injury depression is actually so real bc wdym i can't do the one thing that would give me an escape from reality
liberté(💜)
Lewis Capaldi – Wish You The Best
چند وقت دیگه شاید یادم نیاد این اهنگ دقیقا برای چه موقعی بود ولی بمونه اینجا.
Forwarded from 𝜗ৎ
https://t.me/crazygirlrh
────୨ৎ────
با همون اولین نگاه فهمیدم خیلی به خودت سخت میگیری و میخوای توی همه چی بهترین باشی، به صورت کلی بگم خیلی کمالگرایی.
دیگه خستهم از اینکه همه میگن «میگذره ، نگران نباش». راستش اصلا خوب نمیگذره . وقتی چیزی که همه زندگیت بوده ، حالا فقط یه درد ثابت شده و هیچ کاری ازت برنمیاد ، هیچ جملهی آرامشبخشی کمکت نمیکنه . انگار همه فقط از دور نگاه میکنن و فکر میکنن یه روز صبح بیدار میشی و همه چی حل شده .
رکوردهایی که قبلاً راحت میزدم حالا فقط تو ذهنم هستن . خم کردن پام یه پروژهی بزرگه و بعضی وقتا با خودم فکر میکنم که حداقل میتونم چند وقت استراحت کنم ولی من حتی از زیادی استراحت کردن هم خسته شدم .
تمرین هام ؟ اونا فقط یه شوخی تلخن . هر حرکت ساده تبدیل شده به یه جنگ واقعی و حتی وقتی موفق میشم یه حرکت کوچیک رو انجام بدم حس میکنم باید جشن بگیرم که «آفرین ، امروز چند ثانیه یا درجه پیشرفت کردی » و هیچکس نمیفهمه که این عقبگرد چقدر سخت و خستهکنندهست .
بعضی روزا حتی درد بیشتر از درد جسمیه . شش ماه آینده انگار یه تونل طولانی و تاریکه که هیچ نوری توش نیست . هیچ فراری وجود نداره ، جز اینکه هر روز با خودت بسازی و به خودت یادآوری کنی که هنوز میتونی یک قدم دیگه برداری ، حتی اگر آروم و آهسته باشه .
قسمت بد ماجرا اینه که من دوتا خیابون با نورا فاصله دارم و نمیتونم ببینمش.