خب بالاخره زدن
حالا برو بخواب ایرانی

عراقچی از این لحظه مذاکره‌کننده مورد علاقه‌مه

خدایا بیت آقا رو هم زدن💔💔💔💔

.

.....

بعد از تأیید خبر مرگ قاتل اعظم، داداش شیش ساله‌م بعد از کلی شادی و فریاد جاویدشاه و جشنش گفت:
«خامنه‌ای فکر می‌کرد همیشه زنده‌ست»
توی کثافت نمی‌دونستی مرگ برای همه‌ست. مرگ فقط برای مردم بیچاره ما نیست. برای تو هم هست. نوبت تو هم روزی می‌رسه، و رسید. این بچه بهتر از تو می‌دونست. شاید اگه عقل این بچه رو داشتی، سرنوشت متفاوتی در انتظارت بود.
هیچ دیکتاتوری جاودان نیست. اما تمام دیکتاتورها طوری رفتار می‌کنن که انگار هستن.

ناگهان دیدم اشکم داره جاری میشه. خودم رو به اتاق رسوندم و یه دل سیر گریه کردم. از غم کسانی که همین پنجاه روز پیش کشته شدن. اونا نتونستن این لحظه رو زندگی کنن.
اونا در آخرین پرده از زندگی خامنه‌ای کشته شدن.
شما رفتید بچه‌ها، اما ما این روز رو زندگی کردیم. کاش می‌تونستید شادی ایران رو ببینید.

تا قطع نشدم عرض کنم که اگه یکی از موشک‌هاشون افتاد رو سر من، از اسمم برای محکوم کردن این حمله استفاده نکنید و کاسه داغ‌تر از آش نشید وقتی خودم راضیم.

الان بخندید بچه‌ها. الان دیگه بخندید.

به اون دلی که می‌گفت برو گوش دادی و رفتی.
و امروز در بین این خنده‌ها، خندهٔ زیبای تو رو نداریم.

خوشحالم کشته شدی، اما سردرگم هم هستم. یعنی فقط برای پنجاه روز بیشتر، به ازای هر روز زندگیت، طبق منابع مختلف از صد و خرده‌ای تا یک هزار نفر رو حاضر بودی بکشی؟ دوست دارم ازت بپرسم که ارزشش رو داشت؟ اما خوشحالم که کشته شدی و نمی‌تونم بپرسم. و خشمگین هم هستم. از این که شخصاً با تبر به دو نیمه نامساوی تقسیمت نکردم خشمگینم. نمی‌دونی چقد کشتنت رو تصور کردم. تو هم خوشحال باش. خوش‌شانس رفتی.

درحالی که منطق جنگی آمریکا و اسرائیل بر اساس کمترین تلفات غیرنظامی بنا شده، همون خطاهاش رو‌ (که قابل چشم‌پوشی و ماست‌مالی نیستن) تو رسانه‌هاشون پوشش میدن و ادعا می‌کنن چون جنگ تلفات غیرنظامی دارد، پس جنگی علیه ایران است و نه صرفاً جمهوری اسلامی، و دشمنان جنایتکارترین نظام‌های موجود در زمین هستند و ال و بل.
در عین حال در همون رسانه‌ها دو پست پایین‌تر تصاویر تخریب کور (و یا هدفمند، اما هدف غیرنظامی!) توسط خودشون رو می‌ذارن و به عنوان دستاوردهای بزرگی که کمر دشمن رو شکسته ارائه میدن.

درحالی که جمع تلفاتی که دشمن از این‌ها گرفته رو، تقریباً تماماً غیرنظامی جلوه میدن، تلفاتی که خودشون گرفتن رو بدون تفکیک و فقط تحت عناوین کلی مثل «تلفات» پوشش میدن و هر یک کشته، اعم از بچه، پیر، زن، مرد، نظامی(😂😂‌) و غیرنظامی رو یک دستاورد به حساب میارن.

درحالی که اون‌ها حساب شده و به مراکز مهم حمله می‌کنن (آخه واقعا چه سودی داره براشون که همینطوری رندوم بیان خونه و مدرسه و بیمارستان معمولی بزنن؟)، اینا از اساس رو‌ش جنگشون گروگان‌گیریه. مردم تمام منطقه به‌خصوص کشورهای حاشیه خلیج فارس رو گروگان می‌گیرن. اول ادعا می‌کنن اگه ما رو بزنید اونا رو می‌زنیم، و بعد واقعا مثل دیوانه‌ها به جون شهرهای اسرائیل و کشورهای منطقه میوفتن و "هر" تخریبی رو دستاورد به حساب میارن.

