آدم یه وقتا نیاز داره
یکی براش یه آهنگ بفرسته
بگه ببین این حسم به توئه
گوش کن !

من تو را در میان این همه ویرانی دوست دارم؛ مثلِ آخرین پنجره در خانه‌ای سوخته، مثلِ یک تکه نان میان دستان خسته، مثلِ آواز پرنده‌ای خونین.

محمود درويش يه جمله قشنگی داره كه میگه:
من اگر تصميم بگیرم نبينمت
تو روی مژه هامم بشينى، دیگه نميبينمت!
آدم ها رو به اين نقطه نرسونيد ...

در جنگ با خودم به سر می‌برم؛
جنگی که هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد،
مگر روزی که
در برابر خودم شکست بخورم؛
چون گاهی، تنها راهِ پیروزی،
تسلیم شدن در برابر خویشتن است.
و میانِ برنده و بازنده،
من ایستاده‌ام؛
نه پیروز، نه شکست‌خورده،
فقط رها از جنگی که خودم آغازش کردم.

آدرین .

دوست داشتن
آخرین داشتهٔ آدمی ا‌ست،
پنجره را بازبگذارید
ما چیزی برای پنهان کردن نداریم

👤 #سیدعلی_صالحی

بیاد روزهای خیلی دور و خیلی نزدیک
انگار دیروز بود و ولی زمان بیرحم میگه سالها ازش گذشته …

به جای "حق نداری به جز من با هیچکس دیگه صحبت کنی." بهش بگید:
لحن گیرای صدایت زود عاشق می کند؛
جان من تا می شود، با هیچ کس صحبت نکن.

ناز بوی من مبادا نا کسان بویت کنند
با بدان کمتر نشین ترسم که بد خویت کنند
بوی عطر زلف تو دیوانه سازد عالمی
بشکند دستی که قصد لمس گیسویت کند.

‘آدم گاهی کسی را آن‌قدر دوست دارد که نبودنش هم تبدیل به نوعی حضور می‌شود؛ همه‌جا هست، در آهنگی که گوش می‌دهی، در خیابانی که از آن رد می‌شوی، در جمله‌ای که ناگهان یادت می‌آید.
هاروکی موراکامی’

داشت با صدای بلند تو کوچه میخوند و‌گریه میکرد : «تو می‌خندی، حواست نیست و من آروم می‌میرم… حواسم هست و می‌میرم، حواست نیست»