
I remember the stupid little things. The jokes that weren’t even funny. The conversations that lasted until we forgot what we were talking about. The way I used to wait for your name to appear on my screen.
And somehow, all of those tiny moments became memories before I even realized they were happening.
Everything ended so easily.
Too easily.
And I still don’t know what hurts more the fact that it ended, or the fact that something that once felt like it would last forever could disappear so quietly.
I don’t even know what I’m writing anymore.
Maybe I’m just trying to put all the things I never got to say somewhere.
Maybe I just don’t want to forget.
The night before, you’re talking to each other, and the next day, you’re crying on the phone.
The coffees at Azadi Swimming Pool’s cafe still remember our little argument over a single shot of coffee.
Seeing your name next to mine on my laptop was enough to make me sit there and cry for hours.
“I don’t have an Instagram account,” and I scrunch up my face.
You send me an Ed Sheeran song, and I decide that, for a while, I’m going to make videos with Sami’s love songs.
For the first time, you tell me, “I love you,” and I scream into my pillow like the happiest girl in the world.
I remember the stupid little things. The jokes that weren’t even funny. The conversations that lasted until we forgot what we were talking about. The way I used to wait for your name to appear on my screen.
And somehow, all of those tiny moments became memories before I even realized they were happening.
Everything ended so easily.
Too easily.
And I still don’t know what hurts more the fact that it ended, or the fact that something that once felt like it would last forever could disappear so quietly.
I don’t even know what I’m writing anymore.
Maybe I’m just trying to put all the things I never got to say somewhere.
Maybe I just don’t want to forget.
Everything becomes worse when we decide to forget each other with respect, as if we had never existed in each other’s lives.
I don’t know why I’m writing this. I only know that this has been the hardest decision of my life.
To pretend that none of this ever happened.
To walk away quietly, without anger, without blame, and without turning our memories into something ugly.
As if we had never existed.
As if I never smiled at the smallest things you did.
Maybe forgetting someone would be easier if they had hurt you enough for you to hate them.
But when there is still love, and the only thing you can do is choose to leave, what are you supposed to do?
Maybe because forgetting you feels impossible, even when I’ve agreed to try.
I don’t know why I’m writing this. I only know that this has been the hardest decision of my life.
To pretend that none of this ever happened.
To walk away quietly, without anger, without blame, and without turning our memories into something ugly.
As if we had never existed.
As if I never smiled at the smallest things you did.
Maybe forgetting someone would be easier if they had hurt you enough for you to hate them.
But when there is still love, and the only thing you can do is choose to leave, what are you supposed to do?
Maybe because forgetting you feels impossible, even when I’ve agreed to try.
این عکس برای وقتیه که تازه شروع کرده بودم برای کنکور درس بخونم، آبان ماه پارسال، صبح خیلی زود☹️.
اون موقع حتی یه درصد هم فکر نمیکردم قراره اینهمه اتفاق بد بیفته، اینهمه چیز خراب بشه و خودم یه جایی برسم که مجبور شم از صفر دوباره شروع کنم.
از باخت میترسم ولی هنوز یه جایی ته دلم هنوز باور دارم اگه آدم چیزی رو واقعا از ته دل بخواد، بالاخره بهش میرسه.
فقط مشکلم اینه که اگه یه روز یکی پیدا بشه که اون چیزو بیشتر از من بخواد چی؟
اگه یکی بیشتر از من تلاش کنه، بیشتر از من بخوادش و بیشتر از من براش بجنگه چی؟
من از این میترسم که یه روز برسم به همون چیزی که همیشه آرزوشو داشتم، ولی ببینم یکی دیگه بیشتر از من لایقش بوده.
تمام این مدت خودمو جمع کرده باشم، از صفر شروع کرده باشم، دوباره تلاش کرده باشم و آخرش یکی دیگه فقط با چند قدم بیشتر، چیزی رو ببره که من برای داشتنش خودمو به هر دری زدم.
فقط دلم میخواد این یه بار، فقط این یه بار، زندگی هم طرف من باشه.