اینا مطمئنن که دشمنشون تاجای ممکن اخلاقی می‌جنگه، و حتی اگه خود رهبران یا مجریان جنگ اخلاق‌مدار نباشن، از سیستمی میان که نسبت به اخلاق حساسیت داره. برای همین حمله‌های کور به هر منطقه‌ متراکمی از جانداران، برای این‌ها برد و برای اون‌ها هزینه‌ست.

جالبش اینه که تلفات غیرنظامیِ ایران هم جای این که هزینه‌ای برای این‌ها باشه، باز هزینه‌ای برای اون‌هاست. برای همین در این مدت که همه در تمام نقاط جهان می‌دونستن جنگی قراره رخ بده، هیچ تلاشی برای توانمندسازی مردم برای بقا در شرایط جنگی نکردن، و در حالی که دست‌کم در سطوحی از نظام، از شب قبل، از احتمال حمله در همین روزها آگاه بودن، حداقل به مدارس نزدیک به مراکز نظامی هشدار ندادن.
در حالی که حتی اگه نمی‌خواستن جو عمومی جامعه رو به‌هم بریزن(!)، می‌تونستن فقط به مدارس بدون سروصدا هشدار بدن که امروز اصلا در مدرسه باز نشه و بچه‌ها شده بیان تا دم در و برگردن!

مرگ خامنه‌ای به خودی خود نمی‌تونه انقد مسرت بخش باشه. اگه به مرگ طبیعی می‌مرد، مرگی پیروزمندانه بود. پیروزیِ دیکتاتور مرگ طبیعیه. حتی اگه خودکشی هم می‌کرد، نهايتاً کنترل مرگ دست خودش بود. اما این نوع مرگ، یک شکست کامله. این شکست از خود مرگش خوشحال‌کننده‌تره. هرچند بهترین حالت این بود که مردم گیرش بیارن و تا تیکه آخرشو از تنش جدا کنن.

دوشنبه یازدهم اسفند ساعت چهار و نیم بعد از ظهر دارم می‌نویسم.

خامنه‌ای دو روز پیش گور به گور شد. نمی‌دونم در لحظه آخر انقد زمان داشت که متوجه کشته شدنش شده باشه یا نه. امیدوارم متوجه شده باشه.
شادی مردم وصف‌ناپذیره. چند دقیقه‌ای اینترنتم وصل شد و یه سر به اینستاگرام زدم. بسیاری با عکس مادر، فرزند، و اعضای خانواده جاویدنامشون درحال رقص بودن. شاید اولین خنده‌ای بود که در این پنجاه روز به لباشون اومده. بی‌شک از ترامپ و نتانیاهو متشکرم. اون پنجاه روز جهنمی، تنها چیزی که وجود داشت ناامیدی، شکست، غم، و سوگ بود. دو روزه اما به لطف این مردان، ورق برگشته. مردم شادن، امیدی هست، و خامنه‌ای نیست.
یاد جاویدنامان هنوز دردناکه. چندین بار در روز اشکم رو در میاره. ای‌کاش اون‌ها هم می‌تونستن این لحظه رو زندگی کنن.
فعلا منتظریم تا ببینیم چه خواهد شد و جنگ به کجا ختم خواهد شد. امیدوارم تصورم اشتباه باشه و مردم غیرمسلح بتونن با پشتیبانی هوایی خارجی نظام رو ساقط کنن. شدیداً امیدوارم. و امیدوارم "ریزش" یک تصور واقعی باشه نه یک دروغ امیدبخش.
همه‌ش امیده. واقعیت رو فقط باید زندگی کرد تا دید. فعلاً کاری جز انتظار از دستم برنمیاد.

