آقا تولد رها مبارک، ایشالله همیشه به تولد👏🏼.

من و ان آرم کمیته المپیک که شش ماه روی کارت عضویتم بود.

اقا مارو یه املت بعد جامعه شناسی نجات داد.

مربی بامزه و نازم تازه کار با هوش‌مصنوعی رو یاد گرفته، براش رندوم عکس فرستادم که خوشحال بشه😭، ببینید چه چیز 💞 ساخته برام.

قسم به اسم آزادی، به لحظه‌ای که جان دادی.

بزرگ‌ترین رویام؟ یه روزی عضو تیم شنا دانشگاه تهران باشم.

لواندوفسکی واقعا یه چیزو خوب فهمیده بود، وقتی پیراهن بارسا تنت میره، فقط نباید توی زمین فوتبال خوب باشی، باید بیرون زمین هم حرمتش رو نگه داری.
همیشه گفت از بودن توی بارسا خوشحاله، از زندگی توی بارسلونا راضیه، از پروژه تیم تعریف کرد و بارها گفت که میخواد اینجا بمونه و تا وقتی بتونه برای این پیراهن بجنگه.
بعد از اون طرف، فران تورس😂
وقتی هوادارا انتظار داشتن حداقل یه جمله امیدوارکننده بشنون، با پرویی تمام گفت:
«من میخوام جایی باشم که خوشحال باشم.»
جالب اینجاست که لواندوفسکی با اون سن، هم عملکردش از فران تورس بهتر بوده، هم بارها گره بازی‌های بارسا رو باز کرده، با این حال هیچ‌وقت حس نکردیم داره سر باشگاه منت میذاره یا با حرفاش ارزش بارسا رو پایین میاره.
همین تفاوت‌های کوچیکه که باعث میشه هوادارا یه نفر مثل لوا رو با احترام یاد کنن چون حتی وقتی شایعه جدایی دورش بود، هیچ‌وقت با حرفاش حسی نداد که بارسا فقط یه ایستگاه موقته.

Just back home..

Il y a une femme qui a toujours vécu entre deux mondes.
Dans l’un, elle rit, s’enthousiasme pour une compétition, s’illumine à cause d’une chanson ou d’une simple phrase, et pourrait passer des heures à parler de tout ce qu’elle aime profondément.
L’autre est un monde que presque personne ne voit. C’est là que les décisions les plus simples peuvent devenir des batailles silencieuses — non pas parce qu’elle ne sait pas ce qu’elle veut, mais parce que, pendant si longtemps, la vie a choisi à sa place.
La chose la plus étrange, c’est qu’elle continue malgré tout à parler de l’avenir. Elle continue à faire des projets pour des années qu’elle n’a pas encore atteintes. Quelque part, au plus profond d’elle-même, elle est convaincue qu’un jour, elle finira par se retrouver très loin de l’endroit où elle est aujourd’hui.
Elle ne laisse pas facilement les autres entrer dans sa vie. Mais lorsqu’elle le fait, elle s’attache longtemps, même si elle fait semblant que cela n’a plus d’importance.
Certaines nuits, elle est sur le point de s’effondrer. Pourtant, le lendemain matin, on la retrouve en train de chercher un nouveau livre, d’apprendre une nouvelle langue, de s’entraîner ou de poursuivre un nouvel objectif. Non pas parce que tout va bien, mais parce qu’abandonner ne lui a jamais semblé être une option.
C’est peut-être sa plus grande contradiction: elle est épuisée par la vie qu’elle a menée jusqu’ici, et pourtant, elle continue de construire celle qu’elle espère vivre un jour.
Comme si une seule phrase était restée silencieusement gravée en elle, toutes ces années:
« Un jour, je finirai enfin par vivre une vie qui sera véritablement la mienne. »

لب بر لب هر بوسه ربایی بنهی
نوبت چو به ما رسد بهایی بنهی.