کتاب دانش

... [ ادبیات ژاپن ] داستان‌های کوتاه ◇ کرم ابریشم ( معمایی، فانتزی ) چیزی هست که بخواهی به‌من بگویی مگرنه؟ صبر کن ... از کشوی میز مداد و دفتری بیرون آورد. مداد را توی دهان شوهرش گذاشت و دفتر را گشود، جلوی صورتش گرفت. مرد علیل که نمی‌توانست حرف بزند و هر…

...

[ ادبیات ژاپن ]
داستان‌های کوتاه
◇ کرم ابریشم
( معمایی، فانتزی )
قسمت ۵.

جز چهار ته‌ماندهٔ گوشتی گرد که
مانند جای زخم‌های صورتش برق
می‌زدند چیزی برایش نمانده بود.
اما اشتهای سیری‌ناپذیرش را حفظ
کرده بود. شکمش مانند مَشک صیقل‌خورده‌ای باد کرده بود و تا حد ترکیدن پر بود. ستوان سوناگا حالا دیگر چیزی نبود جز یک کرم ابریشم زرد رنگ. اگر با سر و شانه کلنجار می‌رفت می‌توانست روی کپل‌هایش بلند شود و مثل فرفره دور اتاق بچرخد. مرد که کهنه سربازی شجاع و بی‌رحم بود هرگز علاقه‌ای به کتاب نشان نداده و هیچ آسایشی در کتاب‌خوانی نیافته بود. علاوه‌براین انفجار، قابلیت‌های ذهنی‌اش را کم‌رنگ کرده بود، تا جایی‌که با ولع جنسی سیری‌ناپذیری خود را وقف برآوردن تمایلات حیوانی‌اش می‌کرد. درعین‌حال، در دل ظلمت غبارگرفتهٔ ذهنش، یاد مرام سخت‌گیرانه آموزش‌های نظامی او را به شاهدی ناتوان بر زوال خویش بدل می‌کرد. به اعتقاد توکیکو، همین آگاهی او از وضعیتش علت تشویشی بود که در نگاه برافروخته‌اش خوانده می‌شد. توکیکو
نیز لذتی را کشف کرده بود که از تماشای رنج او به‌دست می‌آورد. او که طبیعتی ترسو و خجالتی داشت از ازردن افراد ضعیف‌تر لذت می‌برد و شکنجه‌هایی که می‌توانست به دلخواه نصیب آن بیچاره کند، هر روز بیشتر به هیجانش می‌آورد.
آن شب توکیکو آهی کشید و خیس عرق در میانه کابوس از خواب بیدار شد.
شیشه‌ی چراغ روغنی‌ای که بر بالینش بود پر از دود شده بود و فیتیله آن جلزولز کنان به آخر می‌رسید. تمام اتاق غرق در نور ضعیف نارنجی رنگی بود. به شوهرش که کنارش دراز کشیده بود نگاه کرد؛ زیر انعکاس نور چراغ، جای زخم‌هایش برق می‌زد. صدای فریادش را نشنيده بود اما چشم‌هایش کاملا باز و به سقف خیره مانده بود. ساعت شماطه‌دار کمی بیش از یک صبح را نشان می‌داد. رخوت بدن توکیکو را بی‌حس می‌کرد؛ تصویر زنی را می‌دید که تنه را بغل می‌کرد در آغوش نفرت‌انگیز خود می‌برد. توکیکو از فرط لذت و انزجار بر خود لرزید. جهنم برایش افیونی شده بود که تن و حواسش نمی‌توانستند از آن بگذرند.
وقتی برگشت مرد همچنان به سقف چشم دوخته بود و حتی سرش را به‌طرف او برنگرداند. دیدن این موجود انسانی که تنها رابطه‌اش با جهان بیرون نگاهش بود و خود را غرق تماشای نقطه‌ای خیالی می‌کرد لرزه بر اندام توکیکو انداخت. هرچقدر به‌خودش می‌گفت که عقل مرد زایل شده است، باز نمی‌توانست تصور نکند که برای شوهرش نیز مثل هیولاها دنیای دیگری وجود دارد که او آنجا کنارش دراز کشیده اما کاملا محو افکار خودش است. با سری سنگین و دستخوش خیالات، مدت زیادی دراز کشیده باقی ماند اما خواب به‌چشمش نیامد. همان‌طور که کم‌کم در سکوت شب آرام‌تر می‌شد، به‌یاد وقایعی افتاد که این سه‌سال زندگی‌اش را زیرورو کرده بود
...

✍ ادو گاوارانپو
ترجمه محمود گودرزی
انتشارات چترنگ
ادامه دارد

📚✨

❤1👍1👌1💘1

260 views16:32