مرحله صفر.

اون دوره‌ای وارد زندگیم شد، که من درگیر جمع‌وجور کردن خودم بودم و هیچ چیز واقعاً برام اثری نداشت. شنا از چیزی که دوستش داشتم، تبدیل شده بود به منبع فشار و واکنش من معمولاً عصبانیت بود. نمی‌خواستم باهاش روبه‌رو شم و مدام عقب می‌کشیدم. اون آدم نه نقش قهرمان داشت نه ناجی، اما باعث شد همه‌چیو انقدر زود فراموش نکنم. ۸۶ برای من بیشتر از یک عدد، یه مرز بود؛ جایی که متوقف شدم ولی سقوط نکردم. برای سال جدید انتظار خاصی ندارم، فقط پیشرفت قابل اندازه‌گیری؛ زمان کمتر و امتیاز بالاتر، برای هر دومون می‌خوام.

ادمی که اهنگ گوش نمیداد؟

واقعا جان یکی از بهترینا بود.

تو میگی استعداد، من میگم ۶ صبح از رو تخت بیمارستان بلند شدن و تمرین رفتن.

در اخر، پاینده ایران.