اصابت موشک به مدرسه میناب ناراحت‌کننده‌ترین اتفاق اخیر بود. خانواده‌هایی که مثل هرروز بچه ابتدایی‌شون رو آماده کردن، براشون لقمه پیچیدن، و باهاشون خداحافظی کردن. اما تصور نمی‌کردن که باید برای همیشه خداحافظی کنن.
هرکسی که موشک رو شلیک کرده، مهم نیست چه کسی و چه تجهیزاتی در اطراف مدرسه بوده، کاملا محکومه. این جنابت قابل چشم‌پوشی‌ای نیست. تصور نمی‌کنم که امکان انجام حمله مثل شیش بعد وجود وجود نداشته، یعنی زمانی که مدرسه تعطیل شده باشه.
با این حال اخبار موثقی دارم از این که دست‌کم در سطوحی از نظام، درباره این که یکی از همین روزها حمله شروع خواهد شد، اطلاع داشتن. اون‌ها شب حمله به بسیاری از سربازها در پادگان‌های تهران آماده‌باش تخلیه داده بودن و صبح تخیله انجام شده. اما هیچکس به کسی نگفت دست‌کم مدارسی که در نزدیکی مراکز نظامی هستن امروز باز نشن. این مثل روز روشنه که با برنامه یا بدون برنامه، نظام حاکم از کشته شدن هرچه بیشتر غیرنظامیان و مخصوصاً کودکان، سود می‌بره. هر کودکی که کشته بشه، برای این‌ها مثل برد در یک قرعه‌کشی مهمه. نمی‌دونم برنامه‌ای برای چنین خونریزی‌ای داشتن یا نه، اما مثل روز برام روشنه که دست‌کم براشون اهمیتی نداشته و دست‌کم "هیچ" تلاشی برای نجات کسی نکردن.

ارزشیا از روز یکشنبه که خبر مرگ رهبرشون اومد بیرون درحال شعار دادن هستن. دیروز تصمیم گرفتم یه سر به تجمعشون بزنم ببینم جمعیتشون چقدره.
در مقال جمعیت ١٨ دی، هیچ‌چیز نبود. شاید حدود ده درصد. خودمم تعجب کردم که چرا انقد کمن اینا. مأمورا که اومدن ازتون محافظت کنن، کلی ایستگاه هست که چای و آب پرتقال و آب بده بهتون، بزرگ و کوچیک با خونواده اومدید خوشگذرونی. چرا باید در بهترین حالت یک دهم جمعیت مایی باشید که در بهترین حالت با گاز اشک‌آور و ساچمه قرار بود مواجه بشیم؟ اگه همون مأمورایی که برای محافظت از شما اومدن سمتتون اسلحه می‌گرفتن چند نفر می‌شدید؟ اصلاً بیرون میومدید؟

برخلاف تصور و امیدهایی که ساده‌لوحانه بودنش الان‌ دیگه‌ مثل روز روشن شده، مرگ خامنه‌ای منجر به ظهور بن سلمانِ ایرانی نشد. اساساً بن سلمان در تشکيلات ایدئولوژیک اگه هم ظهور کنه به احتمال قوی توسط عناصر میانی و پایینی هرم قدرت پرونده‌ش در هم پیچیده میشه. این نظام برخلاف پادشاهیِ حاکم بر عربستان، از دل یک انقلاب بیرون اومده، انقلابی که هنوز در دل بسیاری زنده‌ست و آتشش خاموش نشده. رهبر نقش مهمی ایفا می‌کنه، چنین ایدئولوژی‌زدگی بخش بزرگیش اتفاقاً به علت زحمات چندین دهه‌ای رهبر محقق شده، اما نهایتاً ایدئولوژی، منبع و مبنای حاکمیت، فراتر از رهبر قراره داره و رهبر خود «نوکر امام حسین» هست.

ایدئولوژی سفت و سخت جمهوری اسلامی در زمان غیاب رهبر هم راهنمای عناصر میانی و پایین‌دستی هرم قدرت بود و اساساً سردرگمی، ناامیدی، و بن‌بستی که انتظار می‌رفت رو تجربه نکردن. نظام جمهوری اسلامی فردمحور نیست که با حذف رأس هرم قدرت تصمیم‌گیری‌ش از بین بره. سیستم‌محور در معنای کلاسیکش هم نیست. ایدئولوژی‌محوره. زمانی که سیستم مختل و یا فرد حذف شده، ایدئولوژی راهنمای این‌هاست. هرچند که نمی‌تونه جای رهبر عملیاتی رو بگیره، اما جهت‌های کلی رو مشخص می‌کنه و انقد نیروهای حول محور خودش حفظ می‌کنه که سیستم فرصت بازیابی خودش رو داشته باشه.

هنوز نمی‌دونم چطور قراره چنین موجودی با حملات هوایی از بین بره یا به‌قدری تضعیف بشه که با یک سیل جمعیتی دیگه مثل دی ماه فروبپاشه. امیدوارم یک ایدهٔ واهی نباشه و مردم رو به کشتن نده.

