امیدوارم سالی که شروع شده، همون‌قدر که من براش برنامه دارم، اون هم یه چند تا غافلگیری خوب برام کنار گذاشته باشه. نمره‌های خوب، رکوردهای بهتر، مدرک‌های بیشتر و کلی لحظه که ارزش چند بار زندگی کردن رو داشته باشن.

آقا تولد رها مبارک، ایشالله همیشه به تولد👏🏼.

من و ان آرم کمیته المپیک که شش ماه روی کارت عضویتم بود.

اقا مارو یه املت بعد جامعه شناسی نجات داد.

مربی بامزه و نازم تازه کار با هوش‌مصنوعی رو یاد گرفته، براش رندوم عکس فرستادم که خوشحال بشه😭، ببینید چه چیز 💞 ساخته برام.

قسم به اسم آزادی، به لحظه‌ای که جان دادی.

بزرگ‌ترین رویام؟ یه روزی عضو تیم شنا دانشگاه تهران باشم.

لواندوفسکی واقعا یه چیزو خوب فهمیده بود، وقتی پیراهن بارسا تنت میره، فقط نباید توی زمین فوتبال خوب باشی، باید بیرون زمین هم حرمتش رو نگه داری.
همیشه گفت از بودن توی بارسا خوشحاله، از زندگی توی بارسلونا راضیه، از پروژه تیم تعریف کرد و بارها گفت که میخواد اینجا بمونه و تا وقتی بتونه برای این پیراهن بجنگه.
بعد از اون طرف، فران تورس😂
وقتی هوادارا انتظار داشتن حداقل یه جمله امیدوارکننده بشنون، با پرویی تمام گفت:
«من میخوام جایی باشم که خوشحال باشم.»
جالب اینجاست که لواندوفسکی با اون سن، هم عملکردش از فران تورس بهتر بوده، هم بارها گره بازی‌های بارسا رو باز کرده، با این حال هیچ‌وقت حس نکردیم داره سر باشگاه منت میذاره یا با حرفاش ارزش بارسا رو پایین میاره.
همین تفاوت‌های کوچیکه که باعث میشه هوادارا یه نفر مثل لوا رو با احترام یاد کنن چون حتی وقتی شایعه جدایی دورش بود، هیچ‌وقت با حرفاش حسی نداد که بارسا فقط یه ایستگاه موقته.

Just back home..