اون موقع حتی یه درصد هم فکر نمیکردم قراره اینهمه اتفاق بد بیفته، اینهمه چیز خراب بشه و خودم یه جایی برسم که مجبور شم از صفر دوباره شروع کنم.
از باخت میترسم ولی هنوز یه جایی ته دلم هنوز باور دارم اگه آدم چیزی رو واقعا از ته دل بخواد، بالاخره بهش میرسه.
فقط مشکلم اینه که اگه یه روز یکی پیدا بشه که اون چیزو بیشتر از من بخواد چی؟
اگه یکی بیشتر از من تلاش کنه، بیشتر از من بخوادش و بیشتر از من براش بجنگه چی؟
من از این میترسم که یه روز برسم به همون چیزی که همیشه آرزوشو داشتم، ولی ببینم یکی دیگه بیشتر از من لایقش بوده.
تمام این مدت خودمو جمع کرده باشم، از صفر شروع کرده باشم، دوباره تلاش کرده باشم و آخرش یکی دیگه فقط با چند قدم بیشتر، چیزی رو ببره که من برای داشتنش خودمو به هر دری زدم.
فقط دلم میخواد این یه بار، فقط این یه بار، زندگی هم طرف من باشه.
اون دوره یه رژیم خیلی سنگین هم گرفته بودم که نتیجه داد و بالاخره به وزن دلخواهم رسیدم ولی بعد دیماه دیگه ولش کردم.
یادمه وسط کلاس مژده طالب گریه میکردم، جامعهشناسی میخوندم و همزمان سعی میکردم خودمو با ماست یونانی به جای سس گول بزنم که مثلا اینم خوشمزهست :))
در حالی که تنها چیزی که توی کل روز میخوردم فقط و فقط سبزیجات بود.
صبح تا شب درس، رژیم، استرس، باشگاه و تلاش برای اینکه به هرطریقی خودمو سرپا نگه دارم.
حتی غذا خوردنم هم شده بود یه جور رقابت با خودم.
یادمه وسط کلاس مژده طالب گریه میکردم، جامعهشناسی میخوندم و همزمان سعی میکردم خودمو با ماست یونانی به جای سس گول بزنم که مثلا اینم خوشمزهست :))
در حالی که تنها چیزی که توی کل روز میخوردم فقط و فقط سبزیجات بود.
صبح تا شب درس، رژیم، استرس، باشگاه و تلاش برای اینکه به هرطریقی خودمو سرپا نگه دارم.
حتی غذا خوردنم هم شده بود یه جور رقابت با خودم.
Gavi and Pedri have turned down PSG approaches to stay at Barca.
PSG have shown interest in signing Gavi on several occasions, particularly because of Luis Enrique’s admiration for him. Back in 2023, it was reported that PSG also made an approach for Gavi during the Dembele negotiations. Gavi himself addressed the PSG rumours, making it clear that he wanted to spend his entire career at Barca and had no intention of leaving.
In 2023, there were also reports that PSG had made an offer of around 100 million for Pedri, which Barca rejected. The club made it clear that Pedri wanted to remain in Barcelona, while Pedri himself expressed his faith in the club’s project.
That’s the difference between players like Pedri and Gavi and players like Ferran Torres and others. They choose Barca, even when the biggest clubs in Europe come knocking.
PSG have shown interest in signing Gavi on several occasions, particularly because of Luis Enrique’s admiration for him. Back in 2023, it was reported that PSG also made an approach for Gavi during the Dembele negotiations. Gavi himself addressed the PSG rumours, making it clear that he wanted to spend his entire career at Barca and had no intention of leaving.
In 2023, there were also reports that PSG had made an offer of around 100 million for Pedri, which Barca rejected. The club made it clear that Pedri wanted to remain in Barcelona, while Pedri himself expressed his faith in the club’s project.
That’s the difference between players like Pedri and Gavi and players like Ferran Torres and others. They choose Barca, even when the biggest clubs in Europe come knocking.
Forwarded from Rira 🇨🇳.
Answer the phone
"Harry, you're no good alone
Why are you sittin' at home on the floor?
What kind of pills are you on?"
"Harry, you're no good alone
Why are you sittin' at home on the floor?
What kind of pills are you on?"