این متن رو پنجشنبه بیست و یکم اسفند نوشتم که اینترنت هنوز قطعه. خدا می‌دونه کی قراره ارسال بشه و اون زمان اوضاع کشور به چه شکله.

به طور عجیبی خیلی یهویی بدون وی‌پی‌ان و کانفیگ و هیچ چیز وصل شد همه چی.

امروز، دوشنبه، ٢۵ اسفند، به‌نظر نمی‌رسه کشورهای جهان و منطقه به این جمع‌بندی رسیده باشن که جمهوری اسلامی درحال سقوط هست. قطر ترکیه و مصر کارزاری دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ شروع کردن، کشورهایی که ترامپ ازشون برای باز کردن تنگه هرمز کمک خواسته بود با جدیت تمام این درخواست رو رد کردن، و دنیا بسیار از قیمت نفت و طولانی شدن جنگ نگرانه.

در فضای داخلی آمریکا دید مثبتی نسبت به جنگ وجود نداره. ترامپ نتونسته این جنگ رو در اذهان عمومی آمریکا توجیه کنه. جمع‌بندی بسیاری از تحلیل‌گران اینه که این جنگ بدون هدف مشخص شروع شده، هیج دستاورد ملموسی نداره، و احتمالاً در آینده هم نخواهد داشت. کمتر کسی به پیروزی برق‌آسا باور داره، و جامعه آمریکا هم به لحاظ روانی و سیاسی، آماده جنگ طولانی نیست. این جنگ هم می‌تونه یک پیروزی بزرگ و تاریخ‌ساز برای ترامپ باشه، از همونا که دوست داره، و هم می‌تونه سقوط سیاسی این پدیده رو رقم بزنه.

در داخل انسجامی نمی‌بینم. بسیاری با قضیه مدرسه میناب حتی اگه قبلاً امیدوار بودن آمریکا بزنه، الان پشت "وطن" در اومدن. هرچند هنوز هم خیلی‌ها به سقوط ج. ا در پس این جنگ امیدوارن. هنوز نیروی سرکوب کمابیش سرجای خودش هست، سیستم فرماندهی به اون صورت که بسیاری انتظارش رو داشتن فرونپاشیده، و رژیم با وجود زخم‌های عمیق و مشکلات فراوانش، داره اموراتش رو می‌گذرونه. دست‌کم تاجایی که به ما مربوط میشه، یعنی نیروی مسلح ایدئولوژیکش، به‌نظر نمی‌رسه به مرحله "فروپاشی" رسیده باشه.

یکی دو روز پیش پهلوی خطاب به کسایی که مطمئن نیستم وجود داشته باشن فراخوان داده. گاردهای جاویدان! گروه‌های پنج شیش نفره‌ای که حتی اگه وجود داشته‌ باشن، عمرشون به چند ماه می‌رسه و هیچ تجربه میدانی واقعی‌ای ندارن، دست‌کم نه از اون جنسی که پهلوی ازشون خواسته. و این که نقشه‌هات رو از طریق تلوزیون اعلام کنی یکم خنده‌داره. انتظاری که از رهبر انقلاب دارم اینه که مسیر ارتباطی مشخص و مخفی از چشم دشمن با نیروهای میدانی خودش داشته باشه. فراخوان عمومی هم نیاز هست، اما همه‌ش همین؟ امیدوارم جواب بده.

امروز، ۶ فروردین ١۴٠۵، در کمال تأسف باید بگم که خیلی‌ها فراموش کردن. به همین زودی. پس از حدود یک ماه قطع اینترنت و عدم دسترسی مردم به ویدئوها، داستان‌ها، و ضجه‌های مادرها، فراموش کردن در دی‌ماه چه بر ما گذشت. باز بسیاری دعوا رو به دعوایی خانوادگی تشبیه کردن و از اتحاد با سپاه پاسداران برضد دشمن واحد(!) دم زدن. همون سپاهی که خدا می‌دونه در دی‌ماه چه‌ها کرد. باز بسیاری سپاه پاسداران رو پاسدار ایران قلمداد کردن. باز بسیاری که ادعای هم‌قطاری و هم‌رزمی داشتن، به دشمن پیوستن.
از کوتاهی حافظه‌ها در عذابم. مگر به خون یاران قسم نخوردیم که تا پایان بایستیم؟